บ้านหินหลังนี้แม้จะไม่ใหญ่ แต่ก็เกินพอสำหรับกองเสบียง
"ฮ่าๆ ในที่สุดก็มีบ้านสักที..."
"รอให้ข้าเก็บเสบียงได้พอประมาณ แล้วเอาผ้าห่มกับหมอนมาวาง ก็กลายเป็นห้องนอนสำเร็จรูปเลยนี่นา?"
หลินเฟิงหัวเราะร่วนแล้วหิ้วข้าวสาร เนื้อกระป๋อง น้ำมันเกลือ ขนย้ายเข้าไปในบ้านหินทีละอย่าง จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ
เขาปัดฝุ่นจากมือด้วยความพึงพอใจเหลือเกิน
"เสี่ยวเสวียน ไป ไปหลังต่อไป"
ช่วงเวลาต่อจากนั้น หลินเฟิงนำเสี่ยวเสวียนตระเวนรื้อถอนแถบชานเมือง
ถนนเส้นหลัก แม้หลินเฟิงจะน้ำลายสอ แต่ก็ยังจำคำเตือนของหวังเลี่ยไว้ได้ ไม่ลึกเข้าไปในเมือง
ฟังคำคนเฒ่าคนแก่ ไม่อดตายกลางทาง...
บ้านเรือนแถบนอกนี่สิถึงคราวเคราะห์
เดินไปตลอดทาง เปิดหลังคาดู ถ้าไม่มีอันตรายก็รื้อกำแพงต่อ หลินเฟิงฉลาดขึ้นแล้ว ให้เสี่ยวเสวียนใช้ควบคุมดิน ค่อยๆ รื้อกำแพงทีละน้อย โดยเฉพาะกำแพงรับน้ำหนักไม่แตะต้อง ประสิทธิภาพสูงอย่างน่าตกใจ แถมตัวบ้านยังไม่ถล่มด้วย
แบบนี้ของในห้องมีอะไรก็เห็นชัดเจน
ของที่เล็งไว้ ขนกลับหมด
ของที่ไม่เอา ทิ้งไว้ตรงนั้น รอคนในขบวนรถมาขนทีหลัง
ส่วนอิฐกับคอนกรีตที่รื้อออกมา เสี่ยวเสวียนกลืนเข้าร่างหมด
ตอนที่หวังเลี่ยและพวกกำลังรื้อค้นทีละบ้านๆ อยู่ ฝั่งหลินเฟิงนี่เริ่มจากรื้อบ้าน ยันขนของในบ้านเสร็จ แค่สิบกว่านาทีก็เสร็จหลังนึง