อากาศยามเช้ายังเย็นอยู่บ้าง หวังเลี่ยเดินผ่านรถที่จอดเรียงรายแน่นขนัด มุ่งหน้าไปยังชายขอบของแคมป์
กองไฟของหลินเฟิงหาได้ง่ายมาก ตอนที่หวังเลี่ยเข้าไปใกล้ ก็เห็นหลินเฟิงกำลังถือไม้เสียบตั๊กแตนทอดเกรียมสีเหลืองทองหลายไม้ ข้าง ๆ หลุมใหญ่นั้นยังมีเต่ายักษ์นอนหมอบอยู่
เมื่อมองใกล้ ๆ เต่าตัวนี้ให้ความรู้สึกกดดันยิ่งกว่าเดิม เสี่ยวเสวียนสัมผัสได้ว่ามีคนเข้าใกล้ จึงค่อย ๆ เงยหัวขึ้น ดวงตาโตเท่ากระดิ่งทองแดงจ้องเขม็งไปที่หวังเลี่ยอยู่สองวินาที แล้วก็ก้มลงแทะดินต่ออย่างเกียจคร้าน
หวังเลี่ยพึมพำในใจ พลางประเมินพลังต่อสู้ของเต่าตัวนี้ แต่ยังคงสีหน้าเรียบเฉยเดินเข้าไป
หลินเฟิงเห็นเขาตั้งนานแล้ว แต่ไม่ได้ลุกขึ้นยืน หรือแม้แต่ขยับตัวเลยด้วยซ้ำ เพียงแค่ยกไม้เสียบตั๊กแตนขึ้นมาเขย่า
"เอาสักหน่อยไหม"
หวังเลี่ยมองไม้เสียบตั๊กแตนทอดเกรียม ก่อนเงียบไปสองวินาที แล้วยื่นมือไปรับมา
เขาจำได้ว่าตอนเจอหลินเฟิงครั้งแรก ชายหนุ่มคนนี้แม้จะไม่ได้ถึงขั้นหวาดหวั่น แต่ก็พูดจาทำอะไรด้วยความรู้สึกระมัดระวังพอประมาณ ราวกับกลัวจะทำให้ใครขุ่นเคือง
มาดูตอนนี้สิ เห็นตัวเองเข้ามาใกล้แท้ ๆ ยังไม่เปลี่ยนอิริยาบถเลย แค่พูดส่ง ๆ ว่า "เอาสักหน่อยไหม" เหมือนคนรู้จักกันมาแปดชาติ
นี่ก็คือความอหังการที่ความแข็งแกร่งมอบให้กระมัง
หวังเลี่ยกัดตั๊กแตนไปคำหนึ่ง หอมกรุ่นอย่างเหนือความคาดหมาย
"รสชาติไม่เลว"
"แน่นอนอยู่แล้ว" หลินเฟิงกัดไปหนึ่งคำ "ฝีมือข้าก็ถือว่าใช้ได้นะ"
แล้วก็เงียบกันอีกพักหนึ่ง หลินเฟิงรู้ว่าหวังเลี่ยมาทำอะไร แต่เขาไม่คิดจะพูดก่อน
ตอนนี้เขาไม่ใช่คนไร้ค่าที่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่หลบหนีปัญหาอยู่ในรถบัสอีกต่อไปแล้ว