หลินเฟิงถูกไป๋จื่อโหรวจูงแขนพาเดินออกไปแบบนั้น กัวอี้กับลั่วเสี่ยวเสี่ยวที่ยืนอยู่ที่เดิมต่างมองหน้ากันไปมา ลั่วเสี่ยวเสี่ยวมองไป ที่ไป๋จื่อโหรวจูงหลินเฟิงเดินห่างออกไปเรื่อยๆ อ้าปากจะพูดอะไรสักอย่าง: "...เธอไม่ทำตามสูตรเลยนี่นา"
ไป๋จื่อโหรวจูงหลินเฟิงเดินผ่านเขตเมืองชั้นนอก มุ่งหน้าไปทางบ้านพัก เธอเดินเร็วมาก พอกลับมาถึงบ้านพัก ไป๋จื่อโหรวก็ถูกของหลายจานที่วางอยู่บนโต๊ะกาแฟดึงดูดความสนใจทันที
ผลเบอร์รีดวงจิตจานหนึ่ง เฟรนช์ฟรายส์ทอดกรอบเหลืองทองหนึ่งจาน และมันเทศแผ่นตากแห้งอีกหนึ่งตะกร้า
ไป๋จื่อโหรวปล่อยแขนเสื้อของหลินเฟิง แทบจะเลื่อนตัวไปอย่างนั้น หมอบลงหน้ากาแฟโต๊ะ มือหนึ่งหยิบมันเทศแผ่น อีกมือหนึ่งหยิบเฟรนช์ฟรายส์ขึ้นมากัดคำหนึ่ง แก้มทั้งสองข้างป่องขึ้นอย่างรวดเร็ว
ในปากส่งเสียงไม่เป็นคำ ตาหยีลง
หลินเฟิงยืนดูอยู่ข้างๆ ครู่หนึ่ง หันไปพูดกับเสี่ยวรุ่ย: "ไปเอาขนมเพิ่มอีกหน่อยสิ กับพวกลูกกวาดที่เคยเก็บไว้ด้วย"
เสี่ยวรุ่ยรับคำแล้ววิ่งออกไป ไม่นานก็หิ้วถุงใหญ่ถุงหนึ่งกลับมา เธอวางถุงลงบนโต๊ะกาแฟ ดวงตาสวยของไป๋จื่อโหรวเมื่อเห็นถุงขนมนั้น สว่างไสวยิ่งกว่าตอนเห็นผลึกประหลาดเสียอีก
เริ่มคุ้ยหาของในถุงอย่างตั้งใจ พลางส่งเสียง "อื้ม~" "อันนี้อร่อยด้วย" "ว้าว มีเสี่ยวหลงเป่า (ยำเส้น) ด้วย" ออกมาประปราย
จนกินได้ที่พอสมควร เธอจึงเงยหน้ามองหลินเฟิง มุมปากยังติดคราบน้ำมันเผ็ดอยู่เล็กน้อย "ฉันเป็นของนายแล้ว ขอแค่มีขนมให้กินไม่อั้นก็พอ"