"พี่หง!" เสี่ยวรุ่ยสังเกตเห็นสายตาของพี่หง รีบดึงแขนพี่หงไว้
"ดูสิคะ นี่คือบ้านของพวกเราต่อจากนี้ บ้านเคลื่อนที่บนหลังสัตว์ของพี่หลินเฟิง"
มุมปากพี่หงกระตุกเล็กน้อย เธอมองไปที่บ้านหินแข็งแรงบนหลังเสี่ยวเสวียน แล้วหันมามองรถบัสของตัวเอง ในใจไม่รู้ว่ารู้สึกเช่นไร
ทั้งหวังให้สาวๆ มีชีวิตที่ดีขึ้น แต่พอเห็นพวกเธอขึ้นรถหรู ไม่ใช่สิ นี่ดีกว่ารถหรูตั้งเยอะ
นี่มันคือบ้านเคลื่อนที่ระดับสุดยอดเลยทีเดียว ทั้งบังลมหลบฝนระหว่างหลบหนี ต้านทานการโจมตีของสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ได้ ไม่ต้องกังวลเรื่องน้ำมันหมด หรือรถเสียกลางทางอีกด้วย
มันปลอดภัยกว่าการนั่งรถเป็นสิบเท่าไม่ใช่หรือ?
นี่คงเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดในขบวนรถทั้งหมดแล้ว
"ดี... ดีจริงๆ..." พี่หงพึมพำ ดวงตาจับจ้องที่บ้านหินหลังนั้นอย่างอาลัยอาวรณ์
เสี่ยวลี่และเสี่ยวอวี้พวกเธอก็เดินเข้ามา ล้อมรอบพี่หง
"พี่หง ขอบคุณนะคะ ถ้าไม่มีพี่ พวกเราอาจจะ..."
"อย่าพูดเลย" พี่หงโบกมือ สีหน้าเจือความซับซ้อน "พวกเธอมีชีวิตที่ดีขึ้น ฉันก็สบายใจแล้ว"
เธอมองดูสาวๆ ทั้งสี่คน แต่ละคนเปล่งปลั่งมีชีวิตชีวา ราวกับเป็นคนละคนกับตอนก่อนมาที่มีแววตาว่างเปล่า เต็มไปด้วยความเลือนลาง
สายตาเธอหยุดอยู่ที่เสี่ยวลี่
บนคอของเสี่ยวลี่ยังมีรอยแดงจางๆ แต่ใบหน้าเธอแดงระเรื่อ ดวงตาเป็นประกาย ทั้งคนเหมือนดอกไม้ที่ได้รับน้ำหล่อเลี้ยง เปล่งประกายความมีชีวิตชีวา