ในเวลาไม่นาน คนแรกก็แบกแร่ออกมา เป็นชายวัยกลางคน ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อและฝุ่นแร่ เขาขนอยู่หลายเที่ยว วางลงบนตาชั่งพื้น
"50.5 กิโลกรัม เจ้าชื่ออะไร"
"จ้าวต้าย่ง!"
เสี่ยวลี่ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไร ในมือถือสมุดและปากกา "ดีเลย จ้าวต้าย่ง 50.5 กิโลกรัม ไปรับโจ๊กตรงนั้นได้"
จ้าวต้าย่งเดินไปหน้าเตา รับชามที่พี่หงยื่นให้ ชามไม่ใหญ่ แต่ข้างในเป็นโจ๊กข้น ๆ แถมยังใส่เกลือด้วย
หลินเฟิงไม่ได้ฟังฟางหลิง เขาเติมน้ำลงในโจ๊กเยอะขึ้น แถมยังใส่เกลืออีก ทั้งหมดก็เพื่อให้พวกมันมีแรงทำงานมากขึ้น
ในจุดพักชั่วคราวเดือดพล่านไปหมด
เมื่อครู่ยังมีบางคนบอกว่าหลินเฟิงใจดำเกินไป ขุดตั้ง 50 กิโลกรัมถึงได้โจ๊กแค่ชามเดียว รู้สึกว่าสู้ประหยัดแรงไว้ดีกว่า ตอนนี้ได้กลิ่นหอมนี่ก็อยู่เฉยไม่ได้แล้ว
"แลกได้จริงเหรอ ให้โจ๊กจริง ๆ ไม่ใช่โจ๊กน้ำใส ๆ ผสมผักป่า แต่เป็นโจ๊กข้าวเน้น ๆ เลย!"
"รีบไป ไปเอาจอบขุดแร่ ถ้าไม่ไปเดี๋ยวไม่มีที่"
คนพวกนั้นไม่ว่าจะนอนหลับอยู่ในรถ หรือนอนงีบอยู่ข้างกองไฟ ต่อให้เป็นพวกเกียจคร้านจากกองถ่ายเดิมของโม่ชิงหลวน ตอนนี้ก็ลุกขึ้นยืน กรูกันมาทางหน้าเหมือง
"อย่าเพิ่งรีบ อย่าเพิ่งรีบ เข้าแถว..."
ไม่นาน จอบขุดแร่ 140 อันถูกเบิกจนหมด คนที่ได้เครื่องมือต่างดีใจวิ่งเข้าไปในเหมือง ส่วนคนที่ไม่ได้ก็ยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่ยอมไปไหน
และผู้คนยังคงหลั่งไหลมา ชายที่ดูอายุประมาณห้าสิบหกสิบปีคนหนึ่งเบียดเข้ามา