ซูเปอร์มาร์เก็ตแต่ละชั้นไม่ได้กว้างมากนัก แต่ยังดีที่มีทั้งหมด 3 ชั้น
ได้ยินว่าลงทุนไปหลายสิบล้าน ข้างในมีเสบียงเต็มไปหมด ถ้าเปิดร้านตอนกลางวันแล้วพบว่าของหายเกลี้ยง โจวเซียวกับเสิ่นชิวเยว่คงกระอักเลือดแน่
จี้ฮ่าวมาถึงชั้น 1 ชั้นนี้ขายอาหารหลากหลายชนิด ทั้งผัก ผลไม้ เนื้อแช่แข็ง อาหารทะเล น้ำมันและธัญพืช ขนม เครื่องดื่ม ของแห้ง และอื่น ๆ นับเป็นของจำเป็นในวันสิ้นโลก
จี้ฮ่าวไม่คิดเกรงใจ ใช้หอคอยกระดาษเก็บกวาด เก็บให้หมด ไม่เหลือสักชิ้น!
จากนั้นเขาก็หันไปชั้น 2
ชั้นนี้ขายของใช้ในชีวิตประจำวันกับเครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดเล็ก ล้วนเป็นของที่จี้ฮ่าวต้องการ
เก็บให้หมด ไม่เหลือสักชิ้น!
ชั้น 3 ขายเสื้อผ้า เครื่องสำอาง เครื่องเขียน หนังสือ รวมถึงของใช้สำหรับแม่และเด็ก
จี้ฮ่าวกวาดตามองแวบเดียว ก็เห็นว่าบริเวณขายเสื้อผ้ามีชุดชั้นในวาบหวิวด้วย ผ้าลูกไม้บางเฉียบแทบไม่ต่างจากไม่ได้สวมอะไร
นอกจากนี้ยังมีถุงน่องสีต่าง ๆ เซ็กซี่สุด ๆ
ถึงตอนนั้นให้ซ่งจื้อหย่าสวมให้เขาดู คงฟินน่าดู
เก็บให้หมด ไม่เหลือสักชิ้น!
จัดการทุกอย่างเรียบร้อย จี้ฮ่าวกำลังจะจากไป แต่จู่ ๆ ก็คิดขึ้นได้ว่าถ้าไปมือเปล่าแบบนี้คงเสียเที่ยวแย่ งั้นทิ้งของที่ระลึกไว้ให้โจวเซียวสักหน่อยดีกว่า
เขาเดินพลังพิเศษสายแปรสภาพเป็นกระดาษ พลังต้นกำเนิดภายในร่างพวยพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง ก่อร่างเป็นนกกระเรียนกระดาษตัวจิ๋วหลายตัว ดูมีชีวิตชีวาราวกับของจริง ก่อนจะบินไปเกาะตามชั้นวางสินค้า พื้น และผนัง
นี่คืออีกหนึ่งทักษะของจี้ฮ่าว นอกเหนือจากหอคอยกระดาษ ฝูงกระเรียนกระหน่ำระเบิด!
วินาทีถัดมา จี้ฮ่าวก็กระซิบว่า “ระเบิด!”
ตูม! ตูม! ตูม!
นกกระเรียนกระดาษระเบิดออกในพริบตา คลื่นพลังต้นกำเนิดอันบ้าคลั่งกวาดไปทั่ว ทำให้ชั้น 3 ของซูเปอร์มาร์เก็ตพังยับเยิน
ผนังแตกร้าว กระเบื้องพื้นกระเด็น ชั้นวางสินค้าถูกระเบิดจนแตกเป็นเสี่ยง ๆ
ถ้าจะปรับปรุงใหม่ ไม่รู้ต้องเสียเงินเท่าไร
หลังระเบิดชั้น 3 เสร็จ จี้ฮ่าวก็ไปถล่มชั้น 2 กับชั้น 1 ต่อ
เสียงระเบิดของทักษะนี้ไม่ดังมาก ไม่ต้องกลัวว่าคนข้างนอกจะได้ยิน
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย จี้ฮ่าวก็ออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต แถมยังถอดประตูใหญ่ออกแล้วยัดเข้าไปในหอคอยกระดาษด้วย
“666 ขอบคุณพี่ชายที่ส่งเสบียงมาให้ โจวเซียว นายเป็นคนดีจริง ๆ”
จี้ฮ่าวอารมณ์ดี ฮัมเพลงเบา ๆ แล้วมุ่งหน้ากลับบ้าน
............
เช้าตรู่ ฟ้าเพิ่งสาง
โจวเซียวยังหลับอยู่ จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขารับสายอย่างหงุดหงิด “มีอะไร?”
