"แกทำอะไรน่ะ วางของลงนะ..."
ทุกคนหันขวับไปพร้อมกัน ก็เห็นเด็กสาวผมสั้นสวีหร่านยืนอยู่หน้ากองพลั่วขุดแร่ เท้าสะเอว จ้องเขม็งใส่ตาแก่คนหนึ่ง ในอ้อมแขนของตาแก่นั้นกอดพลั่วขุดแร่ไว้หนึ่งด้าม แถมยังเป็นหนึ่งใน 12 ด้ามที่คุณภาพดีที่สุดอีกด้วย
หัวพลั่วเหล็กสะท้อนแสงวาววับ แม้แต่คนธรรมดาก็มองออกว่าเป็นของดี
"แกจะเอามันไปทำไม นั่นของท่านหลินเฟิงนะ"
ผู้คนรอบข้างกรูกันเข้ามา สายตาทุกคู่จับจ้องที่ตาแก่คนนั้น
ตาแก่ถูกล้อมไว้ ไม่เพียงไม่ยอมปล่อย กลับกอดพลั่วขุดแร่แน่นขึ้นอีก หน้าตาเฉยพูดว่า
"ฉันแก่แล้ว หยิบมาสักด้ามไว้ป้องกันตัวผิดตรงไหน แล้วเมื่อวานฉันก็ขุดแร่ด้วยนะ ด้ามนี้ฉันถูกใจนัก ต่อไปทำงานก็ใช้มันแหละ"
เสียงซุบซิบเบาๆ ดังขึ้นรอบด้าน
"เมื่อวานมันทำงานได้กี่ชั่วโมงกัน สองชั่วโมงก็พักแล้วมั้ง"
"นั่นสิ เมื่อวานหัวหน้าหวังเลี่ยเรียกคนไปขุดแร่ มันอู้งาน แต่ตอนแบ่งโจ๊กนี่เร่งจังเลยนะ..."
"ยังไงก็ขโมยของไม่ได้นะ!"
"ขโมย?" ตาแก่ขึ้นเสียงสูงปรี๊ด "ฉันแก่ปูนนี้แล้ว อะไรๆ ก็เคยเห็นมาแล้วทั้งนั้น ก็แค่พลั่วขุดแร่ด้ามเดียว พวกแกจะทำอะไรฉันได้ ฉันขุดแร่มาทั้งวัน หยิบเครื่องมือไปใช้ก็สมควรแล้ว!"
"สมควรบ้านพ่อแกสิ!" เสี่ยวรุ่ยแหวกฝูงชนออกมา
เมื่อกี้เธอกับเสี่ยวลี่กำลังเก็บของอยู่ ได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย เลยวิ่งมาดู แค่มองปราดเดียวก็เห็นพลั่วขุดแร่ในมือตาแก่
เสี่ยวรุ่ยสาวเท้าเข้าไปตรงหน้าตาแก่ เอื้อมมือจะแย่งพลั่วขุดแร่