เหล่าวิญญาณแค้นที่พุ่งเข้าใส่ กระแทกเข้ากับเขตแดนธรรมชาติราวกับผีเสื้อกลางคืนบินชนโป๊ะไฟ สุดท้ายก็แตกกระจายหายไปทีละตัว
“พี่หมิ่น อย่าเพิ่งฆ่าเลย ผลึกประหลาดนะ นั่นมันผลึกประหลาด รีบเก็บคืนมาเร็ว”
หลินเฟิงเห็นเฉินหมิ่นกำลังคุมมีดบินสังหารอย่างเมามัน จนลืมเก็บของที่ได้จากการต่อสู้ จึงรีบเตือน
“ไม่ต้องห่วง ไม่หายไปสักเม็ดหรอก ไอ้เด็กขี้ตื๊ด”
พูดพลางเธอก็กวักมือเรียก ผลึกประหลาดเม็ดแล้วเม็ดเล่าลอยเข้าหาฝ่ามือ แล้วถูกโยนลงกล่องด้านหลังอย่างไม่ใส่ใจ
ต่อมา เหล่าทหารเลววิญญาณแค้นเลเวล 4 พยายามตั้งขบวนบุกเข้าใส่ แต่สิ่งที่พวกมันเผชิญคือเต่ายักษ์ตัวหนึ่ง ใต้เท้าเสี่ยวเสวียนมีแสงสีเหลืองดินวาบขึ้นมา ฝีเท้าไม่หยุดชะงัก ขบวนของพวกมันเหมือนมดกลุ่มหนึ่งที่คิดจะขวางรถถังหนัก ฝ่าเท้าที่เหยียบลงมาราวกับฟ้าถล่ม หน่วยภูตประหลาดทั้งกองก็ระเบิดเป็นจุดแสงหายวับ
[สังหารทหารเลววิญญาณแค้นเลเวล 4 จำนวน 30 นาย ได้รับแต้มวิวัฒนาการต้นกำเนิดเหล็กดำ +30]
ด้านหน้ารุกคืบอย่างมั่นคง เหล่าผู้ปลุกพลังประสานงานกัน ส่วนรถหุ้มเกราะด้านหลังกระจายขบวน รถแต่ละคันติดตั้งปืนกลหน้าไม้ไว้ ประกอบกับปืนกลหน้าไม้ขนาดใหญ่บนขบวนรถไฟ กว่าร้อยกระบอกยิงพร้อมกัน ลูกดอกหน้าไม้ปกคลุมสนามรบอย่างหนาแน่น
“เปลี่ยนลูกดอก!” คนบนหลังคาก้มหน้ามุดเข้าไปในรถ ด้านล่างตะโกนว่า “ยังมีลูกดอกหน้าไม้ไหม! กระดาษยันต์น่ะ แปะหรือยัง”
“มี พึ่งแปะเสร็จ” คนในรถยกแท่งลูกดอกขึ้นมา ส่งให้คนข้างบน