เบื้องหน้าพวกเขาบนพื้นดิน มดกัดกินโลหะหลายพันตัวตั้งทัพรออยู่ หนวดบนหัวแกว่งไกว กรามแหลมคมอ้าออกเล็กน้อย กระดองดำเป็นเงาสะท้อนแสงโลหะ
ด้านหลังคือรถรบ 200 คัน หน้าไม้ยิงทะลุบนรถขึ้นสายเรียบร้อยแล้ว ลูกดอกหน้าไม้คมกริบเล็งเป้าหมายเสร็จสิ้น ด้านหน้ารถรบ หวังเลี่ย ไป๋จื่อโหรว นักพรตหลิน ฟางหลิง พวกผู้ปลุกพลังเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้แล้ว
ไกลออกไป เต่ายักษ์ตัวมหึมาจ้องมองพวกเขาอย่างจับตาดู
ขบวนรถของยามาโมโตะจิโร่เหยียบเบรกกะทันหัน ยางรถเสียดสีกับพื้นเกิดเสียงดังน่ารำคาญ
“วิ่งหนีเร็วดีนี่ ศพภูตมากมายขนาดนั้นยังไม่สามารถกักพวกเจ้าไว้ได้ มีความสามารถอยู่บ้างจริง ๆ”
หลินเฟิงไม่พูดจาไร้สาระอีกต่อไป ยกมือขึ้นหนึ่งที
ฝูงมดกัดกินโลหะพุ่งเข้าใส่พวกยามาโมโตะอิจิโร่ที่เป็นทหารเศษเดน ท้ายที่สุดคนไม่กี่ร้อยคนนี้ก็ถูกแยกโอบล้อมอย่างรวดเร็ว ผู้ควบคุมภูตระดับ 3 เหล่านั้นภายใต้การโอบล้อมของมดกัดกินโลหะ ไร้โอกาสแม้แต่จะปล่อยภูตประหลาดออกมาอีกครั้ง ก็ถูกกัดร่างขาดสะบั้น
ผู้ควบคุมภูตระดับ 4 ที่เหลือเพิ่งผ่านศึกใหญ่ไป เมื่อถึงตอนนี้ก็ไม่มีเรี่ยวแรงจะอัญเชิญภูตประหลาดอีกแล้ว ไม่นานก็ถูกผู้ปลุกพลังร่วมกับมดกัดกินโลหะตีแตกพ่ายยับเยิน
ยามาโมโตะจิโร่ถูกจัวหม่าแทงทะลุไหล่ด้วยลูกธนู ดาบญี่ปุ่นในมือหลุดร่วงลงพื้น จากนั้นถูกจ้าวเกานำข้ารับใช้ปราบวิญญาณชั่วหลายคนเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว มัดอย่างแน่นหนา เขาดิ้นรนสองสามที ปากด่าทอเป็นภาษาที่ฟังไม่รู้เรื่อง ถูกจ้าวเกาเอาด้ามดาบฟาดเข้าที่ปาก มุมปากซึมเลือดฟอง มองเขาอย่างโกรธแค้น แต่ไม่กล้าขัดขืนอีกต่อไป