เห็นว่าใกล้เที่ยงแล้ว จี้ฮ่าวจึงเรียกรถไปยังโรงแรมห้าดาวแห่งหนึ่งใกล้ ๆ สั่งอาหารทะเลชุดใหญ่ พร้อมไวน์ลาฟิตปี 1982 หนึ่งขวด แล้วค่อย ๆ ลิ้มรสอย่างสบายใจ
หอยนางรมไข่มุกขาว กุ้งล็อบสเตอร์ตัวโตนึ่ง ปลากระพงอบชีส ปลาหมึกย่างถ่านตัวใหญ่ กุ้งตั๊กแตนผัดเกลือพริกไทย ซุปเต้าหู้ทะเล ปูจักรพรรดินึ่ง...
อาหารเต็มโต๊ะชุดนี้ราคากว่าหนึ่งแสนหยวน
แต่จี้ฮ่าวไม่ใส่ใจ เขาไม่ขาดเงิน
เขากัดเนื้อปูจักรพรรดิเข้าไปคำหนึ่ง รู้สึกราวกับต่อมรับรสทุกจุดบนลิ้นเบ่งบานขึ้นมา ความอร่อยพุ่งถึงขีดสุด สะใจจริง ๆ!
เทียบกันแล้ว อาหารที่กินในวันสิ้นโลกก่อนหน้านั้นมันอะไรกัน
พนักงานเสิร์ฟสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นจี้ฮ่าวยังหนุ่ม หล่อ แถมร่ำรวย ก็เป็นฝ่ายเข้ามาหาเอง ทั้งยังดึงคอเสื้อลง เผยหน้าอกคู่งามที่แทบจะทะลักออกมา
จี้ฮ่าวอดทอดถอนใจไม่ได้ บริการที่นี่ช่างดีเหลือเกิน ขาวจั๊วะจริง ๆ
มีเงินนี่มันดีจริง ๆ สาวสวยเข้ามาซบถึงที่ ต่างจากเมื่อก่อนที่เขาส่งอาหาร ต้องเจอสายตาดูแคลนไม่รู้กี่ครั้ง การปฏิบัติเช่นนี้ช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว
หลังกินเสร็จ จี้ฮ่าวเรียกพนักงานเสิร์ฟสาวมา “คนสวย ช่วยห่ออาหารที่เหลือให้หน่อย แล้วก็ช่วยจัดโต๊ะจีน 100 โต๊ะ โต๊ะละ 10,000 หยวน พรุ่งนี้เที่ยงตรงให้ส่งไปยังสถานที่ที่กำหนด”
พนักงานเสิร์ฟสาวดีใจจนแทบคลั่ง 100 โต๊ะ โต๊ะละ 10,000 รวมแล้วเป็นเงินหนึ่งล้าน นี่มันงานใหญ่ชัด ๆ
เธอรีบไปตามผู้จัดการมา ต้อนรับเขาอย่างกระตือรือร้นสุด ๆ
หลังสั่งอาหารเสร็จ จี้ฮ่าวก็รูดบัตรจ่ายเงินทันที ก่อนกำชับผู้จัดการว่า “อีกสักพักผมจะติดต่อไป แล้วส่งที่อยู่ให้”
พูดจบ เขาก็ลุกออกไป
จี้ฮ่าวไปเช่าโกดังใกล้ร้างนอกตัวเมือง แล้วส่งที่อยู่โกดังให้ผู้จัดการโรงแรม
จะให้ส่งโต๊ะจีน 100 โต๊ะไปที่หมู่บ้านสุขสันต์ไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นต้องเกิดเรื่องยุ่งยากแน่
รอบคอบไว้ก่อนดีกว่า
โกดังนี้ตั้งอยู่เชิงเขา รอบ ๆ แทบไม่มีผู้คน สะดวกต่อการจัดการของเขามาก
เห็นว่ายังไม่ดึก จี้ฮ่าวจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดแอปส่งอาหารแล้วกดสั่งอย่างบ้าคลั่ง
ของที่เก็บเข้าไปในหอคอยกระดาษไม่มีวันหมดอายุ อยากกักตุนเท่าไรก็กักตุนไป
แป้งทอดไส้ไข่ ขนมเต้าหู้หวาน ซาลาเปาทอด เส้นหมี่แห้งร้อน ๆ เนื้อปอดสามีภรรยา ไก่ฉีกน้ำลายสอ บะหมี่หอยขม บะหมี่รสเปรี้ยวเผ็ด...
