โม่ชิงหลวนและหมีเสวี่ยนำคนในกลุ่มของนาง ย่อตัวต่ำ ระแวดระวังอย่างยิ่งขณะเคลื่อนไปข้างหน้า เร่อปาใช้ความสามารถของนางรับรู้ความเคลื่อนไหวโดยรอบ
"หยุด ด้านหน้ามีอะไรบางอย่าง" ทันใดนั้นหมีเสวี่ยยกมือขึ้น คนด้านหลังชะงักเท้าพรืด เหงื่อผุดบนหน้าผาก มือที่กำด้ามมีดสั่นเล็กน้อย ตอนนี้พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับสัตว์วิวัฒนาการ จะไม่ให้กลัวได้อย่างไร
ห่างออกไป 20 เมตร ใต้ต้นไม้ใหญ่ขนาดกอดรอบ มีกองดินถูกขุดขึ้นมาเป็นเนินเล็กๆ ใต้เนินนั้นเป็นรูมืดสนิท
โม่ชิงหลวนส่งสัญญาณให้ทุกคนตามมา อ้อมจากสองข้างเข้าไป ล้อมเป็นวง
หนูนาตัวหนึ่งโผล่หัวออกมาจากรู ร่างมันใหญ่ไม่แพ้สุนัขโตเต็มวัย เมื่อเห็นกลุ่มคน มันไม่หลบหนี แถมขนยังตั้งชันขึ้นเหมือนเข็มเหล็ก เผยให้เห็นฟันกรามยาวสองซี่ แล้วพุ่งเข้าใส่คนที่ใกล้ที่สุด
"ระวัง!" หญิงวัยสี่สิบกว่าที่อยู่ข้างโม่ชิงหลวนยกดาบยาวในมือ ฟาดลงมาตรงหัว
หนูนารู้สึกถึงเสียงลมเหนือหัว มันหดกรงเล็บยาวแหลมกลับอย่างรวดเร็ว ล้มเลิกการโจมตี แล้วตะปบใส่ดาบยาวที่อยู่เหนือหัว
"ฉึบ" หนึ่งเสียง คมดาบปะทะกับกรงเล็บ เกิดประกายไฟดั่งโลหะกระทบกัน
"พี่จาง ระวัง"
โม่ชิงหลวนตะโกนบอก พี่จางคนนี้เป็นบอดี้การ์ดของนางก่อนยุคล่มสลาย ตอนนั้นมีหกคน ผ่านวันเวลาหลบหนีมาหลายวัน บอดี้การ์ดของนางเหลือแค่พี่จางกับอีกคนหนึ่ง เนื่องจากทั้งนางและหมีเสวี่ยต่างปลุกพลังพิเศษขึ้นมา พวกเธอจึงติดตามนางตลอด หากไม่มีการคุ้มกันจากบอดี้การ์ด พวกนางคงถูกคนในขบวนรถกลืนกินจนไม่เหลือซาก