“มองอะไร ไม่เคยเห็นผู้หญิงเล่นโยคะหรือไง มองอีกทีฉันควักลูกตาแกแน่!”
บนระเบียงฝั่งตรงข้าม หญิงงามวัยกลางคนรูปร่างอวบอิ่มทรวดทรงสะบึม สวมชุดโยคะสีฟ้าครามสุดเซ็กซี่ ตวาดเสียงเย็นชา
แต่ตอนนี้จี้ฮ่าวกลับยืนนิ่งราวกับไก่ไม้
“ฉันไม่ได้ตายในวันสิ้นโลกไปแล้วหรือไง ทำไมถึง...”
จี้ฮ่าวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ
เขาไม่สนใจหญิงสาวที่กำลังเล่นโยคะ รีบพุ่งเข้าไปในห้องน้ำแล้วส่องกระจก
ในกระจก เขาสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย ไม่มีสภาพมอมแมมอย่างตอนอยู่ในวันสิ้นโลกแม้แต่น้อย
“หน้าหล่อ ๆ แบบนี้ มองกี่ครั้งก็ไม่เบื่อจริง ๆ”
จี้ฮ่าวลูบแก้มตัวเอง ในที่สุดก็มั่นใจว่าเขาได้กลับมาเกิดใหม่ ย้อนกลับมายังช่วงหนึ่งเดือนก่อนที่ไวรัสซอมบี้จะระบาด
“ถ้าพลังพิเศษของฉันยังอยู่ก็คงดี...เอ๊ะ?”
จี้ฮ่าวลองสัมผัสอย่างละเอียด พลันดีใจสุดขีด พลังพิเศษสายแปรสภาพเป็นกระดาษของเขายังอยู่จริง ๆ แม้แต่หอคอยกระดาษในร่างกายก็ยังสงบนิ่ง
ผู้มีพลังพิเศษทุกคนจะได้รับทักษะสองอย่างเมื่อตื่นพลัง หอคอยกระดาษก็เป็นหนึ่งในทักษะของจี้ฮ่าว
ทักษะนี้ใช้ต่อสู้ไม่ได้ แต่ภายในหอคอยกระดาษมีพื้นที่ถึงหนึ่งล้านลูกบาศก์เมตร ใช้เก็บเสบียงที่ไม่มีชีวิตได้ แถมสิ่งของที่เก็บเข้าไปยังคงสภาพเดิมตลอดไป นับเป็นของวิเศษชั้นยอดในวันสิ้นโลก
จากนี้เขาก็จะกักตุนสินค้าอย่างบ้าคลั่ง พอวันสิ้นโลกมาถึง ค่อยแก้แค้นไอ้สารเลวโจวเซียวที่เคยลอบโจมตีจนทำให้เขาตายอย่างอนาถ
ชาติก่อน โจวเซียวตื่นพลังพิเศษสายลอบสังหารในวันที่ 32 หลังวันสิ้นโลกปะทุ กลายเป็นอันธพาลใหญ่ในหมู่บ้านจัดสรร
จี้ฮ่าวไม่ยอมไปสวามิภักดิ์กับมัน จึงกลายเป็นศัตรูกันและถูกลอบสังหาร
ชาตินี้จี้ฮ่าวจะไม่เปิดโอกาสให้โจวเซียวตื่นพลังพิเศษเด็ดขาด พอวันสิ้นโลกมาถึง เขาจะส่งมันลงนรกทันที
ส่วนเสิ่นชิวเยว่ หญิงวัยกลางคนที่เล่นโยคะอยู่ฝั่งตรงข้าม ก็บังเอิญเป็นแม่ของโจวเซียว ปกติเธอชอบทำให้จี้ฮ่าวหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย ทั้งชอบเยาะเย้ยว่าเขาเป็นไอ้กระจอก แถมยังปล่อยข่าวลือในกลุ่มเจ้าของบ้านว่าเขาเป็นพวกโรคจิตชอบแอบดู ทำเอาเขารำคาญจนแทบคลั่ง
ชาตินี้สองแม่ลูกคู่นี้อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสุขสบาย
จี้ฮ่าวคิดถึงแผนการต่อจากนี้ การกักตุนสินค้าต้องใช้เงิน แต่เขาเป็นแค่พนักงานส่งอาหาร พ่อแม่เสียชีวิตเพราะป่วยจนหมดตัว แถมยังทิ้งหนี้บ้านที่ผ่อนไม่หมดไว้ แล้วเขาจะหาเงินจากไหน?
