"ผมบอกแล้วว่าพวกคุณตื่นเต้นกันอะไรนัก หน่วยพลีชีพที่ผมว่าจะใช้คือมดกัดกินโลหะ พวกคุณช่วยสร้างลำโพงยักษ์ให้หน่อย แล้วมัดไว้ที่หลังมดแต่ละตัว..."
ทุกคนเพิ่งจะเข้าใจ กัวอี้รีบอาสา "เรื่องนี้ส่งฉันเลย รับรองว่าสร้างลำโพงที่ดังที่สุดในโลกให้ได้ เสียงต้องยิ่งใหญ่กว่าลำโพงของพวกแม่ๆ กลางจัตุรัสซะอีก"
ต่อมา หลินเฟิงนำขบวนรถไปจอดยังที่ที่ค่อนข้างเงียบสงบ จากนั้นให้ต้นไม้แห่งชีวิตแผ่เขตแดนธรรมชาติปกคลุมขบวนรถทั้งหมดไว้
โชคดีที่ช่วงหลายวันมานี้ต้นไม้แห่งชีวิตดูดซับพลังงานจากการบูชายัญไปถึง 90 เปอร์เซ็นต์ มิฉะนั้นจะแผ่บาเรียให้ครอบคลุมทั้งขบวนรถได้ก็คงจะเหนื่อยหน่อย
กัวต้าโย่งเร่งดัดแปลงชุดลำโพงอย่างเป็นบ้าเป็นหลัง ถึงขนาดสั่งให้รื้อลำโพงจากรถทุกคันในขบวนมาใช้ เพื่อความเร็วในการดัดแปลง
30 นาทีต่อมา บนพื้นที่ว่าง มดกัดกินโลหะ 100 ตัวมีลำโพงพลังสูงมัดแน่นอยู่บนหลังทุกตัว หัวเขี้ยวของมดแต่ละตัวหนีบชาวญี่ปุ่นที่เนื้อตัวฉีกขาดไว้หนึ่งตัว กลิ่นคาวเลือดโชยไปทั่ว หลังตรวจสอบเสร็จสิ้น ยืนยันว่าไม่มีอะไรพลาด
"ปล่อย!"
มดกัดกินโลหะทั้ง 100 ตัวพุ่งออกไปพร้อมกัน เมื่อห่างจากขบวนรถแล้ว พวกมันตรงดิ่งไปยังฝูงศพภูตที่ระส่ำระสายอยู่ไกลๆ ชาวญี่ปุ่นที่ถูกหนีบไว้บนเขี้ยวถูกเหวี่ยงไปมาในอากาศ กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นลอยฟุ้งไปทางฝูงศพภูต
พอใกล้ถึงฝูงศพภูต หลินเฟิงกดรีโมตอย่างกะทันหัน เสียงที่อื้ออึงจนแทบจะแก้วหูแตกก็ดังสนั่นขึ้นมา