เข้าสู่การเก็บกวาดสนามรบอย่างรวดเร็ว มดกัดกินโลหะลากศพทั้งหมดบนพื้นไปกองไว้ที่ข้างแท่นบูชา รากไม้บนลานจัตุรัสเปลี่ยนศพเหล่านั้นให้กลายเป็นโลหิตแห่งสรรพวิญญาณเก็บไว้ในกระถางเหล็กดำบนแท่นบูชา
เหล่านักโทษที่ยังมีลมหายใจถูกโซ่เหล็กล่ามเป็นแถว บางคนพยายามดิ้นรน ตะโกนขึ้นว่า "พวกแกทำแบบนี้กับเราไม่ได้ เราไม่ใช่สัตว์เดรัจฉาน จะมาล่ามเราไว้ทำไม..."
แกร๊ง...
แสงดาบวาบหนึ่ง
ตุ้บ...
ข้ารับใช้ปราบวิญญาณชั่วคนหนึ่งถอดมีดยาวออกมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ฟันหัวชาวญี่ปุ่นคนนั้นขาดกระเด็น ฉับไวไร้ที่ติ เสียงรอบข้างเงียบลงทันที
จ้าวเกาลากชาวญี่ปุ่นแก่ๆ คนหนึ่งมาที่หน้าหลินเฟิง แล้วโยนลงกับพื้น คนนั้นผิวหนังหย่อนยาน ผมขาวโพลน ทั้งตัวดูเหมือนอายุเจ็ดแปดสิบ แต่โครงร่างจริงกลับเป็นชายฉกรรจ์
"ฝ่าบาท นี่คือหัวหน้าของพวกมัน!"
หัวหน้าชาวญี่ปุ่นคนนั้นเงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของหลินเฟิง มุมปากกระตุกยิ้มอย่างยากเย็น: "ใช่แกจริงๆ อย่างที่ในข่าวกรองบอกไว้"
หลินเฟิงไม่ตอบโต้ แค่มองเขาเงียบๆ
"พวกแกโดนลวงแล้ว ยามาโมโตะจิโร่ท่านจะไม่ปล่อยแกไปแน่..." ดวงตาขุ่นมัวของเขาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง: "พวกแก...เป็นแค่เหยื่อ..."
พูดจบประโยคนั้น หัวของเขาก็เอียงไปด้านหนึ่ง แล้วหมดสติไปในที่สุด
จ้าวเกาถามเสียงเบาข้างๆ: "ฝ่าบาท เขาหมายความว่ายังไง..."
"ขบวนรถนี้ควรจะเป็นเหยื่อล่อ ให้ทุกคนเร่งความเร็ว เราจะออกเดินทางทันที"