ขณะที่กำลังกลุ้มใจ โทรศัพท์ก็พลันดังขึ้น คนที่โทรมาคือซ่งจื้อหย่า
ซ่งจื้อหย่าอายุ 38 ปี เป็นเศรษฐีนีโสด อีกทั้งยังเป็นเพื่อนสนิทของแม่เขา และอาศัยอยู่ในหมู่บ้านสุขสันต์เช่นเดียวกับจี้ฮ่าว
เขารีบรับสาย ทันใดนั้นเสียงอ่อนโยนของซ่งจื้อหย่าก็ดังมาจากปลายสาย
“เสี่ยวฮ่าว เรื่องที่ฉันเคยคุยกับเธอคราวก่อน เธอคิดว่ายังไงบ้าง?” น้ำเสียงอ่อนโยนของซ่งจื้อหย่าฟังแล้วชวนให้รู้สึกสดชื่นสบายใจ
จี้ฮ่าวถามอย่างงุนงง “เรื่องอะไรครับ?”
“เธอนี่นะ เธอนี่นะ” ซ่งจื้อหย่าขุ่นเคืองเล็กน้อย เธอสูดหายใจลึก ๆ เพื่อปรับอารมณ์ ก่อนจะพูดว่า “เธอก็รู้ว่าหลายปีที่ผ่านมา ฉันทุ่มเทให้กับงานมาตลอด ไม่เคยคิดเรื่องแต่งงาน ตอนนี้ก็ไม่เด็กแล้ว เลยอยากมีลูกสักคน ขอแค่เธอยอมช่วย ฉันให้ค่าตอบแทนเธอห้าล้าน”
จี้ฮ่าวชะงักไป ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าชาติก่อนซ่งจื้อหย่าก็เคยพูดเรื่องนี้เหมือนกัน
แต่ตอนนั้นเขารู้สึกด้อยค่า จึงปฏิเสธไป ภายหลังวันสิ้นโลกมาถึง ทั้งสองพึ่งพาอาศัยกัน น่าเสียดายที่เขาปกป้องเธอไว้ไม่ได้ ปล่อยให้เธอถูกซอมบี้ฉีกทึ้งจนตาย
ชาตินี้เขาต้องชดเชยความเสียใจนั้น และทำให้ซ่งจื้อหย่ากลายเป็นผู้หญิงของเขา
อีกอย่าง นั่นตั้งห้าล้านเชียวนะ ซื้อเสบียงมากักตุนได้ตั้งเยอะ
จี้ฮ่าวรู้ดีว่าการตั้งครรภ์ในวันสิ้นโลกอันตรายมาก แต่เขาเป็นผู้มีพลังพิเศษ การทำให้คนธรรมดาตั้งครรภ์นั้นยากมาก ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้เลย
รับปากไปก่อน ได้เงินแล้วค่อยว่ากัน
จี้ฮ่าวตอบโดยไม่ลังเล “ได้ครับ ผมตกลง พี่หย่ามีเสน่ห์เหลือเกิน ผมชอบพี่มานานแล้ว”
ซ่งจื้อหย่าดีใจมาก เธอพูดอย่างปลื้มใจว่า “เธอตกลงก็ดีแล้ว หาเวลามาหาฉันสักครั้งนะ”
จี้ฮ่าวหัวเราะหึ ๆ “วันไหนก็ไม่ดีเท่าวันนี้ ผมไปเดี๋ยวนี้เลย”
“ตอนนี้มันกลางวันแสก ๆ นะ” ซ่งจื้อหย่าเบิกตากว้าง ทั้งอายทั้งโมโห
“ก็ต้องกลางวันแสก ๆ ถึงจะเร้าใจ” จี้ฮ่าวพูดจบก็กดวางสาย ไม่เปิดโอกาสให้ซ่งจื้อหย่าปฏิเสธ
ซ่งจื้อหย่าอาศัยอยู่ในบ้านเดี่ยวของหมู่บ้าน
จี้ฮ่าวไปถึงแล้วกดกริ่ง ซ่งจื้อหย่าก็ออกมาเปิดประตูให้
