จักรวาลมาร์เวล Earth-99999
โทบี พาร์กเกอร์ คือชื่อของผมในชาตินี้
ใช่แล้ว โทบีคือผู้ข้ามภพ ผู้ที่ข้ามมาสู่จักรวาลมาร์เวลตั้งแต่เกิด
และเหตุผลที่เขาข้ามภพ ก็เป็นเหตุการณ์มหาเฮงที่ทุกคนรู้กันดีนั่นแล้ว
เพียงแต่ในเหตุการณ์ข้ามภพที่เกิดจากมหาเฮงนี้ ชาติก่อนเขาไม่ใช่เหยื่อ แต่เป็นตัวก่อเหตุ
ชาติก่อนเขาเป็นคนขับรถบรรทุกหนัก ถูกเหตุการณ์แกล้งชนประกันครั้งหนึ่ง ทำให้เขาควบคุมสติไม่อยู่ เมื่อได้ยินลูกชายของคนแก่ที่แกล้งชนพูดว่า 'ถ้าไม่ใช่คุณชน คุณจะไปพยุงทำไม'
ตัวเขาเองก็เป็นคนอารมณ์ร้อนฉะฉาน แถมยังเป็นเด็กกำพร้าไม่มีพ่อแม่ ปกติเวลาเล่น CF แล้วเจอคนด่าในหน้าจอโหลด เขายังด่าสมาชิกทีมทั้งทีมทุกซอกทุกมุมในเกมแบบระบุชื่อจริงได้ตลอดทั้งเกม แล้วนี่จะให้ทนได้ไง?
อาวุธประชาชนใช่ไหม?
รอไปก่อนเถอะ เดี๋ยวไปเอามาให้!
หลังจากกลับมาที่รถบรรทุกหนัก เขาสตาร์ท เข้าเกียร์ เหยียบคลัตช์ เหยียบคันเร่ง รวดเดียวเสร็จ ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ส่งให้สองพ่อคู่แกล้งชนนี่ไปพบพระเจ้าเลย!
อยากแกล้งชนฉันใช่ไหม? มาชนกับรถบรรทุกของฉันก่อนสิ!
ไอ้เฮงซวย!
เดิมทีเขาเป็นคนขับ อยู่ในรถบรรทุก การชนตายสองคนไม่ถึงขั้นทำให้เขาตายหรอก อย่างมากก็แค่ถูกตัดสินประหารชีวิตทีหลัง
แต่หลังจากที่เขาชนตายสองพ่อคู่แกล้งชนนั้น ในห้องคนขับมีแมงมุมสามสีแดงน้ำเงินดำตัวหนึ่ง ไม่รู้มาจากไหนเล็ดลอดเข้ามา
กว่าจะรู้ตัวว่ามีแมงมุมนั่น ก็สายเกินไปแล้ว!
แมงมุมตัวนั้นคลานมาถึงหลังมือเขาแล้ว ยังไม่ทันที่เขาจะดีดแมงมุมที่ดูเหมือนมีพิษร้ายนั้นออกไป แมงมุมก็ราวกับมีสัมผัสอันตราย งับเข้าที่ง่ามมือเขาก่อน!
จากนั้น ในเวลาเพียงสิบวินาที เขาก็รู้สึกชาไปทั้งตัว หัวใจบีบรัดแน่น ตาพร่ามัว แล้วก็หมดสติไป กระบวนการนี้ก็พูดได้ว่าสมบูรณ์รวดเดียวจบ!
ถ้าจะบอกว่านี่คือผลกรรมที่เขาฆ่าคน ก็บอกได้แค่ว่ากรรมนี้มาเร็วชะมัด!
และเมื่อเขาลืมตาอีกครั้ง สิ่งที่เขาเห็นคือพยาบาลสาวตาสีฟ้าสวมหน้ากากสีน้ำเงินและหมวกคลุมผมสีน้ำเงิน
จากนั้น พยาบาลก็ส่งเขาให้กับผู้หญิงที่เหงื่อเต็มหน้า ใบหน้าเปี่ยมด้วยความเมตตา
และเมื่อเขายกมือขึ้นมองมือเล็ก ๆ ที่อ่อนนุ่มและเปียกชื้น เขาก็เข้าใจทันทีว่าตัวเองข้ามภพแล้ว และผู้หญิงที่อุ้มเขาอยู่นี้ ก็คือแม่ที่เพิ่งคลอดเขาในภพนี้!
และพยาบาลเมื่อครู่เรียกผู้หญิงใจดีที่อุ้มเขาว่า 'คุณนายเมย์ พาร์กเกอร์'........
ชื่อนี้ เขาคิดถึงแค่คนเดียว นั่นก็คือ.......
