"คิดว่าการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของพวกแกจะรอดพ้นสายตาบนฟ้าไปได้งั้นเหรอ?"
หลินเฟิงชี้ขึ้นไปบนหัว เนตรทองกำลังบินวนอยู่บนท้องฟ้า ดวงตาคู่นั้นกวาดมองความเคลื่อนไหวรอบตัวอย่างเฉียบคม
"หรือว่าแกคิดว่า ความสามารถของผู้ปลุกพลังสายจิต จะเป็นสิ่งที่แกหลอกได้?"
ซุนนานาเงยหน้ามอง เฉินหมิ่นที่อยู่ข้างหลินเฟิง แล้วจู่ๆ ก็ยิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความขมขื่นที่ยอมจำนน เธอพูดเสียงเบา: "ที่แท้...ก็เป็นพวกเราตลอดมาที่แสดงละครคนเดียวที่ถูกจับตาเห็นตั้งแต่แรกเริ่ม!"
สีหน้าของฟู่ขุยเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ขยับกายไปข้างหน้าเล็กน้อย แล้วร้องไห้ฟูมฟาย: "พี่เฟิง! พี่เฟิง! ผมผิดไปแล้ว! ผมผิดจริงๆ เป็นยามาโมโตะอิจิโร่บังคับผม เขาจับพี่ชายผม จับพ่อแม่ผม ถ้าผมไม่ฟังพวกเขา พวกเขาจะฆ่าคนในครอบครัวผมทั้งครอบครัว..."
หลินเฟิงถีบฟู่ขุยที่อยู่ข้างหน้าออกไปหนึ่งที แล้วเอ่ยปาก: "ผมจำได้ ตอนไปฝึกงานที่ดาวสีครามแกเคยบอกว่าพี่ชายแกปล่อยเงินกู้ดอกเบี้ยโหดจนทำให้คนตาย ถูกจับเข้าไป แกเคยยืมเงินเพื่อนร่วมงาน บอกว่าพ่อแม่แกประสบอุบัติเหตุตายทั้งคู่ ต้องกลับไปจัดการศพ...แกจำไม่ได้เหรอ?"
เสียงร้องไห้ของฟู่ขุยหยุดลงทันที เหมือนคนถูกดึงกระดูกออก ทรุดลงกับพื้น อ้าปากค้าง พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
"แกหลอกคนอื่นก็ช่างเถอะ แต่มาโป้ปดกับฉันเนี่ยนะ"
หลินเฟิงไม่มองฟู่ขุยอีกต่อไป โบกมือ: "พาตัวลงไป รอเดี๋ยวบูชายัญให้แท่นบูชาเป็นคนแรก"