หลินเฟิงเดินมาถึงด้านหน้าเหมืองแร่เหล็กดำ ที่นี่ถูกฝูงมดกัดกินโลหะล้อมไว้แล้ว พวกกอริลลากึ่งมนุษย์และคนงานเหมืองทั้งหมดหมอบอยู่กับพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น พวกเขากำลังขุดแร่อยู่ดี ๆ ก็ถูกคนบุกฆ่าถึงถิ่น แล้วนายคุมงานทั้งหมดก็ถูกพวกหน้าใหม่กลุ่มนี้คนที่โผล่มาเข่นฆ่าตายหมด
พวกเขาทำได้เพียงขดตัวหลบอยู่ในหลุมเหมือง ตัวสั่นเทิ้ม
หลินเฟิงหยิบแร่ก้อนหนึ่งขึ้นมาจากพื้น มันหนักกว่าแร่เหล็กธรรมดามาก และตัวแร่ยังแฝงพลังเอาไว้ด้วย
"เป็นแร่เหล็กดำจริง ๆ ด้วย มีสิ่งนี้แล้วแท่นบูชาก็จะเติบโตขึ้นได้อีก ยังหลอมเป็นชุดเกราะเหล็กดำได้ด้วย..."
กอริลลากึ่งมนุษย์ตัวหนึ่งที่มีร่างกายกำยำล่ำสันกว่าพวกเดียวกันอย่างเห็นได้ชัด จ้องมองหลินเฟิงอยู่ครู่หนึ่ง เห็นว่าเขาไม่ได้ฉีกกินพวกเดียวกันสด ๆ เหมือนพวกมนุษย์กลายพันธุ์ภูต (ผู้ควบคุมภูต) เหล่านั้น และไม่ได้ใช้แส้ฟาดพวกเขา มันจึงรวบรวมความกล้าลุกขึ้นยืน เดินมาถึงหน้าหลินเฟิง พูดด้วยน้ำเสียงเร่งรีบพลางโบกไม้โบกมือ
"ดีจริง ๆ พวกท่านต้องเป็นมนุษย์เผ่าพันธุ์ดีแน่ ๆ พวกเรารอดแล้ว! ปล่อยพวกเราไปเถอะ พวกมนุษย์กลายพันธุ์ภูตพวกนั้นโหดร้ายเกินไป..."
มันพูดยังไม่ทันจบ ลู่เป่ยก็พุ่งออกมาจากด้านข้าง ยกมือฟาดไปที่หน้าของมันหนึ่งทีพอดี เกิดเสียง"เพี๊ยะ"ดังลั่น ร่างมันหมุนไปทั้งตัวอย่างแรง แล้วเซถอยหลังไปสองก้าว เข่าทั้งสองกระแทกลงบนพื้นอย่างจัง