เขากลับกลายเป็นลูกชายของลุงเบ็นกับป้าเมย์ในสไปเดอร์แมน!
ให้ตายสิ....
20 ปีต่อมา············
เส้นเวลา-ปี 2008 นิวยอร์ก
เฮลส์คิทเช่น แก๊งนีออน
ในเฮลส์คิทเช่น แหล่งอุดมทำเลทองที่ใคร ๆ เรียกว่าเมืองก็อตแธมน้อยนี้ การปะทะระหว่างแก๊งเป็นเรื่องปกติ
แต่การที่คน ๆ เดียวบุกตะลุยทั้งแก๊งนั้น ต่อให้เป็นในเฮลส์คิทเช่นที่ปลาใหญ่ปลาน้อยชุกชุมก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน!
อย่างน้อยก่อนวันนี้ ก็ยังไม่เคยได้ยิน........
แม้แต่วีรบุรุษสวมหน้ากากข้างถนนที่คอยปราบปรามความชั่วร้ายในเฮลส์คิทเช่นทุกวัน ก็ยังไม่กล้าพูดว่าตัวเองบุกเข้าไปในรังใหญ่ของแก๊งคนเดียว
เพราะการกระทำนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับการโยนระเบิดแสงเข้าไปในห้องน้ำ สัญญาณดาวมรณะวับแวมอยู่บนหัวนั่นแหละ!
แต่ในวันนี้ กลับมีคนทำในสิ่งที่แม้แต่วีรบุรุษข้างถนนพวกนั้นก็ไม่กล้าคิด!
แถมไม่ใช่แค่ทำได้ แต่ยังบุกเดี่ยวทะลวงทะลายทั้งแก๊งอีกด้วย!
ครืนคราน————
ตั๊กตั๊ก————
ปังปัง————
เสียงฟ้าร้องและเสียงฝนห่าใหญ่กลบแสงปากกระบอกปืนและเสียงปืนในค่ำคืน.....
คืนฝนพรำ ในแก๊งนีออนแห่งเฮลส์คิทเช่น ร่างสูงใหญ่สวมชุดรัดกุมเต็มตัวสีดำแดง (ปก) สูงถึงสองเมตร มือทั้งสองข้างลากสมาชิกแก๊งข้างละคน ก้าวย่ำผ่านซากศพนับไม่ถ้วน เดินช้า ๆ ไปยังโรงบูชาบรรพชนที่อยู่ลึกที่สุดของแก๊งนีออน
และในตอนนี้ ในโรงบูชา ผู้ที่ซ่อนตัวอยู่คือหัวหน้าแก๊งนีออน โอกาโมโตะ เรอิจิ กับสมาชิกแก๊งที่ยังเหลือรอด
สมาชิกแก๊งพวกนี้แม้จะแบกดาบถือปืนกันทุกคน แต่กลับตัวสั่นราวกับเป็นโรคพาร์กินสัน ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
และทั้งหมดนี้ ก็เพราะ 'มัจจุราช' ที่ปรากฏตัวในแก๊งนีออนเมื่อสิบนาทีก่อนนั่นเอง!
สมาชิกแก๊งนีออนเกือบสองร้อยคน ถูก 'มัจจุราช' นั่นสังหารด้วยตัวคนเดียว จนเหลือแต่พวกเขาที่ยี่สิบกว่าคนที่ซ่อนอยู่ในโรงบูชานี่!
โอกาโมโตะ เรอิจิ เห็นลูกน้องตัวเองถูกคนเพียงคนเดียวขู่จนถอยร่นมาเรื่อย ๆ เบียดกันเข้ามาอยู่ในโรงบูชาที่ตนซ่อน จนตอนนี้แทบจะเบียดตัวเองเข้าไปอยู่บนป้ายบรรพชนแล้ว ก็อดคำรามออกมาไม่ได้:
"บ้าเอ๊ย! พวกนักรบซามูไรนีออนเราจะมีพวกขี้ข้าขี้ข้าแบบพวกแกได้ยังไง! หยุดถอยเดี๋ยวนี้! ไปฆ่าไอ้สารเลวนั่นให้ข้าซะ! ไม่งั้นพวกแกทั้งหมดต้องคว้านท้องชดใช้ความผิด!!!"
โดนหัวหน้าใหญ่ตวาดแบบนี้ พวกลูกน้องที่เกือบฉี่ราดเพราะความกลัวก็จนหนทางจริง ๆ ได้แต่ฝืนใจ ตัวสั่นเทิ้มออกจากโรงบูชา ถือปืนมายังลานของโรงบูชา จ่อปากกระบอกปืนที่สั่นเทาไปที่ประตูบานเดียวของโรงบูชา
และแม้แก๊งพวกเขาจะชื่อแก๊งนีออน สมาชิกแก๊งก็ล้วนเป็นคนญี่ปุ่น แต่ตอนนี้พวกเขาอยู่ในอเมริกาดินแดนเสรีที่ยิงกันทุกวี่วัน ดังนั้นวิธีการต่อสู้ของแก๊งก็ปรับเปลี่ยนตามท้องถิ่น
วิชาไออิของพวกเขาไม่ใช้ดาบซามูไร แต่เป็นไออิอเมริกัน!
วินาทีที่ประตูสวนของโรงบูชาถูกผลักออก พวกเขาที่ตึงเครียดถึงขีดสุดก็ลั่นไกโดยไม่คิดชีวิต ระดมยิงใส่ประตูอย่างบ้าคลั่ง!
ทว่ากระสุนที่พุ่งเข้าใส่ราวกับสายฝนนี้ โทบีไม่แม้แต่จะหลบ แค่ยกคนสองคนที่ถืออยู่ในมือเป็นโล่เนื้อสองชั้นบังไว้ตรงหน้า
ปืนกลมือกับปืนพกที่ลูกน้องแก๊งนีออนพวกนี้ถืออยู่ ต่อให้ยิงทะลุโล่เนื้อสองอันในมือโทบีได้หรือไม่ ถึงทะลุได้ แรงกระแทกของกระสุนที่เหลือก็ไม่มีทางทะลุชุดสไปเดอร์กันกระสุนสั่งทำพิเศษที่เขาซื้อด้วยราคาแพง
ส่วนพวกลูกน้องที่ถูกความกลัวกัดกินสติจนหมดสิ้น จะมีวิธีระดมยิงสลับผลัดกันกดดันอะไรล่ะ ต่างก็อยากให้ไกปืนติดนิ้ว
เพราะฉะนั้นกระสุนของพวกเขาก็หมดไวอย่างรวดเร็ว เสียงคลิกดังแชะ ๆ จากการยิงเปล่าดังไม่ขาด
ตอนที่กระสุนพวกเขาหมด โทบีขว้างร่างสองร่างที่ถูกยิงจนเป็นรังผึ้งในมือทิ้งเหมือนขยะลงกับพื้นอย่างไม่แยแส แล้วยิ้มเยาะ:
"ไอ้โง่เอ๊ย คิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมยิงกระสุนไม่จำกัดเหรอ? กระสุนหมดแล้วยังยิงอีก เปลี่ยนแม็ก!
เมื่อได้ยินคำเตือนเชิงเสียดสีของโทบี พวกเขาถึงรู้ตัวว่าซวยแล้ว รีบเปลี่ยนแม็กกาซีนอย่างลนลาน
แต่เห็นได้ชัดว่าสายไปแล้ว!
"หา? พวกแกเปลี่ยนจริงเหรอ? ไอ้โง่ ไว้ชาติหน้าแล้วค่อยเปลี่ยนเถอะ!"
โทบีก้มตัวลงเล็กน้อย ดวงตาสีแดงเพลิงเรียวคู่บนหน้ากากดำในแสงฟ้าแลบคล้ายแวบประกายเย็นชาอำมหิต!
ตื่นขึ้นแล้ว ช่วงเวลาล่าสังหาร!
โทบีถีบขาทั้งสองข้าง ร่างสูงใหญ่เปลี่ยนเป็นเงาเลือดแดงในพริบตา พุ่งเข้าไปในกลุ่มคนอย่างบ้าระห่ำ!
สมาชิกแก๊งนีออนที่ถูกโทบีพุ่งชนประจันหน้าก่อนรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า ทั้งร่างไม่เบากว่าถูกรถบรรทุกหนักพุ่งชนตรง ๆ บิดเบี้ยวราวกับผ้าขี้ริ้วกระเด็นลอยออกไป สุดท้ายชนเข้ากับกำแพงโรงบูชาถูกทุบแหลกเป็นชิ้นเนื้อติดอยู่บนกำแพง งัดยังไงก็ไม่ออก!
ส่วนสมาชิกแก๊งที่เหลือก็ไม่ดีไปกว่ากัน โทบีราวกับหมาป่าเข้าฝูงแกะ เริ่มต้นงานเลี้ยงสังหารที่โหดร้ายและนองเลือด!
พลังน่าสะพรึงของโทบีที่เริ่มต้นด้วยหน่วยตัน พวกสมาชิกแก๊งที่เป็นแค่คนธรรมดาเหล่านี้ ถูกตัวนิดก็บาดเจ็บสาหัส ถูกหน่อยก็สิ้นใจ!