ทุกคนรีบกระจายตัวประจำตำแหน่ง พร้อมรับมือกับการปะทะจากสิ่งประหลาดผ้าขาวได้ทุกเมื่อ
สิ่งประหลาดนั้นกระชากโซ่เหล็ก เตรียมเหวี่ยงออกไป
ปัง!
ร่างหนึ่งพุ่งกระแทกใส่มันในพริบตา ยังไม่ทันได้ขัดขืน ค้อนยักษ์ที่บรรจุยันต์ปราบปีศาจระดับเสริมจำนวนมากก็กระหน่ำลงมาอย่างรุนแรง
ในชั่วขณะที่ค้อนยักษ์สัมผัสกับสิ่งประหลาด พลังงานสายหนึ่งพลุ่งพล่านออกมาจากอาวุธ เกิดเป็นแรงปะทะมหาศาลในทันที กระแทกพื้นจนเป็นหลุมเล็ก ๆ
แต่การโจมตีครั้งใหญ่ขนาดนี้ กลับไม่สามารถกำจัดมันได้ในคราวเดียว สิ่งประหลาดที่ถูกทลายไปครึ่งตัว ยังคงดิ้นรนเคลื่อนที่ไปมาบนพื้นอย่างสุดกำลัง
ปัง!
ค้อนกระหน่ำลงมาอีกครั้ง คราวนี้สิ่งประหลาดถูกกำจัดสิ้นซากในที่สุด
สมาชิกหน่วยรบพิเศษทุกคนพากันถอนหายใจโล่งอก
“อย่ามัวแต่ยืนดูอย่างเดียว ไอ้พวกที่คิดจะช่วยก็หาทางลงมือหน่อย อย่าคิดว่าในนี้จะมีสิ่งประหลาดต่ำกว่าระดับสี่หลงเหลืออยู่”
เมื่อเผชิญคำตำหนิของเพยหยวนกวง ทุกคนต่างตอบรับว่า “เข้าใจแล้ว”
หลังจากเหตุการณ์เมื่อครู่ หน่วยรบพิเศษทั้งหน่วยต่างระมัดระวังตัวมากขึ้น ทุกครั้งที่มีความผิดปกติแม้เพียงเล็กน้อย ต้องคอยดูปฏิกิริยาของเพยหยวนกวงก่อนเป็นอันดับแรก
คณะเดินทางวนเวียนไปทั่ว สิ่งประหลาดที่เจอระหว่างทางส่วนใหญ่เป็นระดับสี่ห้า บางครั้งมีระดับหกปะปนอยู่บ้าง
ระดับหกมักให้เพยหยวนกวงจัดการ ระดับสี่ให้สมาชิกทั่วไปจัดการ ส่วนระดับห้าดูตามสถานการณ์การสู้รบ
ถึงแม้ระดับสิ่งประหลาดจะสูงขึ้นไม่น้อย แต่โชคดีที่ความหนาแน่นยังไม่เท่ากับตอนที่เดินลงจากพื้นดินสู่โบราณสถาน
หลังจบการสู้รบแต่ละครั้ง มักต้องหยุดปรับสภาพในจุดนั้น รวมถึงเสริมทรัพยากรด้วย