งานของกัวอี้กำลังดำเนินไปอย่างร้อนแรง ทุกคนในมือหอบเครื่องมือ ขนย้ายชิ้นส่วนและแร่ เขากำลังดัดแปลงคันที่ 7 รถกว่าร้อยคันในขบวนรถแทบหายวับไปหมด กลายเป็นวัสดุหลอมรวมอยู่ในรถดัดแปลงทั้ง 7 คันนี้
คนขับรถบัสนำเที่ยวของกองถ่ายรวบรวมความกล้าเข้าไปถามกัวอี้ "ท่านกัวอี้ รถบัส 3 คันของพวกเรา ท่านช่วยดัดแปลงให้พวกเราหน่อยได้ไหม"
"วัสดุล่ะ?" กัวอี้ไม่แม้แต่จะเงยหน้า มือยังทำงานต่อไป
"วัสดุ… พวกเรายังไม่ได้ขุดเลย…"
"ไม่มีวัสดุจะเอาอะไรมาดัดแปลง?" กัวอี้เงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าสองสามคน
"แล้วต่อให้มีวัสดุ ฉันก็ไม่ทำให้ฟรีๆ จะเอาสิ่งของจำเป็นมาแลก หรือไม่ก็… ช่างเถอะ ดูสภาพพวกแกแล้ว ไม่มีอะไรเลยใช่ไหม?"
คนที่มาต่างพูดไม่ออก สุดท้ายได้แต่ถอยกลับไปอย่างจนใจ
ทางฝั่งกองถ่ายจ้องมองไปที่เตาหุงต้มที่กำลังแบ่งโจ๊ก ในแววตาเต็มไปด้วยความกระหาย ยังมีคนไม่ยอมแพ้ เดินตามพี่หวัง วิงวอนขออาหารสักหน่อย สุดท้ายถูกพี่หวังปรายตามองปรามกลับไป
ภายในรถ โม่ชิงหลวนและหมีเสวี่ยกำลังจัดเตียง เร่อปาพูดเบาๆ ว่า "พี่ชิงหลวน พวกนั้นจะทนผ่านไปได้ไหม"
"คนที่ทนได้ก็จะผ่านไป คนที่ทนไม่ไหว พรุ่งนี้ก็คงคิดได้แล้ว ฉันบอกพี่หวังไว้แล้ว จะไม่ให้ใครอดตายหรอก"
เคยมีกระทู้หนึ่งบอกว่า คนเราไม่กินอะไรเลยจะมีชีวิตอยู่ได้ 7 วัน
เมื่อวานได้กินแค่มื้อเดียว บวกกับวันนี้ต้องหิวมาทั้งวัน คนพวกนั้นพบว่าโม่ชิงหลวนปล่อยพวกเขาไปจริงๆ แล้ว ท้องก็ร้องโครกครากไม่หยุด สายตาจับจ้องไปที่เตาหุงต้ม ดวงตาแดงก่ำ