รอยยิ้มของหลินเฟิงแข็งค้างในทันใด เขาไม่ทันคิดอะไรก็กระโดดหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว
รอยแยกผุดขึ้นจากจุดที่เขาเคยยืนอยู่ ดินแยกออกเป็นสองซีก
แล้ว—
ปากขนาดมหึมาพุ่งทะลุพื้นดินขึ้นมา
มันคือสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายด้วงความยาวครึ่งคน ลำตัวดำสนิท เปลือกนอกเป็นมันวาว ศีรษะไร้ดวงตา มีเพียงเขี้ยวรูปเคียวขนาดยักษ์คู่หนึ่งที่งับเข้าหากันไม่หยุด เกิดเสียงกึกกักกึกกัก
อาวุธสังหารอันน่าสะพรึงกลัวนี้ดูแล้วไม่อาจรับมือได้ง่าย ไม่ต้องพูดถึงคนเลย แม้แต่เหล็กเส้นก็ยังถูกหนีบให้ขาดได้
ปฏิกิริยาของเสี่ยวเสวียนว่องไวกว่าหลินเฟิง มันกระโดดเข้าบังเขาทันที
“คั่ก!”
เสียงแหลมดังคล้ายโลหะกระทบกัน กระดองเต่าไม่สะเทือนแม้แต่น้อย
ด้วงตัวนั้นเห็นว่าเขี้ยวเคียวที่มันภาคภูมิใจทำอะไรกระดองที่อยู่ตรงหน้ามันไม่ได้เลย มันดูโกรธแค้น ร่างกายบิดเบี้ยวอย่างบ้าคลั่ง หกขาลากพื้นดินเกิดร่องลึกเป็นทาง พยายามจะงัดเสี่ยวเสวียนให้พลิกคว่ำ
แต่ดูเหมือนมันจะประเมินน้ำหนักของเสี่ยวเสวียนต่ำไป เสี่ยวเสวียนยืนนิ่งมั่นคงดั่งแผ่นหิน
หลินเฟิงกำไม้พลองในมือแน่นขึ้น จ้องมองส่วนท้องที่เปิดเผยของด้วง ที่นั่นไม่มีเปลือกแข็งห่อหุ้ม มีเพียงเนื้อเยื่อเยื่อบางๆ ค่อนข้างอ่อนนุ่ม
“เสี่ยวเสวียน อยู่นิ่งๆ!”
หลินเฟิงพุ่งไม้พลองในมือออกไปเหมือนหอกซัด พุ่งเข้าใส่ส่วนท้องที่เปิดเผยของด้วงอย่างแม่นยำ
“ฟืด…”
แรงมหาศาลย่อมสร้างปาฏิหาริย์ ไม้พลองทะลุเยื่อบางนั้นเข้าไปลึกในร่างของมัน ของเหลวสีเขียวพุ่งกระฉูด