ชายทั้งห้าพกวิทยุสื่อสารไว้ที่เอว ถืออาวุธทำเองคนละด้าม มีหน้าที่ลาดตระเวนเฝ้าระวังภายนอก และคอยตรวจตราอันตรายระหว่างออกไปเก็บเสบียงตอนขบวนรถหยุดพัก พร้อมทั้งคุ้มกันคนเก็บเสบียงไปในตัว
แน่นอนว่า เมื่อเจออันตรายจริง ๆ ก็ยังต้องให้ผู้ปลุกพลังสองสามคนลงมือ
“วันนี้ได้เยอะเลยนะ ได้ตั๊กแตนกลายพันธุ์มาตั้ง 3 ตัว!”
“กลับไปย่างกินสักตัว ที่เหลือแลกเปลี่ยนเก็บไว้อย่างอื่นดีกว่า จะบอกให้นะ นี่มันของดีเลยนะ ผู้ปลุกพลังพวกนั้นยังตาลุกวาวอยากได้ของหายากพวกนี้”
“ฮิฮิ, เฒ่าจาง, นายบอกว่าจะไปหาสาวบนรถเมล์สนุก ๆ สักหน่อยไม่ใช่เหรอ?”
“ฮิฮิ, ก็ใช่น่ะสิ เก็บเสบียงมาหลายวันแล้ว คืนนี้ต้อง…”
คนพูดอยู่ ๆ ก็ชะงักกึก
สายตาเขามองข้ามไหล่เพื่อน เห็นหลินเฟิงกำลังเดินมาทางนี้ไม่ไกล หรือพูดให้ถูกคือ เห็นซากด้วงคีมที่หลินเฟิงลากมา และตาข่ายใบใหญ่ที่ห้อยข้างกระเป๋าเป้เต็มไปด้วยตั๊กแตน
เขาขยี้ตาไม่เชื่อสายตา ยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ดูผิด
ตั๊กแตนกลายพันธุ์เต็มตาข่ายใหญ่
ด้วงตัวขนาดครึ่งคนยาวหนึ่งตัว
คนเดียว!
นี่ข้าตาฝาดไปหรือเปล่าวะ
หน่วยลาดตระเวนอีกหลายคนก็สังเกตเห็นอาการผิดปกติของเพื่อน ต่างพากันหยุดเดิน สีหน้าจากที่ตื่นเต้นเมื่อครู่กลายเป็นเหม่อลอย จากเหม่อลอยกลายเป็นตกตะลึง
พวกเขาห้าคน อาวุธครบมือ ประสานงานกันดี ระวังตัวแจ ซุ่มอยู่ตั้งนานกว่าจะล่าตั๊กแตนกลายพันธุ์ได้ 3 ตัว แค่ 3 ตัวนี่ก็คิดว่าวันนี้โชคดีแล้วเดินส่ายก้นกันแล้ว