นอกจากอาหารปรุงสุกแล้ว ยังมีข้าวสาร แป้งสาลี หม้อไฟอุ่นเอง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ผักสด บิสกิตอัดแท่ง และอื่น ๆ อีกมากมาย
จัดการเรื่องอาหารเรียบร้อยแล้ว ต่อไปก็เป็นยาและชุดปฐมพยาบาลสารพัดชนิด ของเหล่านี้จำเป็นอย่างยิ่งในวันสิ้นโลก ล้ำค่าไม่ต่างจากอาหาร มีเท่าไรก็กักตุนให้มากที่สุด
โพวิโดนไอโอดีน แอลกอฮอล์ ผ้าก๊อซ ผ้าพันแผล ผงห้ามเลือด พลาสเตอร์ยา ไอบูโพรเฟน อะม็อกซีซิลลิน เซฟาโลสปอริน ยาลดไข้ ยาแก้ไอน้ำเชื่อม ผู่ตี้หลาน...
ถ้าอยากใช้ชีวิตให้ดี ของใช้ประจำวันก็ขาดไม่ได้ เช่น กระดาษชำระ แปรงสีฟัน ถุงขยะ ผ้าขนหนู ผงซักฟอก และอื่น ๆ
ต่อไปก็เป็นเครื่องมือชนิดต่าง ๆ เมล็ดพันธุ์ผัก โดรน วิทยุสื่อสาร รวมถึงอุปกรณ์ให้ความอบอุ่นและกันหนาว
หลังสั่งของเสร็จ จี้ฮ่าวก็นั่งรออย่างใจเย็นให้พนักงานนำของมาส่ง
เพราะจี้ฮ่าวซื้อของมากเกินไป ร้านค้าส่วนใหญ่จึงขับรถมาส่งเอง ผลก็คือถนนแคบหน้าโกดังถูกขวางจนรถติดแน่น ไม่มีช่องให้ผ่าน
“แม่งเอ๊ย ร้านฉันใกล้เจ๊งอยู่แล้ว ในที่สุดก็เจอลูกค้ารายใหญ่ ใครกล้าขวางทางฉัน ถ้าทำลูกค้าฉันหลุดมือ ระวังฉันอัดให้น่วม!”
“ไอ้เวร คิดว่ามีแค่นายหรือไงที่เจอลูกค้ารายใหญ่ รีบหลีกไปซะ ใครขวางก็เจอดี!”
“หลีกทางหน่อย! ฉันใกล้ส่งไม่ทันแล้ว ร้านให้ค่าขับรถมา 100 หยวน จะทำลูกค้ารายใหญ่ไม่พอใจไม่ได้!”
