เมื่อไฟหน้าของรถไฟดับลง ฝูงชนถึงได้เห็นเต่ายักษ์ที่ตกอยู่ข้างหลัง หัวใจที่แขวนอยู่ก็ตกลงไป
เมื่อหวังเลี่ยกับกัวอี้และพวกกระโดดลงมาจากรถไฟ เสียงพูดคุยจอแจก็ดังขึ้นอีกครั้ง มีคนเข้าไปดูใกล้ๆ ปากก็ร้องออกมาด้วยความทึ่ง
"พระเจ้า ล้อนี้สูงกว่าฉันอีก"
"เกราะของรถไฟนี่หนาเกินไปแล้ว นี่ต่างหากถึงจะเรียกว่ารถถังวันสิ้นโลก ฉันว่าคันนี้ปลอดภัยกว่าเต่าของท่านหลินเฟิงอีก ถ้าได้ขึ้นไปอยู่ก็คงดี" มีคนตบแผ่นโลหะหนักหนาด้านนอกรถไฟ แล้วพูดด้วยความอิจฉา
เมื่อคนในรถไฟผลักประตูออก พวกเขาเห็นตู้รถไฟที่เต็มไปด้วยสิ่งของจำเป็น ใบหน้าที่อ่อนล้าของคนเหล่านั้นเต็มไปด้วยความพึงพอใจ และเมื่อเห็นข้าวสาร น้ำมันพืช และของใช้ในชีวิตประจำวันอื่นๆ ที่กองพะเนินเหมือนภูเขา สีหน้าพวกเขาก็อิจฉาจนทนไม่ไหว
"พวกเขา... เอาของมามากขนาดนั้นเลย?"
"รู้งี้ฉันตามไปด้วยแล้ว พวกเขาไปขนห้างใหญ่มาหมดเลยหรือไง?"
"แกกล้าไปไหม? ไม่เห็นหรือว่าไปเป็นร้อยสองร้อยคน กลับมารอดไม่ถึง 50 คน คนที่ชื่อเจียงเซิงที่เป็นผู้ปลุกพลังก็เหมือนจะไม่ได้กลับมาด้วย"
"แล้วจะไม่กล้าทำไม หรือว่าวันนี้ที่เราค้นหาอยู่นอกเมืองจะปลอดภัย ก็ยังตายไปร้อยกว่าคน บ้านไม่กี่สิบหลัง เก็บของได้แค่เศษของพวกเขาเท่านั้น!"
"ก็เราไม่กล้าขึ้นชั้นบนนี่นา ชั้นล่างภูตประหลาดยังเยอะขนาดนี้ ชั้นบนจะยิ่งอันตรายแค่ไหน!"
……
มีคนกัดฟันแน่น แล้วเดินไปหาฟางหลิงอีกครั้ง
"พี่หลิง พวกเราอยากเข้าร่วมกับพวกคุณ ดูสิว่าหน่วยลาดตระเวนรับคนไหม หรือทำงานโลจิสติกส์ก็ได้ เรามีแรง..."