เส้นผมของซ่งจื้อหย้าเกล้าสูง ริมฝีปากแดงสดราวเปลวเพลิง เธอสวมชุดกี่เพ้าสีม่วงขลิบลูกไม้ รูปร่างสมส่วน มีส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน
เรียวขาคู่งามสวมถุงน่องสีดำ เรียกได้ว่ามองขากันได้ทั้งปี
จี้ฮ่าวเดินตามหลังซ่งจื้อหย่า เห็นเอวบางของเธอขยับยักย้ายอย่างมีเสน่ห์เย้ายวน
จี้ฮ่าวอดชมไม่ได้ “พี่หย่า พี่สวยจริง ๆ”
ซ่งจื้อหย่าหันกลับมาเหลือบมองเขา “แน่นอนสิ มีคนได้ประโยชน์ไปเต็ม ๆ แล้วนี่”
ทั้งสองเข้าไปในห้องด้านใน บรรยากาศค่อย ๆ คลุมเครือขึ้น
............
หลังออกจากบ้านซ่งจื้อหย่า จี้ฮ่าวก็ยิ้มแก้มแทบปริ การเกาะเศรษฐีนีช่างสบายจริง ๆ
ซ่งจื้อหย่ารักษาคำพูด โอนเงินให้เขาห้าล้าน ทั้งยังให้เขาไปหาวันละสองครั้งจนกว่าเธอจะตั้งครรภ์
แต่สำหรับจี้ฮ่าวที่อยากกักตุนสินค้าอย่างบ้าคลั่ง เงินแค่นี้ยังห่างไกลจากคำว่าพอ เขาต้องหาเงินให้ได้มากกว่านี้
จี้ฮ่าวพลันนึกอะไรขึ้นได้ เขาตบหน้าผากตัวเองอย่างเสียดาย “ใช่แล้ว ทำไมฉันถึงลืมเรื่องนี้ไปได้นะ...”
เขารีบวิ่งไปร้านลอตเตอรี่ใกล้ ๆ แล้วเลือกชุดตัวเลขตามความทรงจำ
พอประกาศผล เขาน่าจะได้เงินหลังหักภาษี 320 ล้าน
ที่เขาจำชุดตัวเลขนี้ได้ เพราะคนที่ถูกรางวัลในชาติก่อนก็คือโจวเซียว
แต่โจวเซียวยังใช้เงินไปไม่เท่าไร วิกฤตซอมบี้ก็ปะทุขึ้นเสียก่อน ทำเอามันแทบกระอักเลือดด้วยความโมโห
เวลานั้นเอง ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้านลอตเตอรี่ เขาย้อมผมสีเหลือง ท่าทางยโสโอหัง คนผู้นั้นก็คือโจวเซียว
เมื่อเห็นจี้ฮ่าวเลือกตัวเลขเสร็จ โจวเซียวก็เหลือบมองโดยไม่ตั้งใจ รู้สึกว่าตัวเลขเหล่านั้นคุ้นตาอย่างประหลาด
เขาหยิบกระดาษที่จดตัวเลขไว้ขึ้นมาเทียบอย่างละเอียด พลันเดือดดาลขึ้นมาทันที
“เชี่ย! เลขนำโชคที่กูเลือกไว้ก่อนแท้ ๆ ทำไมถึงเหมือนกับไอ้กระจอกจน ๆ นี่วะ ซวยฉิบหาย!”
โจวเซียวเปลี่ยนตัวเลขทันที ไม่อยากให้ความซวยของจี้ฮ่าวมาติดตัว
จี้ฮ่าวไม่ได้พูดอะไร เขาถือสลากเดินออกจากร้านลอตเตอรี่ ในใจกลับหัวเราะเย็นชา
พอประกาศผลแล้ว ไม่รู้ว่าโจวเซียวจะร้องไห้โฮตรงนั้นเลยหรือเปล่า