กัวอี้คิดแล้วพยักหน้า “ไม่มีปัญหา พอดีแยกหัวท้ายรถ สร้างใหม่สองคัน ให้แกคันนึง”
“งั้นเริ่มเลย! เสี่ยวเสวียน ทำงานได้!”
เต่ายักษ์ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ภายใต้การชี้นำของหลินเฟิง มันเคลื่อนไปใต้สะพานนั้น ยกขาหน้าขึ้น พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือน ตอม่อที่ค้ำพื้นสะพานเริ่มแตกหักจากฐาน พื้นสะพานถล่มลงมา ฝุ่นฟุ้งตลบ
ต่อมาพื้นดินเริ่มยกตัวขึ้น ทางลาดยาวสายหนึ่งงอกขึ้นมาจากพื้น เปลี่ยนดินเป็นหินเชื่อมต่อกับพื้นสะพานบนสถานีรถไฟใต้ดิน ประกบสนิทไร้รอยต่อ
กัวอี้ยืนดูอยู่ข้าง ๆ อ้าปากค้าง ยกนิ้วโป้งให้ไม่หยุด “ให้ตายสิ…โคตรเจ๋ง…เต่าของแกนี่ เทพกว่าทีมวิศวะบลูสกายอีก”
“หยุดพล่าม สะพานข้ามทำให้แล้ว จะเอารถไฟใต้ดินลงมายังไงเป็นเรื่องของแก ฉันจะไปซูเปอร์มาร์เก็ตก่อน พวกขนของยังรออยู่”
“ได้ ฉันไปทำงานก่อน อ้อ ฝากเรียกหัวหน้าทีมมาเป็นแบตเตอรี่มนุษย์ให้หน่อย ไม่งั้นไม่รอดแน่”
หลินเฟิงได้ยินก็ยอมแพ้ “พี่กัว นับถือที่คิดได้ ไม่กลัวหัวหน้าทีมซัดแกหรือไง”
ตอนเสี่ยวเสวียนกลับมาถึงหน้าซูเปอร์มาร์เก็ต ที่นี่กองสิ่งของจำเป็นสูงท่วมหัวแล้ว หลินเฟิงให้เสี่ยวเสวียนนั่งลงที่เดิม
เสี่ยวรุ่ยเห็นหลินเฟิงเดินมา เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ตะโกนเรียกเขา
“พี่หลินเฟิง ข้างในนี่ของเยอะมาก โกดังเกรงว่าจะใส่ไม่หมด”