ภายในรถเงียบไปชั่วขณะ
ทุกคนมองหน้ากัน ก่อนจะหันไปจ้องที่ต่งอวี่
ต่งอวี่ก้มหน้า ใบหน้าซีดขาว ร่างกายพันด้วยผ้าพันแผลที่ยังมีเลือดซึมออกมา
เธอเงยหน้ามองหวังเลี่ย หลังอีกฝ่ายพยักหน้าเล็กน้อย จึงเอ่ยปาก
“อู่ซ่อมรถ พวกเราเห็นเกี้ยวบุปผาหลังหนึ่งในอู่ซ่อมรถนั่น”
“เกี้ยวบุปผา?”
“ใช่” ต่งอวี่พยักหน้า ราวกับกำลังตอบสนองต่อภาพที่ทำให้เธอขนลุก
“เกี้ยวบุปผาสีแดงสด แบบที่ใช้ในพิธีแต่งงานสมัยโบราณ บนเกี้ยวปักลายหงส์กับเมฆมงคล งานประณีตมาก จอดอยู่ในโถงด้านในสุดของอู่ซ่อมรถ รอบ ๆ ไม่มีอะไรเลย สะอาดหมดจด ต่างจากเศษเหล็กในโรงงานด้านนอกอย่างสิ้นเชิง”
“ตอนนั้นฉันรู้สึกว่ามันไม่ธรรมดา เลยเรียกหัวหน้าพวกเขามาดู” ต่งอวี่พูดมาถึงตรงนี้ น้ำเสียงสั่นอย่างเห็นได้ชัด
“พวกเราเข้าไปดูเพราะความสงสัย… พบว่าเกี้ยวนั่นปล่อยคลื่นพลังงานรุนแรงมาก แรงกว่าสิ่งของใด ๆ ที่เราเคยเห็น พวกเราคิดว่าจะขนมันกลับมาได้ไหม จะได้ศึกษาความสามารถของวัตถุภูต…”
“แล้ว…”
“แล้วฉันก็เปิดม่านเกี้ยว…”
เสียงของต่งอวี่เริ่มสั่น ร่างกายก็สั่นเทา…
“ฉันเห็นเพียงชุดแต่งงานสีแดง แล้วหมอกเทาก็พวยพุ่งออกมาจากเกี้ยว ไม่ใช่แค่นิดเดียว แต่พุ่งออกมาเหมือนน้ำท่วม…”