จากเต็นท์ก็มีเสียงน้ำดังซ่า ๆ และเสียงหัวเราะของสาว ๆ ดังมาในไม่ช้า
สาว ๆ เบียดกันในเต็นท์ ถือผ้าขนหนูเช็ดตัว พวกเธอไม่กล้าใช้น้ำสิ้นเปลืองเหมือนหลินเฟิง แค่น้ำร้อนถังเดียวก็ผลัดกันเช็ดถู
"พี่เสี่ยวลี่ เอวเธอเล็กจัง ขอจับหน่อย…"
"อย่าเล่นสิ… เสี่ยวรุ่ย อย่าจั๊กจี้สิ…" เสียงเสี่ยวลี่อ่อนหวาน แต่ก็แฝงความตื่นตระหนก
"แค่จับดูเฉย ๆ ไม่ได้ทำอะไรหรอก!"
"งั้นก็อย่าจับตรงนั้นสิ… อ๊ะ… เสี่ยวรุ่ย!"
ในเต็นท์เกิดความอลหม่าน เสียงน้ำกระเซ็นปนกับเสียงหัวเราะของสาว ๆ ทำให้คนรอบข้างหันมามองบ่อยครั้ง
"เสี่ยวอวี้ ช่วยจับเธอไว้หน่อย เด็กนี่จะเหิมเกินไปแล้ว" เสียงเสี่ยวลี่ดังขึ้นสูงกว่าปกติอย่างหาดูยาก ทั้งอายทั้งโมโห
"ฉันไม่กล้าหรอก เสี่ยวรุ่ยคนนี้ดุจะตาย เดี๋ยวก็มาเอาคืนฉันแน่"
"ฉันช่วยเอง เสี่ยวรุ่ยอย่าหนี!" เสียงเสี่ยวฉิงแทรกขึ้นมา
"อ๊ากกก… ไม่ยุติธรรมเลย พวกแกสองคนรังแกฉันคนเดียว! เสี่ยวอวี้ ช่วยฉันหน่อยเร็ว…"
"มาแล้ว ๆ ฉันช่วยจับให้!"
"เสี่ยวอวี้ แกทรยศ แกก็รังแกฉันด้วย… ฮ่า ๆ ๆ … ฉันยอมแล้ว… ฮือ ๆ ๆ …" เสี่ยวรุ่ยถูกจั๊กจี้จนหัวเราะลั่น แต่ก็ดิ้นไม่หลุด เอาแต่ร้องขอชีวิต
ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงตีกันก็สงบลง กลับกลายเป็นเสียงพูดคุยที่สนิทสนมส่วนตัวมากขึ้น
"เอาจริง ๆ นะ เสี่ยวรุ่ย แกนี่ใจกล้าจริง" เสียงเสี่ยวฉิงกดต่ำ "แกกล้าเรียกท่านใต้เท้าว่าพี่เลยนะ?"