โอกาโมโตะ เรอิจิ ในศาลบรรพชนเห็นภาพนั้นด้วยตา แต่ใจร้อนรน!
แค่ไม่กี่วินาที ลูกน้องที่เหลือของเขาก็ใกล้ถูกฆ่าหมดทุกคนแล้ว!
แน่นอนว่า โอกาโมโตะ เรอิจิ ไม่ได้ห่วงชีวิตลูกน้องพวกนี้จริง ๆ หรอก แต่เขารู้ว่า พอพวกที่คอยปกป้องตัวเองตายหมด ก็ถึงตาเขาแล้ว!
โอกาโมโตะ เรอิจิ เห็นลูกน้องฝีมือร้ายของตัวเองยังพอมีจรรยาบรรณนักสู้อยู่บ้าง พวกเขาเห็นอีกฝ่ายมือเปล่า พวกมันก็ชูกำปั้นเข้าใส่ตาม เขาจึงอดคำรามสั่งไม่ได้ว่า:
“บากะ! พวกมึงโง่หรือไง?! กระสุนหมด พวกมึงก็ใช้ดาบสิ! พวกมึงอยู่เมกามาจนลืมใช้ดาบแล้วใช่ไหม?!”
โดยโอกาโมโตะ เรอิจิ เตือนสติ ลูกน้องที่กำลังโดนโทบี้เข่นฆ่าจึงนึกขึ้นได้ ใช่ พวกเขาเป็นซามูไรนีออนขนานแท้ แต่ก่อนเคยชำนาญการใช้ดาบ!
ต่อยมือเปล่าระยะประชิดพวกเขาสู้ไม่ได้ แต่พวกเขามีกันตั้งหลายคน ถึงใช้ดาบจะฟันอีกฝ่ายไม่ตายหรือไง?
พวกเขาล้อมเข้าไป ต่างคนต่างฟันทีละคนก็ทำให้อีกฝ่ายเป็นชิ้น ๆ ได้!
คนที่เหลือต่างชักดาบซามูไรออกจากเอวทันที ใบหน้าเปี่ยมความมั่นใจอีกครั้ง ห้อมล้อมโทบี้อย่างดุดัน!
“ต่อสู้แบบฟรีสไตล์ จะใช้อาวุธงั้นเหรอ?”
โทบี้เห็นดังนั้นก็แค่นเสียงเย็น ไม่มีอาการหวาดหวั่น มีแต่ความเหยียดหยามมากกว่าเดิม
เมื่ออีกฝ่าย 'ทำผิดกติกา' เขาก็ไม่จำเป็นต้องเล่นเกมต่อยกระสอบทรายมนุษย์กับคนพวกนี้อีก
โทบี้ย่อขาลงเล็กน้อย แล้วกระโดดขึ้น
ท่ามกลางสายตาเหลือเชื่อของสมาชิกแก๊งนีออนที่เหลือ ร่างของโทบี้ทั้งร่างฝืนกฎฟิสิกส์ ไปห้อยหัวอยู่ใต้กิ่งต้นซากุระอายุร้อยปีกลางสวนในศาลบรรพชน!
แต่แล้วสิ่งที่ท้าทายมนุษย์ยิ่งกว่าเดิมก็มา ให้เห็นโทบี้ที่ห้อยหัวอยู่ใต้กิ่งไม้ ยื่นมือทั้งสองไปทางพวกเขา ยิงเส้นใยแมงมุมสีขาวออกจากข้อมือทีละเส้น ๆ โดยเส้นใยแต่ละเส้นพุ่งคลุมหัวสมาชิกแก๊งคนหนึ่งอย่างแม่นยำ!
จากนั้นก็เห็นโทบี้ที่ห้อยหัวอยู่ใต้กิ่งไม้กระตุกเส้นใยทั้งหมด แขนทั้งสองออกแรงมหาศาล ดึงสมาชิกแก๊งนีออนอีกสิบกว่าคนในสวนศาลบรรพชนลอยขึ้นมาพร้อมกัน และแขวนห้อยไว้กับกิ่งไม้ทีละกิ่ง!
เพี๊ยะ————
จนมีเสียงกระแทกพื้นแผ่วเบาดังขึ้น จึงสะกิดให้หัวหน้าแก๊งนีออน โอกาโมโตะ เรอิจิ ที่ยืนตะลึงงันได้สติ
โอกาโมโตะ เรอิจิ มองดูเงาร่างสูงใหญ่ที่ย่างกรายเข้ามาในศาลบรรพชน เดินตรงมาหาตัวเอง พร้อมกับมองดูพวกพ้องกว่า 10 คนที่ห้อยต่องแต่งอยู่ใต้ต้นซากุระด้านหลังโทบี้ ซึ่งถูกเส้นใยคลุมหัวจนหายใจไม่ออกและดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง เขาหวาดกลัวจนอยากถอยหลังหนีอยู่ตลอด!
แต่ตัวเขาอยู่ด้านในสุดของศาลบรรพชนอยู่แล้ว จะมีที่ไหนให้ถอยได้อีก เบื้องหลังเขาหมดที่ถอยแล้ว เหลือเพียงตำแหน่งป้ายบรรพชนเท่านั้น
ดังนั้นที่เขาถอยนี้ จึงชนป้ายบรรพชนกองพะเนินล้มระเนระนาดด้วย
ราวกับบรรพชนของโอกาโมโตะ เรอิจิ กำลังร้องเรียกให้ลูกหลานอกตัญญูผู้นี้ รีบลงไปอยู่เป็นเพื่อนพวกท่านใต้พิภพก่อน!
แต่โอกาโมโตะ เรอิจิ ไม่อยากตาย มือหนึ่งแอบคลำไปด้านหลังสะโพก มือหนึ่งรีบยื่นไปทางโทบี้ที่กำลังเดินเข้ามา:
“เดี๊ยวก่อน! เดี๊ยวก่อน! ฆ่าข้าไม่ได้นะ! หัวข้างบนคือสมาคมมือมาร ฆ่าข้า สมาคมมือมารไม่ปล่อยเจ้าแน่!”
“และเราคุยกันได้! ข้าให้เงินท่านได้! มาก ๆ เลย!!”
เผชิญกับไม้แข็งและไม้หวานของโอกาโมโตะ เรอิจิ โทบี้ไม่หวั่นไหว ยังคงเดินเข้าไปหาไม่หยุด!
เสียงกุกกัก ๆ ราวกับทูตมัจจุราชที่มาเร่งเอาชีวิต...
จนโทบี้เหลือระยะห่างจากโอกาโมโตะ เรอิจิ เพียง 7 ก้าวจังหวะนั้นเอง ที่แต่เดิมแสดงท่าทางอ่อนแอ โอกาโมโตะ เรอิจิ ก็เปลี่ยนสีหน้าฉับพลัน ท่าทางเหี้ยมเกรียม ล้วงปืนพกออกมาจากด้านหลัง จ่อไปที่หัวโทบี้ ลั่นไกต่อเนื่องหลายนัดอย่างไม่ลังเล!
“ตายซะ! ตายซะ! ตายซะ!!”
7 ก้าวนอกรัศมี ปืนมันเร็ว 7 ก้าวในรัศมี ปืนมันทั้งไวและแม่น!
นี่ต่างหากคือสุดยอดวิชาไออิแห่งศตวรรษนี้!
นอกจากอีกฝ่ายจะเป็นซูเปอร์แมน ไม่งั้นโอกาโมโตะ เรอิจิ ไม่เชื่อว่าจะมีใครหลบตายจากกระบวนท่าไออิอเมริกันระยะประชิดของตนได้รอด!
และถึงโทบี้จะไม่ใช่ซูเปอร์แมน แต่เขามีประสาทสัมผัสโต้ตอบรวดเร็วเทียบเท่าซูเปอร์แมน!
