“ฟู่——”
หลินเฟิงยืดตัวตรง ปาดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วหันไปมองฐานแท่นบูชาทั้งแผ่นที่อยู่บนพื้นลานกว้าง
เขาเลิกคิดจะขนเองแล้ว
“เฮ้ ทุกคนหลบไป อย่าอยู่บนลาน ผมจะปล่อยท่าไม้ตายแล้ว…”
หลินเฟิงตะโกนบอกคนที่กำลังงมหาสมบัติอยู่ เมื่อทุกคนออกไปหมดแล้ว เขาจึงเอ่ยปาก
“เสี่ยวเสวียน ขนแท่นบูชาทั้งชุดขึ้นมา วางบนที่ว่างบนหลังเจ้านั่นแหละ”
เสี่ยวเสวียนส่งเสียงครางต่ำ แสดงว่ารับรู้ พลังแห่งปฐพีระเบิดออกกว้าง พื้นลานทั้งแผ่นเริ่มสั่นสะเทือน แตกระแหง แผ่นดินก้อนใหญ่ถูกแรงที่มองไม่เห็นลากขึ้นมา ลอยขึ้นอย่างช้า ๆ พร้อมกับดินที่ติดมา ฐานของแท่นบูชา เสาหินอีกสองต้น เศษชิ้นส่วนอักขระที่กระจัดกระจายบนพื้น ทั้งหมดถูกพลังงานสีเหลืองดินห่อหุ้มไว้ อย่างมั่นคง แล้วค่อย ๆ เคลื่อนไปยังพื้นที่ว่างที่เตรียมไว้บนหลังเต่ายักษ์
เมืองชั้นนอก พื้นที่ด้านหลังถูกหลินเฟิงใช้กำแพงเมืองกั้นแยกไว้ตั้งแต่แรก ห้ามผ่านเข้าออก ที่นี่ไม่เคยเปิดให้คนอื่นใช้ ก็เพื่อสำรองไว้สร้างแท่นบูชาแห่งชีวิต ตอนนี้กำลังเหมาะ
ทุกคนมองดูภาพนี้ด้วยความตะลึง
แต่ไม่นานก็ได้สติ เมื่อครั้งสายแร่ถูกฉีกออก พวกเขาเคยเห็นสภาพที่เกินจริงยิ่งกว่านี้มาแล้ว แค่ย้ายลานกว้างเรื่องขี้ผง ไม่ใช่เรื่องน่าตื่นเต้นอะไร
“เอาล่ะ ๆ เอาอันนี้ขึ้นไปด้วย”
หลินเฟิงปัดฝุ่นบนตัวแล้วมองไปรอบ ๆ คนพวกนั้นยังไม่ละความพยายาม กำลังงมหาสมบัติกันอยู่
“ไม่มีเหรอ?” หวังเลี่ยถาม
“ไม่มี ค้นทั่วแล้ว”
หลินเฟิงกำลังจะบอกว่าไปเถอะ ก็เห็นตรงพื้นเดิมที่เป็นฐานแท่นบูชา มีปากหลุมดำสนิทโผล่ขึ้นมา ตอนนี้ฐานถูกขนย้ายไปแล้ว หลุมเลยปรากฏให้เห็น