ระหว่างพูด ดวงตาของเฉินหมิ่นยิ่งสว่างขึ้น ร่างกายโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย แทบจะแนบชิดใบหน้าหลินเฟิง ดวงตายั่วยวนคู่นั้นจ้องหลินเฟิงอย่างยิ้มแย้ม
“เจ้าตัวเต่าของนายโตขึ้นอีกหน่อย ก็สร้างบ้านเล็ก ๆ บนหลังมันได้จริง ๆ นะ อืม… น้องหลินเฟิง ว่าไง พี่ย้ายมาอยู่กับนายดีไหม”
ร่างของหลินเฟิงแข็งทื่อเล็กน้อย หลบหน้าจากไฟหน้ารถตรงหน้า
“พี่หมิ่นพูดเล่นแล้วล่ะ พี่มีรถบัสดี ๆ อยู่ จะมาลำบากที่นี่ทำไม อีกอย่าง เรื่องอนาคตยังอีกไกล”
เฉินหมิ่นยู่ปาก นิ้วจิ้มอกหลินเฟิง “น้องหลินเฟิง นี่นายปฏิเสธพี่เหรอ หรือรังเกียจพี่ว่าแก่”
หลินเฟิงจะกล้าตอบรับได้ยังไง รังเกียจว่าเฉินหมิ่นแก่เหรอ เขาคงเบื่อชีวิตแล้วมากกว่า
หลินเฟิงรีบโบกมือ “ที่ไหนแก่เลย พี่หมิ่นอายุสิบแปดตลอดกาล ไม่สิ สวยกว่าเด็กสาวสิบแปดเสียอีก ผมชอบผู้หญิงแบบพี่ที่สุดเลย โตเต็มที่ มีเสน่ห์ แล้วก็…”
“พอเลย ๆ หยุดก่อน” เฉินหมิ่นยื่นนิ้วออกมา จิ้มที่หน้าผากหลินเฟิง
“เด็กอมมือ แต่ปากหวาน”
“งั้นตกลงตามนี้ พอเต่าของนายโตแล้ว อย่าลืมสร้างปราสาท แล้วเก็บห้องไว้ให้พี่ห้องนึง”
“ครับ ๆ ๆ ผมเก็บไว้ให้แน่นอน” หลินเฟิงรีบพยักหน้า หวังแค่ให้ผ่านหัวข้อสนทนานี้ไปเร็ว ๆ
เฉินหมิ่นตบบ่าหลินเฟิงอย่างพอใจ แล้วพลิกตัวกระโดดลงจากกระดองเต่า
หวังเลี่ยกระแอม “เข้าเรื่องเถอะ”