พวกนั้นไม่มีใครยอมหลีกทาง ต่างกดแตรกันไม่หยุด เกือบจะลงไม้ลงมือกันอยู่แล้ว
จี้ฮ่าวได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ แล้วออกไปจัดระเบียบด้วยตัวเอง
เมื่อขนเสบียงทั้งหมดเข้าโกดังแล้ว เขาก็ปิดประตูใหญ่ กระตุ้นหอคอยกระดาษให้เปิดประตูหอขนาด 4 คูณ 5 เมตร จากนั้นก็เริ่มเก็บของเข้าไปไม่หยุด
มองดูเสบียงหลากหลายชนิดที่กองอยู่ในพื้นที่ของหอคอยกระดาษ จี้ฮ่าวก็พอใจอย่างยิ่ง
น่าเสียดายที่เงินหมดเร็วเกินไป คงต้องรอขึ้นเงินรางวัลลอตเตอรี่ก่อน ถึงจะกลับมากักตุนเสบียงล็อตใหญ่ได้
กลับถึงที่พัก จี้ฮ่าวเปิดคอมพิวเตอร์ เริ่มดาวน์โหลดเพลง ภาพยนตร์ เกมเล่นคนเดียว ละครโทรทัศน์ และรายการวาไรตี้
วันสิ้นโลกมีเวลาว่างเยอะ อย่างไรก็ต้องหากิจกรรมบันเทิงเพิ่มบ้าง ไม่อย่างนั้นคงเหงาแย่
ดาวน์โหลดเสร็จแล้ว จี้ฮ่าวก็นึกขึ้นได้ว่าเอกสารเรียนรู้ก็ขาดไม่ได้ เรียนทักษะให้มากขึ้น จะได้เอาตัวรอดได้ดียิ่งกว่าเดิม
หุ่นเชิดพี่สาว (ภาพ)
ฮาชิโมโตะ อารินะ (ภาพ)
อุทสึโนมิยะ ชิอง (ภาพ)
มิกามิ ยูอะ (ภาพ)
...
ดาวน์โหลดไปได้ครึ่งหนึ่ง จู่ ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น จี้ฮ่าวหยิบขึ้นมาดู ถึงได้รู้ว่าโจวเซียวกำลังแท็กทุกคนในกลุ่มเจ้าของร่วมของหมู่บ้าน
โจวเซียว: “สวัสดีเพื่อนบ้านทุกคน ขอแจ้งข่าวดี ซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ที่บ้านผมลงทุนไว้จะเปิดพรุ่งนี้แล้ว ที่อยู่คือ XXXX มีสินค้าครบครัน ราคาย่อมเยา เชิญทุกคนมาอุดหนุนกันนะครับ!”
พอข้อความถูกส่งออกไป กลุ่มก็เดือดพล่านทันที
“ว้าว ซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่ที่บ้านคุณชายโจวลงทุนไว้ ในที่สุดก็จะเปิดแล้ว ตั้งตารอเลย!”
“ได้ยินว่ามีทั้งหมดสามชั้น ทั้งค่าตกแต่งและสต็อกสินค้าใช้เงินไปตั้งสิบกว่าล้าน ไม่เสียทีที่เป็นคุณชายโจว ช่างใจกว้างจริง ๆ”
“คุณชายโจว ซูเปอร์มาร์เก็ตที่บ้านขาดพนักงานเสิร์ฟไหมคะ แบบที่ยอมนอนด้วยน่ะค่ะ ฉันเก่งครบสิบแปดกระบวนท่าเลยนะ”
“อ๊า คุณชายโจวมองทางนี้ มองฉันหน่อย ฉันอยากมีลูกกับคุณ!”
เมื่อเห็นทุกคนในกลุ่มพากันยกยอเขา ความหยิ่งผยองของโจวเซียวก็ได้รับการเติมเต็มอย่างมหาศาล
แต่พอนึกถึงเรื่องเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นในร้านขายลอตเตอรี่ เขาก็หงุดหงิดขึ้นมาอีก จึงแท็กจี้ฮ่าวโดยตรง “ไอ้จน นายต้องมาด้วยนะ โอกาสได้ของถูกมีไม่บ่อย มาช้าก็อด”
“คุณชายโจวจะไปสนใจเขาทำไม หมู่บ้านเรานี่เป็นย่านหรู ทุกคนมีงานมีการน่านับถือ มีแค่เขาคนเดียวที่เป็นไอ้พนักงานส่งอาหารกระจอก ๆ ทำให้ระดับของหมู่บ้านตกต่ำ คนแบบนี้ควรไสหัวไปซะ”
“ได้ยินจากคุณนายเสิ่นว่า ไอ้จนนั่นแอบมองเธอเล่นโยคะเมื่อเช้านี้ด้วย เป็นผู้ชายขยะน่าขยะแขยงจริง ๆ”
“นี่ ไอ้จน คุณชายโจวเมตตาให้นายไปเก็บของถูกที่ซูเปอร์มาร์เก็ต ยังไม่คุกเข่าขอบคุณอีกหรือไง ไม่อยากอยู่ในหมู่บ้านนี้แล้วใช่ไหม?”
