"พวกเราสู้สิ ภูตประหลาดพวกนั้นหายไปแล้ว ไอ้พวกผีร้ายมันทั้งหมดไหลกลับเข้าไปในร่างของพวกมันแล้ว..."
ในวินาทีที่เขตแดนพิทักษ์แผ่ขยายออกไป พวกชาวญี่ปุ่นก็ต้องประสบเคราะห์กรรม พวกเขาทีละคนๆ กุมหน้าอกล้มลง ร่างกายสั่นเทิ้มไปทั้งตัว เห็นได้ชัดว่าถูกภูตประหลาดแทรกแซง
สีหน้าของยามาโมโตะเปลี่ยนไป เขารีบเรียกภูตประจำตัวของเขา ปีศาจแมงมุมหน้าเผือดระดับ 4 ที่กำลังต่อสู้กับนักพรตหลินและไป๋จื่อโหรว กลับมาทันที
ยันต์ของนักพรตหลินพลาดเป้า ระเบิดลงบนพื้นจนเป็นหลุมใหญ่
เขาหันขวับทันที ตบหน้าฟู่ขุยหนึ่งฉาด จากนั้นก็ตบหน้าซุนนานาอีกหนึ่งฉาด ฟู่ขุยถูกตบจนเซถลาไปสองก้าว มุมปากแตกซิบ
"บัดซบ—ข้อมูลของพวกแกผิดทั้งหมด" ยามาโมโตะคำราม ความสงบนิ่งบนใบหน้าหายไปอย่างไร้ร่องรอย "แกบอกว่าพวกผู้ปลุกพลังของพวกเขาไร้ความสามารถ เป็นได้แค่อาศัยพลังของรถรบ แกบอกว่าไอ้เต่าตัวนั้นแค่ตัวใหญ่ ไม่มีพลังต่อสู้ ล่อมันมาที่นี่ พอติดกับแล้วจะไม่มีทางพลาด พูดมาล้วนแต่ขี้โม้ทั้งนั้น!"
ซุนนานากุมใบหน้าไว้: "ฉันไม่ได้หลอกนาย ผู้ปลุกพลังทุกคนในขบวนรถ ฉันล้วนติดต่อมาหมดแล้ว เป็นเขา ทางฝั่งหลินเฟิง ฟู่ขุยบอกว่าเขาจัดการได้!"
ฟู่ขุยที่ถูกซุนนานาชี้หน้ากล่าว รีบตะโกนเสียงดัง: "บ้าไปแล้ว! ก็แกเองที่เป็นผู้หญิงโง่เขลาที่ไม่ได้เรื่องไม่รู้เรื่อง ท่านยามาโมโตะไม่โทษฉัน เรื่องทั้งหมดเป็นเธอ..."
"ฟู่ขุย ไอ้คนขยะ แกกินของฉันใช้ของฉัน นอกจากกินเหล้า เล่นการพนัน เที่ยวผู้หญิง สูบยา อวดเก่งแล้ว แกรู้จักอะไรอีก? ข้อมูลที่ฉันให้ท่านยามาโมโตะไม่มีผิด แกต่างหากที่ไม่รู้กำลังที่แท้จริงของฝั่งหลินเฟิง..."