ตรงมุมเบาะแถวสุดท้ายของรถบัส มีหญิงสาวคนหนึ่งพึมพำเสียงเบา "พวกผู้ชายพวกนี้ ไร้ยางอายจริง ๆ"
"ชู่ว..." หญิงวัยกลางคนข้าง ๆ เธอส่ายหน้า ส่งสัญญาณให้เธอเงียบ
เสียงหัวเราะในรถยังดังต่อเนื่อง บทสนทนายิ่งเลยเถิดขึ้นเรื่อย ๆ มุกทะลึ่งไม่หยุด
ชายชราคนหนึ่งฟังไม่ไหวแล้ว ดวงตาขุ่นมัวจ้องกลุ่มคนพวกนั้น "พวกแกพอได้แล้วนะ คนอื่นเขาก็เป็นผู้ปลุกพลัง จะหาเรื่องใส่ตัวรึไง"
ชายผมเกรียนหันขวับมองเขา "ตาแก่ เรื่องของแกด้วยเหรอ"
"ฉันแค่เตือนพวกแก" ชายชราไม่ยอมถอย "หัวหน้าหวังเลี่ยบอกไว้ ชัดเลยว่าในขบวนรถห้ามปล้น ห้ามบังคับ พวกแกจะทำเรื่องสกปรกนั่น ถามหัวหน้าก่อนว่ายินยอมไหม"
"หวังเลี่ย?" ชายคนนั้นหัวเราะเย็น "ตอนนี้หวังเลี่ยกำลังยุ่งหนีเอาตัวรอด จะมีเวลามายุ่งกับพวกเรารึ? อีกอย่าง ก่อนออกเดินทางก็เพิ่งบอกนี่ ต่างคนต่างอยู่ เราเอาสิ่งของจำเป็นของเราไปแลก 'บริการ' หน่อย ไม่ผิดกฎขบวนรถใช่ไหม?"
ชายชราอ้าปาก แต่พูดไม่ออก
"พอแล้ว ๆ" ชายผอมโบกมือ "พี่ใหญ่ อย่าไปถือสาตาแก่เลย คุยเรื่องเราเถอะ..."
เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง ชายชราถอนหายใจยาว
ผู้หญิงที่อุ้มเด็กอยู่คนหนึ่งพูดเสียงเบา "โลกนี้ เปลี่ยนไปสิ้นแล้ว"
ในที่สุดขบวนรถก็จอดลงข้างป่าเล็ก ๆ ตรงชายป่ามีลำห้วยแห้งขอด ไม่มีน้ำแม้แต่หยดเดียวในร่องน้ำ
รถแต่ละคันดับเครื่องตามกัน