มันวิ่งเร็วมาก แต่ละก้าวข้ามได้ไกลกว่าสองเมตร บ้านบนหลังของมันไม่สั่นสะเทือนแม้แต่น้อย ในห้องนอนชั้นสอง เด็กสาวหลายคนซุกตัวอยู่ในมุมห้อง กอดกันแน่น แต่ไม่มีใครส่งเสียงสักคน
หลินเฟิงมองไปทางขบวนรถ
หมอกเทาได้แผ่ขยายมาถึงนอกเมืองเล็ก พุ่งเข้าหาท้ายขบวนรถแล้ว
ฟางหลิงเร็วที่สุด ตามทันรถบรรทุกขนาดใหญ่ที่อยู่ท้ายสุดของขบวน พลิกตัวขึ้นรถได้ในพริบตา
หวังเลี่ยปล่อยสายฟ้าออกไปเป็นลูกสุดท้าย แล้วหันหลังวิ่งเข้าขบวนรถโดยไม่เหลียวกลับ กระโดดเต็มแรง แล้วถูกฟางหลิงดึงขึ้นรถ
หลิวเที่ยจู้แขนหักข้างหนึ่ง มือที่เหลือเพียงข้างเดียวยังคงลากต่งอวี่วิ่งไป ต่งอวี่หน้าซีดเผือด เต็มตัวไปด้วยบาดแผล แทบจะต้องให้หลิวเที่ยจู้พาเธอวิ่งไป
หลินเฟิงก็คาดไม่ถึงว่าหลิวเที่ยจู้จะมีด้านที่ยอมพลีชีพเพื่อคนอื่นเช่นนี้ ในวินาทีสุดท้ายที่หมอกเทาเกือบจะทัน พวกเขาทั้งหมดก็เร่งฝีเท้าขึ้นอย่างกะทันหัน เขาทุ่มต่งอวี่ออกไปทางขบวนรถ
ร่างของต่งอวี่พุ่งเข้าหาฟางหลิงราวกับลูกกระสุน แล้วถูกฟางหลิงรับไว้อย่างมั่นคง
เขาได้มอบโอกาสรอดชีวิตสุดท้ายให้เพื่อนร่วมทีม ส่วนตัวเองกลับถูกหมอกเทากลืนหาย และถูกวิญญาณแค้นนับไม่ถ้วนล้อมรอบ...
จู่ ๆ หลินเฟิงก็รู้สึกว่าหลิวเที่ยจู้ไม่ได้น่ารังเกียจอีกต่อไป โลกนี้มีคนที่ยอมเสียสละตนเองเพื่อผู้อื่นจริง ๆ นี่ไม่ใช่แค่การยอมพลีชีพธรรมดา ๆ อีกต่อไป
ขบวนรถเร่งความเร็วขึ้นอย่างกะทันหัน ทุกคนดูเหมือนอยากจะตอกคันเร่งให้ตรึงไว้กับที่ ยานพาหนะทุกคันที่ยังเคลื่อนที่ได้ต่างวิ่งไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง