"นานมาแล้ว มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งอยู่ข้างบ้านฉัน ชื่อเสิ่นอวี่ เขาอายุน้อยกว่าเธอ ไม่สิ อ่อนกว่าฉันมากกว่า เขาชอบเรียกฉันว่าพี่หมิ่นเสมอ จนกระทั่งตอนขึ้นมัธยมปลาย เขาก็เลิกเรียกฉันว่าพี่ แล้วเปลี่ยนมาเรียกหมิ่นหมิ่น ส่วนฉันเรียกเขาว่าไอ้เด็กแสบนั่น"
"ปีที่เขาสอบเอ็นทรานซ์เสร็จ พ่อแม่เขาเชิญฉันไปกินข้าว เขาบอกว่าสอบติดมหาวิทยาลัยที่ต่างประเทศ ได้หนังสือตอบรับมาแล้ว ฉันนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้ม เขาก็ยิ้ม ยิ้มอย่างฝืน ๆ ตอนเขาเดินมาส่งฉันที่ประตู เขามองฉันแวบหนึ่ง เหมือนมีอะไรจะพูด แต่ก็ไม่พูดออกมา"
"หลังจากนั้นเขาก็ไป ฉันไปส่งที่สนามบิน ตอนเขาเดินผ่านจุดตรวจความปลอดภัย จู่ ๆ ก็วิ่งกลับมากอดฉัน กอดแน่นมาก ฉันรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นเร็วแรงของเขา จากนั้นเขาก็ปล่อยฉัน ล้วงจดหมายจากกระเป๋ายื่นให้ แล้วหันหลังวิ่งไปโดยไม่หันกลับมา"
"ในจดหมายเขียนว่าอะไร?" หลินเฟิงถามเบา ๆ มือคลายออกโดยไม่รู้ตัว
"ไม่บอกเธอหรอก รอให้เธอเลิกเป็นคนเฮงซวยเมื่อไหร่ ฉันค่อยบอก"
หลินเฟิงไม่ถามซ้ำ
"หลังจากเขาไป เราก็ติดต่อกันตลอด ทั้งโทรศัพท์ วิดีโอคอล เขาส่งรูปมาเยอะมาก หิมะที่ต่างประเทศ ทะเลที่ต่างประเทศ ทุกครั้งที่วางสาย เขาพูดว่า รอฉันกลับไปนะ ฉันตอบว่าได้"
"เราก็เป็นแบบนี้อยู่สี่ปี วันที่เขากลับมา ฉันไปรับที่สนามบิน เขาผอมลงมาก ดำขึ้นมาก ทันทีที่เขาเดินออกมาจากทางออกและเห็นฉัน เขาทิ้งกระเป๋าเดินทาง วิ่งมาอุ้มฉันแล้วหมุนหนึ่งรอบ เขาพูดว่า หมิ่นหมิ่น ฉันทำได้แล้ว"