"พี่ชิงหลวน หมาตัวนั้นก่อนจะไปอยู่กับเขา ไม่ได้เก่งขนาดนั้นใช่ไหม"
โม่ชิงหลวนไม่ได้ตอบรับ แต่สายตาจับจ้องไปที่หลินเฟิง หมาดำตัวนั้นเดินตามผู้ชายคนนั้นไม่ห่างแม้แต่ก้าวเดียว ตอนนี้รูปร่างเปลี่ยนไปมาก ตัวสูงใหญ่ สง่างามผิดปกติ
"หมาตัวนั้นอยู่กับขบวนรถพวกเรามาหนึ่งอาทิตย์ ก็เป็นแค่หมาดำธรรมดา แต่พอเขาพาตัวไป ก็ปลุกพลังได้ทันที แสงสีทองครอบคลุมลงมา พวกภูตประหลาดไม่กล้าเข้าใกล้เลย นี่มันโชคอะไรกัน"
"คนเรานี่เทียบกันแล้วน่าชังนัก นึกเสียดายที่ไม่ยื้อไว้ให้เขาได้มาง่าย ๆ แบบนั้น"
"แล้วก็ พี่ชิงหลวน ดูเต่ายักษ์ตัวนั้นสิ ตัวใหญ่เบิ้ม วิ่งได้ แบกได้ สู้ได้ อยู่ได้ นี่มันป้อมปราการเคลื่อนที่ชัด ๆ"
โม่ชิงหลวนยังคงเงียบงัน เพียงแต่สายตาหยุดอยู่ที่ห้องเก็บของชั้นล่าง ที่นั่นมีเปลวไฟวูบวาบ เงาคนหลายคนยุ่งวุ่นอยู่ เมื่อดูจากโครงร่างแล้ว ล้วนแต่เป็นผู้หญิง
เห็นได้ชัดว่า หมีเสวี่ยก็เห็นเช่นกัน
เธอจ้องมองอยู่ไม่กี่วินาที แล้วถ่มน้ำลายอย่างรังเกียจ
"ไอ้เสือผู้หญิงนี่"
โม่ชิงหลวนมองเธอแวบหนึ่ง "ด่าใครน่ะ"
"จะมีใครอีก" หมีเสวี่ยยักคางไปทางบ้านหินบนหลังเต่า "เธอไม่เห็นพวกผู้หญิงนั่นหรือ ข้าสังเกตตั้งแต่แรกแล้ว สาวน้อยสี่คน สดใสหน้าตาดีกันทั้งนั้น เมื่อกี้พวกผู้หญิงในกองถ่ายยังนั่งเมาท์กันเลย คงได้ยินที่เขาพูดตอนกลางวันนั่นแล้ว ประมาณว่า 'ขอแค่สวยก็พอ...' ข้าว่า พวกนางคงคิดจะเข้าไปตีสนิทเขาล่ะมั้ง"
โม่ชิงหลวนยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย อยากหัวเราะแต่ก็กลั้นไว้