ยามรักษาความปลอดภัยพูดเสียงสั่น “คุณชายโจว เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ”
โจวเซียวพูดอย่างดูแคลน “ฉันบอกแกกี่ครั้งแล้ว ทำอะไรให้ใจเย็น ๆ หน่อย อย่าลนลานแบบนี้”
ยามแทบร้องไห้ รีบพูดซ้ำ “เกิดเรื่องใหญ่จริง ๆ ครับ เสบียงในซูเปอร์มาร์เก็ตหายไปหมดแล้ว”
“เวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ ที่แท้วันนี้ก็วันเมษาหน้าโง่แล้วนี่เอง” โจวเซียวพูดอย่างไม่ทุกข์ร้อน
“คุณชายโจว ผมถ่ายวิดีโอส่งให้ดูแล้วจะรู้เองครับ” ยามแทบจะร้องไห้ด้วยความโมโห แต่รู้ว่าเรื่องนี้ร้ายแรง จึงรีบถ่ายวิดีโอส่งให้โจวเซียว
โจวเซียวกดเปิดดู แล้วพลันหน้าถอดสี
เสบียงล่ะ หายไปไหนหมด?
เขาไม่สนใจอะไรอีก รีบปลุกเสิ่นชิวเยว่ผู้เป็นแม่ แล้วทั้งคู่ก็มุ่งหน้าไปซูเปอร์มาร์เก็ต
เมื่อเห็นข้างในพังยับเยิน ไม่เหลืออะไรสักอย่าง ทั้งคู่ก็ราวกับถูกฟ้าผ่า ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่
“ไอ้เวรเอ๊ย ไอ้สารเลวตัวไหนทำกันวะ ฉันจะสับมันให้เป็นเถ้าถ่าน!”
โจวเซียวทรุดเข่าลงกับพื้น หมดเรี่ยวแรง ร่ำไห้น้ำตานองหน้า
เสิ่นชิวเยว่เองก็หน้าซีดเผือด ตอนเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตกู้เงินมามากมาย คราวนี้จะเอาอะไรไปใช้คืน?
ยามรักษาความปลอดภัยสองคนอธิบายอยู่ด้านข้างว่าเมื่อคืนเจอผีผู้หญิงจนถูกหลอกให้สลบ แล้วเสบียงก็ถูกขนไป
โจวเซียวกับเสิ่นชิวเยว่ย่อมไม่เชื่ออยู่แล้ว
ไม่ต้องพูดถึงว่าผีผู้หญิงมีจริงหรือไม่ ต่อให้มีจริง จะขนเสบียงมากมายขนาดนั้นออกไปได้ภายในคืนเดียวได้อย่างไร เป็นไปไม่ได้หรอก
สุดท้ายทุกคนทำได้เพียงตรวจกล้องวงจรปิด
กล้องวงจรปิดด้านในซูเปอร์มาร์เก็ตถูกปิด จึงไม่มีภาพเหตุการณ์ตอนนั้น
แต่กล้องด้านนอกกลับบันทึกภาพไว้ได้ชัดเจน เป็นผีผู้หญิงจริง ๆ บนตัวยังมีรอยเลือด ดูน่าขนลุกอยู่บ้าง
“ฮือ ๆ ๆ” โจวเซียวร้องไห้อย่างเจ็บปวด
เดิมทีเขากำลังฮึกเหิม คิดจะทุ่มสุดตัว ตอนนี้เสบียงหายหมด ซูเปอร์มาร์เก็ตก็เปิดไม่ได้ เงินลงทุนทั้งหมดสูญเปล่า ไม่รู้คนอื่นจะแอบหัวเราะเยาะเขาอยู่ลับหลังหรือเปล่า
“ฟ้าบัดซบ ทำไมถึงใจร้ายกับฉันขนาดนี้?!”
โจวเซียวเงยหน้ามองฟ้า ด้วยความเศร้าโศกสุดขีด เขาถึงกับหมดสติไป
เสิ่นชิวเยว่ร้องไห้พลางเรียก “เสี่ยวเซียว ลูกอย่าเป็นอะไรไปนะ”
ยามตะโกนเสียงดัง “รีบเรียกรถพยาบาล!”
สุดท้ายโจวเซียวก็ถูกส่งตัวไปโรงพยาบาล
กระทั่งเที่ยงวัน เขาถึงค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา ดวงตาไร้แวว หัวใจราวกับตายด้าน
เสิ่นชิวเยว่ฝืนยิ้มบาง ๆ ปลอบใจ “เสี่ยวเซียว สุขภาพสำคัญที่สุด ซูเปอร์มาร์เก็ตไม่มีแล้วเราก็เปิดใหม่ได้ สักวันต้องกลับมายืนได้อีกครั้ง”
โจวเซียวอารมณ์หดหู่ ไม่ได้ตอบอะไร
ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงลอตเตอรี่ที่ซื้อมาขึ้นมาได้ พึมพำกับตัวเองว่า “ไม่สิ ฉันยังไม่แพ้ ฉันยังมีลอตเตอรี่ ต้องถูกรางวัลใหญ่แน่ ต้องถูกแน่!”
