เฉินหมิ่นยิ้มบางๆ: "เมื่อไหร่แกจะไม่ละโมบสักที?"
หลินเฟิงหันกลับมา โอบเอวบางของเธอเข้าไว้ มุมปากโค้งขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ: "นายพูดถูก ก็ต้องเอาหมดสิ!"
วิทยุสื่อสารส่งเสียงแทรกดังซ่าๆ ก่อนจะมีเสียงที่รอคอยมานานดังขึ้น: "มาแล้ว พวกมันเข้าพื้นที่ซุ่มโจมตีที่กำหนดแล้ว"
หลินเฟิงปล่อยมือ ปรับช่องสัญญาณ กดปุ่มวิทยุ: "ทำตามแผน มดกัดกินโลหะลงก่อน ลากตัวผู้ควบคุมภูตระดับ 4 ไว้ อัศวินคุมทัพอยู่ข้างหลัง หวังเลี่ย ฝ่ายแกอ้อมปีกสองข้าง จำไว้ หลังจบการต่อสู้ ของจำเป็นทั้งหมดต้องขนไปให้หมด จะเหลือแม้แต่ตะปูตัวเดียวก็ไม่ได้"
เสียงรับคำดังมาจากวิทยุสื่อสาร
"ลงมือ!"
มดกัดกินโลหะพากันทะลุพื้นใต้ขบวนรถชาวญี่ปุ่นขึ้นมา ใช้กรามแหลมคมกัดยางรถให้ทะลุ หรือไม่ก็พลิกคว่ำรถทั้งคัน คนขับยังทันตั้งตัว รถบรรทุกพวกนั้นก็โคลงเคลงอย่างรุนแรงและล้มตะแคงลงกับพื้น ล้อหมุนว่างเปล่าอย่างไร้เรี่ยวแรง
ในเวลาเดียวกัน มดกัดกินโลหะจำนวนมากขึ้นจากใต้ดิน มดมากมายมหาศาลบุกเข้าถล่มทั้งขบวนรถ
ความโกลาหลแพร่กระจายในไม่กี่วินาที พวกผู้ควบคุมภูตคลานออกมาจากตู้รถที่พลิกคว่ำ บางคนชักอาวุธออกมาสู้กลับแล้ว บางคนยังควานหาอาวุธที่ทำหล่นหายไปท่ามกลางความชุลมุน
บางคนเพิ่งจะคลานออกจากประตูรถ ก็ถูกมดกัดกินโลหะหลายตัวพุ่งเข้าเล่นงาน เสียงร้องอย่างทรมานดังอยู่แค่ไม่กี่วินาทีก็เงียบหายไปโดยสิ้นเชิง