“พี่เฟิง ข้าก็ช่วยได้นะ!”
“พี่เฟิง ให้ข้าลองบ้าง ข้าแรงเยอะ!”
“พี่เฟิง——”
หลินเฟิงโบกมือ ไม่สนใจ
หลินเฟิงตบเสี่ยวเสวียนเบา ๆ ให้ตามมา ชายหนึ่งเต่าหนึ่งเดินนำหน้า ลูกหาบชั่วคราวสองคนตามหลัง ท่ามกลางเสียงประจบสอพลอตลอดทาง ลัดเลาะผ่านแคมป์ มุ่งหน้าไปยังขบวนรถ
ระหว่างทาง ผู้คนเห็นเหตุการณ์นี้มากมาย สีหน้าแตกต่างกันไป บ้างประหลาดใจ บ้างอิจฉา บ้างก็…
แต่หลินเฟิงไม่แยแส
ตอนนี้คิดอย่างเดียวว่ารีบกลับไปย่างตั๊กแตนกินข้าว
กลับมาถึงแคมป์ กองไฟถูกจุดขึ้นทีละกอง ๆ แสงไฟสีส้มแดงอบอุ่นอย่างยิ่งในวันสิ้นโลก ผู้คนนั่งล้อมรอบกองไฟ ตั้งหม้อ ต้มผักป่าผสมกับทุกสิ่งที่กินได้
ในอากาศคละคลุ้งด้วยกลิ่นขมปร่าของผักป่ากับกลิ่นแปลกประหลาด ยังมีเสียงร้องไห้ของเด็ก ๆ และเสียงกระซิบของผู้หญิงแทรกเป็นระยะ
หลินเฟิงหาที่ว่างแห่งหนึ่งตามสบาย ส่งสัญญาณให้หนุ่มน้อยวางด้วงกว่างลง แล้วรับกระเป๋าเป้มาจากชายวัยกลางคน
มองไปรอบ ๆ แล้วย้ายก้อนหินสองสามก้อนมาก่อง่าย ๆ เตาย่างเนื้อแบบง่ายก็เสร็จ จากนั้นไปเก็บกิ่งไม้แห้งใกล้ ๆ หนุ่มน้อยกับชายวัยกลางคนคนนั้นมีกะจิตกะใจยิ่ง คนหนึ่งช่วยก่อไฟ อีกคนช่วยหาฟืนแห้ง มือไม้คล่องแคล่ว
ไม่นานไฟก็ลุก