เหมือนเขารู้ล่วงหน้าว่าโอกาโมโตะ เรอิจิ จะยิงและจะยิงทางไหน ศีรษะแค่ขยับหลบนิด ๆ ก็หลบวิถีกระสุนที่จะเจาะหัวของโอกาโมโตะ เรอิจิ ได้หมดทุกลูกอย่างแม่นยำ!
“นะ นิ?!”
โอกาโมโตะ เรอิจิ เบิกตากว้างทันที ไม่อยากเชื่อว่าจะมีคนหลบกระสุนได้จริง ๆ หนำซ้ำยังเป็นวิธียิงต่อเนื่องระยะประชิด!
แต่ไม่ทันที่เขาจะได้เปลี่ยนลูกกระสุน เขาก็รู้สึกถึงลำคอถูกบีบแน่น ทั้งร่างถูกคนกระชากขึ้นกลางอากาศ!
โอกาโมโตะ เรอิจิ อยากยกมือจ่อปืนไปทุบหัวโทบี้ทันที แต่พอเพิ่งยกมือขึ้น มือที่ถือปืนก็ถูกมืออีกข้างของโทบี้บีบคว้าไว้พร้อมกับปืน
กรอบแกรบ————
ท่ามกลางเสียงที่ฟังแล้วก็รู้สึกเจ็บปวด ปืนพกในมือโอกาโมโตะ เรอิจิ พร้อมกับฝ่ามือของเขา ถูกโทบี้บีบอัดจนโลหะกับเนื้อหนังผสมปนเปกันอย่างรุนแรง!
“โอ๊ยยยย! บากะ! ปวดจะแย่แล้ว! ไอ้ชาติชั่วเอ๊ย กล้าดียังไงมาทำกับข้าเช่นนี้! ข้าคือโอกาโมโตะ เรอิจิ แห่งสมาคมมือมารนะ!”
เขาว่านิ้วทั้งห้าล้วนเชื่อมกับหัวใจ
ส่วนถูกบีบทั้งฝ่ามือจนเป็นเนื้อเละแค่ไหน คงนึกภาพความเจ็บปวดออก ก็ปวดจนโอกาโมโตะ เรอิจิ ลืมความหวาดกลัวต่อโทบี้ไปชั่วขณะ หลุดด่าออกมาอย่างไม่รู้ตัว!
แต่ไม่ช้าโอกาโมโตะ เรอิจิ ก็แผดเสียงไม่ออกแล้ว........
เพราะมือที่เปื้อนเลือดเนื้อของเขา บีบเข้ากับแก้มของโอกาโมโตะ เรอิจิ เสียงร้องด่าอย่างเจ็บปวดก็เงียบกริบ!
“อั๊วะผิดไปแล้ว ไว้ชีวิตอั๊วะ อั๊วะให้ทุกอย่าง .....................”
พอถูกโทบี้ใช้กำลังปิดปากแบบนี้ โอกาโมโตะ เรอิจิ จึงนึกได้ว่าชีวิตความเป็นความตายของตนยังอยู่ในกำมืออีกฝ่าย แววตากลับกลายเป็นหวาดกลัวขึ้นอีกครั้ง
เปลี่ยนสีหน้าร้องขอชีวิตจากโทบี้ทันที แต่เพราะแก้มถูกบีบอยู่ จึงเปล่งเสียงได้แค่ฟังไม่ชัด
โทบี้เผชิญหน้ากับคำขอชีวิตของโอกาโมโตะ เรอิจิ แล้วหัวเราะ: “ให้ทุกอย่างจริงเหรอ? งั้นขอยืมใช้มันกบาลโง่ ๆ ของแกหน่อย คงไม่ว่ากันสินะ?”
“หา?”
โอกาโมโตะ เรอิจิ อึ้งงง แต่ไม่ทันได้สติ ก็รู้สึกคอถูกบีบรัดแน่น ตัวเบาหวิว....
