หลินเฟิงตบหัวเสี่ยวเฮยเบา ๆ เป็นสัญญาณให้มันตามมา
ตอนที่หลินเฟิงกับเฉินหมิ่นมาถึงหน้ารถบ้านเกราะ ที่นี่เต็มไปด้วยฝูงชนแน่นขนัด ส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย ทุกช่วงอายุ เน้นหนุ่มฉกรรจ์เสียมาก ในกลุ่มคนมีผู้หญิงอยู่ไม่กี่คน
กัวอี้ยืนอยู่หน้าฝูงชน บนพื้นกองมีดยาวเต็มไปหมด เขาส่งให้ทีละเล่ม ทุกครั้งที่ยื่นให้ จะพูดประโยคเดิมว่า "มีดนี่ให้ยืม กลับมาต้องคืนนะ"
หวังเลี่ยยืนอยู่ข้าง ๆ กวาดสายตามองฝูงชน มีแรงกดดันในตัว
สมาชิกคนอื่นก็อยู่ด้วย หลินเฟิงยังเห็นโม่ชิงหลวนกับหมีเสวี่ย ที่เอวมีมีดสั้นเพิ่มมาคนละสองเล่ม ในมือถือธนูหนึ่งคัน กำลังทดสอบแรงดึงของสายธนู
หวังเลี่ยเห็นหลินเฟิงกับเฉินหมิ่นเดินเข้ามา
"พวกเธอมาได้จังหวะพอดี คนเลือกไว้แล้ว 60 คน เธอ ฉัน ฟางหลิง ต่งอวี่ เฉินหมิ่น คนละทีม ส่วนชิงหลวนกับหมีเสวี่ยรวมทีมกัน แต่ละทีมคุมลูกทีมล่า 10 คน เข้าป่า"
หลินเฟิงมองคน 60 คนนั้น พวกเขายืนระเกะระกะ แถวไม่เป็นระเบียบ แต่ละคนกำอาวุธ แววตามีความดุดันชนิดเอาชีวิตเป็นเดิมพัน นั่นคืออาหารหมด ความปรารถนาจะอยู่รอด
"ทีมฉันไม่เอาคน ขอแค่ฉันกับพี่หมิ่นสองคนก็พอ คนพวกนั้นพวกนายพาไปเถอะ เดี๋ยวฉันพาเสี่ยวเสวียนบุกเข้าไปตรง ๆ เลย"
หลินเฟิงไม่สนใจการคุมทีม แถมต้องเปลืองแรงปกป้องพวกเขา ยุ่งยากตาย
เขาเดินตรงไปหากัวอี้ หยิบธนูรีเคิร์ฟที่เหลือไม่กี่คันจากพื้น แล้วอุ้มมัดธนูทั้งมัดไปหมด