ในเวลาเดียวกัน ทางฝั่งเสี่ยวเสวียนก็มีเสียงแจ้งเตือนการสังหารดังขึ้น
[สังหารหนูประหลาด 1 ตัว ได้รับแต้มวิวัฒนาการ 0.2]
หลินเฟิงเดินเข้าไปเก็บผลึกประหลาดยัดใส่กระเป๋า
“ตัวต่อไป”
หนึ่งคนหนึ่งเต่าร่วมมือกันอย่างลงตัว หลักๆ แล้วเสี่ยวเสวียนเป็นฝ่ายบุกสังหาร หลินเฟิงรับหน้าที่เก็บผลึกประหลาด
ประสิทธิภาพของเสี่ยวเสวียนสูงเกินไป แทบจะงับทีละตัว แถมยังว่องไว ในชั่วพริบตาก็กำจัดหนูประหลาดไปกว่าสิบตัว
ทุกครั้งที่สังหารหนูประหลาดได้หนึ่งตัว ก็หมายถึงการช่วยชีวิตคนได้หนึ่งคน คนที่ถูกหลินเฟิงช่วยเหลือทรุดนั่งลงกับพื้น หายใจหอบถี่หนักหน่วง ในแววตาที่มองหลินเฟิงมีทั้งความตกตะลึง ความรู้สึกขอบคุณ และความสับสนเลือนลางของการรอดพ้นจากภัยพิบัติ
“นั่น...นั่นคือผู้ปลุกพลังที่ถูกหัวหน้าหวังเลี่ยขับออกจากกลุ่มหลักไม่ใช่หรือ?”
“ทำไมเขาถึงเก่งขนาดนี้?”
แน่นอนว่ายังมีคนที่ตอบสนองเร็ว รีบกล่าวขอบคุณไม่หยุด
“ขอบคุณพี่เฟิง ขอบคุณ...”
หลินเฟิงไม่สนใจท่าทีของพวกเขา หนูประหลาดหนึ่งตัวคือแต้มวิวัฒนาการ 0.2 กับผลึกประหลาดอีกหนึ่งก้อน
เสี่ยวเสวียนต้องการแต้มวิวัฒนาการ 100 แต้มเพื่อวิวัฒนาการครั้งต่อไป เก็บเล็กผสมน้อย และยิ่งไปกว่านั้น หนูประหลาดแถวนี้ยังมีตัวโตๆ ด้วย
สายตาของหลินเฟิงจับจ้องไปยังหนูประหลาดตัวขนาดเท่าสุนัขที่ไม่ไกลออกไป
สิ่งนั้นกำลังพุ่งเข้าใส่คนที่หลบอยู่หลังรถเมล์คันหนึ่ง
“เสี่ยวเสวียน ตรงนั้น!”
เสี่ยวเสวียนมองไปตามทิศทางนิ้วของหลินเฟิง ขาทั้งสี่ถีบตัว พุ่งออกไปราวกับกระสุนปืนใหญ่
หนูประหลาดตัวนั้นเพิ่งอ้าปาก เสี่ยวเสวียนก็พุ่งชนเข้ากลางลำตัวมันแล้ว