"สรุปแล้ว" หวังเลี่ยมองไปยังทุกคน "เรียกพวกคุณมาหารือกันหน่อย รถบัสของพวกเราผู้ปลุกพลัง จะเอามาแบ่งให้พวกนั้นเบียดกันไปบ้างดีไหม"
ไม่มีใครพูดอะไร
กัวอี้ก้มหน้า นิ้วมือวาดวงไปมาบนโต๊ะ ในรถของเขายังมีครอบครัวใหญ่ของตัวเอง ต้องเลี้ยงดูอีกเจ็ดแปดคน
เจียงเซิงก็ไม่ได้พูดอะไร รถบัสของเขานอกจากที่นั่งคนขับแล้ว ที่อื่นถูกดัดแปลงเป็นที่ปลูกมันฝรั่งทั้งหมด
เสิ่นอวี่ถงกำลังขีดเส้นบนแผนที่ เหมือนไม่เคยได้ยินคำถามนี้ คนอื่นก็คงไม่คิดมาใช้รถของเธออยู่แล้ว
หลินเฟิงยิ่งแล้วใหญ่ เอนตัวพิงโซฟา ไขว่ห้างอย่างสบาย เขาไม่มีรถบัสด้วยซ้ำ ยานพาหนะของเขาตอนนี้คือเต่ายักษ์ ถึงจะเอารถบัสมาแบ่งกัน นั่นก็เรื่องของพวกเขา เกี่ยวอะไรกับเขา
"ฉันไม่มีปัญหา" เฉินหมิ่นเอ่ยขึ้น "รถบัสคันนั้นของฉันว่างโล่งมาก แบ่งให้นั่งได้หลายคน ฉันย้ายไปอยู่กับหลินเฟิงก็ได้"
ทุกคนหันขวับมามองเฉินหมิ่น แล้วสายตาก็จับจ้องไปที่หลินเฟิง ความหมายคือ ไอ้หนูเอ็งนี่มันแน่จริงนะ งานนี้ก็คุมได้แล้ว?
แล้วโม่ชิงหลวนก็พูดขึ้น "ขบวนรถเราค่อนข้างพิเศษหน่อย ส่วนหนึ่งเป็นทีมงานกองถ่าย แถมระหว่างทางยังช่วยคนมาอีกไม่น้อย รถอัดแน่นเต็มคันแล้ว อาหารกับน้ำก็หมดแล้วเหมือนกัน ฉันมาที่นี่เพื่อขอความช่วยเหลือ"
สายตาของฟางหลิงกวาดผ่านโม่ชิงหลวนกับหมีเสวี่ย สีหน้าของต่งอวี่เปลี่ยนจาก 'คลั่งผู้ชาย' กลายเป็นกังวล ริมฝีปากขยับเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร ขยับตัวออกห่างจากโม่ชิงหลวนอย่างเงียบเชียบ