โจวเซียว: “ทุกคนก็เป็นเพื่อนบ้านกัน ใจเย็น ๆ หน่อยเถอะ เมื่อกี้ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ จี้ฮ่าวคงไม่ถือสาหรอก ใช่ไหม?”
มุมปากของจี้ฮ่าวยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน
ซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่สินะ ได้สิ ในเมื่อแกจะส่งเสบียงมาให้ ฉันก็จะรับไว้ด้วยความยินดี
กลางดึก จี้ฮ่าวมาถึงบริเวณใกล้ซูเปอร์มาร์เก็ต แล้วหาที่ลับตาคน ก่อนหยิบอุปกรณ์ที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา
เขาเปลี่ยนไปสวมชุดขาว แล้วละเลงสีแดงลงไป ดูราวกับเลือดสด
จากนั้นก็สวมวิกผมยาว ปล่อยผมลงมาปรกหน้าเพื่อบังใบหน้า แล้วติดเล็บปลอมยาว ๆ
มองแวบเดียวก็เหมือนผีผู้หญิงอยู่หลายส่วน
แต่จี้ฮ่าวยังรู้สึกว่ามีอะไรขาดไป พอคิดดูแล้ว เขาก็หยิบแอปเปิลสองลูกออกจากหอคอยกระดาษ แล้วยัดไว้ตรงหน้าอก
คราวนี้ยิ่งเหมือนผีผู้หญิงเข้าไปใหญ่
“ฮึ ๆ เรียบร้อย! ลงมือได้!”
จี้ฮ่าวยกมือทั้งสองขึ้นไว้หน้าอก กระโดดดึ๋ง ๆ เดินเข้าใกล้ซูเปอร์มาร์เก็ตทีละน้อย
หน้าซูเปอร์มาร์เก็ต ยามสองคนกำลังยืนหาวอย่างเบื่อหน่าย จู่ ๆ ก็เห็นผีผู้หญิงเดินเข้ามา ทั้งคู่ตกใจจนแทบขวัญหนีดีฝ่อ
“เชี่ยแล้ว!!!”
ยามทั้งสองหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาไปหมด
ชุดขาวของผีผู้หญิงเปื้อนสีแดงเต็มไปหมด แต่ในสายตาของยามทั้งสอง สิ่งนั้นชัด ๆ ว่าเป็นคราบเลือดอันน่าสยดสยอง!
“คืนชีวิตข้ามา คืนชีวิตข้ามา!” จี้ฮ่าวตะโกนเสียงอู้อี้ในปาก พร้อมกระโดดดึ๋ง ๆ มุ่งหน้าไปหายามทั้งสอง
“ฮือ ๆ ฉันเป็นโรคหัวใจ อย่ามาหลอกกันนะ!”
“ไอ้โจวเซียว แกไปทำเรื่องชั่วช้าอะไรไว้กันแน่ ถึงมีผีมาหาถึงที่ ถ้าฉันรอดไปได้ รับรองว่าจะเปิดโปงเรื่องนี้ให้หมด แถมเรียกค่าเสียหายทางจิตใจจากแกด้วย!”
ไม่นาน ยามคนหนึ่งก็ถูกหลอกจนเป็นลมคาที่
ยามอีกคนหันหลังวิ่งหนี แต่ขาอ่อนแรง เพียงพริบตาก็ถูกจี้ฮ่าวตามทัน เขาต่อยเข้าที่ท้ายทอยจนอีกฝ่ายสลบ
“แค่นี้เอง แค่ฉันลงมือเล็กน้อย ก็จัดการได้ง่ายดายแล้ว”
จี้ฮ่าวหยิบกุญแจจากตัวยาม แล้วหันไปยังห้องควบคุมกล้องวงจรปิด ปิดกล้องภายในซูเปอร์มาร์เก็ต ก่อนเดินเข้าไปอย่างผ่าเผย