“เฮ้ย เจ้าตกสลบอีกแล้ว?”
ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงหายใจทุ้มต่ำดังมาจากในกระดองเต่า
หลินเฟิงเปิดแผงควบคุมบังคับสัตว์ดู
[สถานะ: หลับใหล, คาดว่าจะยาวนาน 8 ชั่วโมง, สามารถบังคับปลุกได้ แต่จะทำให้สภาพอ่อนแอ...]
“อีกแล้ว” หลินเฟิงขยี้ขมับ มองเสี่ยวเสวียนที่ไม่ไหวติง แล้วเหลือบมองกองซากปรักหักพังสองกอง นึกว่ามันจะกินจุ ที่แท้เพิ่งแทะตึกไปหลังเดียว อีกสองหลังยังไม่ทันแตะ เจ้าตัวดีก็ผล็อยหลับอีกแล้ว
หลินเฟิงถอนหายใจ “โม่ชิงหลวน จัดคนเข้าเวรเก็บสิ่งของจำเป็น ให้กัวอี้เอารถไฟขบวนของฉันออกมาก่อน ต้องการวัสดุอะไร ให้คนไปขน ระหว่างนั้นก็รื้อปั๊มน้ำมันตรงนั้นด้วย วัสดุโลหะทั้งหมดส่งไปที่นั่น พรุ่งนี้ฉันตื่นมาอยากเห็นรถไฟของฉันเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว”
พูดจบ หลินเฟิงหันหลังเดินขึ้นชั้นบน เดินไปสองก้าวก็หยุดเสริมอีก “อ้อ ใช่ วัสดุที่กัวอี้ต้องการให้ส่งให้เขาก่อน จำพวกโลหะ อะไหล่อะไร ให้เขาก่อน ขอแค่ใช้ได้ ส่งให้เขาหมด อย่าเสียดาย”
โม่ชิงหลวนยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาแวววาวด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ มองเขาจากไปโดยไม่หันกลับมา ในใจมีอยู่ประโยคเดียวที่วนเวียนไปมา
“นายไม่มองฉันเป็นผู้หญิงเลยสินะ ผู้หญิงงามหยาดเยิ้มยืนอยู่ตรงหน้านายแท้ๆ รู้จักแต่ใช้งานคน แล้วยังให้ทำงานดึกอีก ไอ้คนขูดหนังยังไม่เลวเท่านายเลย”