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาตรวจผลรางวัล จากนั้นก็พลันดีใจสุดขีด เมฆหมอกในใจกวาดหายไปจนหมด
“ฮ่า ๆ ๆ ฉันถูกแล้ว ฉันถูกแล้ว ฉันรวยแล้ว ฮ่า ๆ ๆ!”
โจวเซียวหัวเราะลั่นจนน้ำตาไหล ทำเอาเสิ่นชิวเยว่กับพยาบาลสาวที่อยู่ข้าง ๆ ตกใจ
“เสี่ยวเซียว ลูกเป็นอะไร?” เสิ่นชิวเยว่ถามอย่างเป็นห่วง
พยาบาลสาวเบ้ปาก คนคนนี้คงเสียสติไปแล้วหรือเปล่า?
โจวเซียวไม่สนใจทั้งคู่ ยังคงหัวเราะลั่น แต่จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าพลันเปลี่ยนไป “ไม่สิ นี่มันเลขก่อนที่ฉันจะแก้ หมายความว่า...ฉันไม่ได้ถูกรางวัล คนที่ถูกคือไอ้จนอย่างจี้ฮ่าว ทำไมต้องเป็นมัน ทำไมกัน?!”
เพียงชั่วคิดเดียว จากสวรรค์ก็ตกสู่นรก
เส้นเลือดบนหน้าผากโจวเซียวปูดโปน ด้วยโทสะที่แล่นขึ้นถึงอก เขากระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง รู้สึกเพียงเบื้องหน้ามืดสนิท แล้วหมดสติไป
เสิ่นชิวเยว่เจ็บปวดใจราวกับถูกบีบคั้น ร้องเรียกว่า “เสี่ยวเซียว รีบฟื้นสิ!”
พยาบาลสาวร้อนใจ รีบตะโกนออกไปนอกห้อง “คุณหมอ รีบมาหน่อยค่ะ คนไข้หมดสติอีกแล้ว สงสัยจะเสียสติ!”
............
จี้ฮ่าวมาถึงโกดังนอกเขตเมือง เพื่อเตรียมรับอาหารจัดเลี้ยง 100 โต๊ะที่สั่งไว้เมื่อวาน
อีกฝ่ายยังมาไม่ถึง เขาจึงตรวจผลรางวัลลอตเตอรี่ก่อน ปรากฏว่าถูกรางวัลจริง ๆ หลังหักภาษีจะได้เงิน 320 ล้าน นับเป็นเงินก้อนโตที่พอให้เขากักตุนเสบียงได้มหาศาล
พูดไปแล้วก็ต้องขอบคุณโจวเซียวจริง ๆ
จี้ฮ่าวเปิดกลุ่มลูกบ้านในหมู่บ้านจัดสรร เรื่องของบ้านโจวเซียวถูกเปิดโปงแล้วจริง ๆ ทุกคนคุยกันอย่างออกรส
“เชี่ย มีผีผู้หญิงจริงเหรอ? ไม่ได้หลอกกันใช่ไหม?”
“กล้องถ่ายไว้ชัดขนาดนั้น ยังจะปลอมได้อีกเหรอ”
“ใครจะไปรู้ว่าโจวเซียวไปทำเรื่องเลวอะไรไว้ ผีผู้หญิงถึงได้มาตามถึงบ้าน”
“ต่อไปฉันต้องตัดขาดกับเขาให้ชัด จะได้ไม่ติดเคราะห์อะไรไปด้วย”
“ฉันสงสัยจริง ๆ ว่าผีผู้หญิงขนเสบียงมากมายขนาดนั้นไปได้ยังไง ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย”
“ใครจะไปรู้ล่ะ แม้แต่ตำรวจก็ยังสืบอะไรไม่ได้ แต่ซูเปอร์มาร์เก็ตบ้านโจวเซียวคงเจ๊งสนิทแล้ว ได้ยินว่ายังติดหนี้นอกระบบอีกไม่น้อย ตอนนี้เขาก็แค่คนถังแตก”
“ยังสู้ไอ้กระจอกส่งอาหารอย่างจี้ฮ่าวไม่ได้ อย่างน้อยเขาก็ไม่ติดหนี้”
“ก็จริง ต่อไปโจวเซียวไม่ใช่พวกเดียวกับเราแล้ว อยู่ให้ห่างเขาไว้”
“ชู่ อย่าพูดแล้ว ถ้าโจวเซียวเห็นเข้าแล้วโกรธจนตาย พวกเรายังต้องรับผิดทางกฎหมายอีก”
“เออจริง ไม่พูดแล้ว ไม่พูดแล้ว”