นาทีต่อมา เขายังเห็นร่างตัวเองหล่นลงไปบนพื้น!
นะนิ? ร่างตัวเองตกลงพื้นได้ยังไงกัน?
แล้วทำไมมีแต่ร่างไร้หัวล่ะ หัวข้าไปไหน?
ชวนให้งุนงงเสียจริง..........
10 นาทีให้หลัง
ตึกฟิสก์
ติ๊ง——————
ลิฟต์ส่วนตัวของคิงพิน หยุดที่ชั้นบนสุดของตึกฟิสก์
แต่พอประตูลิฟต์เปิด สิ่งที่ก้าวออกจากลิฟต์ไม่ใช่จักรพรรดิใต้พิภพแห่งนิวยอร์ก คิงพิน แต่เป็นโทบี้ที่เพิ่งสังหารหมู่ล้างแก๊งนีออน
และในมือโทบี้ หิ้วศีรษะที่ตาค้างของโอกาโมโตะ เรอิจิ อยู่ รอยแยกของหัวที่เลือดไหลออกมา ได้เปื้อนแดงไปทั่วพื้นลิฟต์ทั้งแผง!
พอโทบี้ก้าวออกจากลิฟต์ สันหลังแกะที่ติดอยู่กับหัวโอกาโมโตะ เรอิจิ ก็ลากเป็นรอยเลือดเด่นชัดบนพรมหรูของคิงพิน!
เมื่อเห็นภาพที่ฝ่าฝืนกฎอนามัยตึกฟิสก์อย่างแรง เลขานุการและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยชั้นบนสุดของคิงพิน ไม่เพียงไม่ห้าม กลับก้มหน้ากันทีละคน ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะชำเลืองมองเงาร่างอาบเลือดนั่นสักอีกตา
เหมือนมองอีกแค่ตาเดียว หัวพวกเขาก็แตกตู้ม........
โทบี้ไม่สนใจผู้พิทักษ์สองคนที่ยืนก้มหัว เหงื่อเยิ้ม อยู่หน้าประตู เตะผางเปิดบานประตูห้องทำงานคิงพิน เดินเข้าไปทันที
ในห้องทำงานของคิงพินตอนนี้ มีเงาร่างสองร่าง ร่างหนึ่งนั่ง ร่างหนึ่งยืน
คนนั่งคือคิงพินในสูทขาว สูงเกิน 2 เมตรไม่ต่างกัน แถมรูปร่างบึกบึนมหึมาจนไม่เหมือนมนุษย์
คนยืนคือบูลส์อายในสูทดำ รูปพรรณผมทองตาสีครามมาตรฐาน ใบหน้าท่าทางเจ้าเล่ห์
มองดูโทบี้เดินลากหัวโอกาโมโตะ เรอิจิ เข้ามา คิงพินไม่เพียงไม่โกรธ กลับมีรอยยิ้มสนิทสนมผุดบนใบหน้า ลุกเดินเข้าไปต้อนรับ:
“โอ้ ดูสิใครกลับบ้านมาแล้ว เป็นหุ้นส่วนที่ดีที่สุด เพื่อนที่รักที่สุดของฉัน โทบี้กลับมาแล้ว!”
“แต่ว่าทำไมเอาหัวของเป้าหมายกลับมาด้วย? หรือว่าคุณลุงฟิสก์จะไม่เชื่อในตัวนาย?”
โทบี้โยนศีรษะมนุษย์ของโอกาโมโตะ เรอิจิ ลงแทบเท้าคิงพิน เหลือบมองคิงพินแวบหนึ่ง เอ่ยเรียบ ๆ:
“ไม่เกี่ยวกับท่านเชื่อข้าหรือเปล่า นี่เป็นจรรยาบรรณวิชาชีพนักฆ่า เงินโอนเข้าบัตรดำของข้าตามเดิม ขอใช้ห้องน้ำท่านหน่อย”