“โจวเซียวเอ๋ย โจวเซียว วันนี้นายก็มีวันนี้เหมือนกันสินะ” จี้ฮ่าวรู้สึกสะใจขึ้นมาวูบหนึ่งที่ได้แก้แค้น
แต่แค่นี้ยังไม่พอ หนี้แค้นจากชาติก่อน สักวันเขาจะให้โจวเซียวชดใช้คืนเป็นร้อยเท่า
โต๊ะอาหาร 100 โต๊ะถูกส่งมาถึงแล้ว พอคนขับรถไป จี้ฮ่าวก็เก็บทั้งหมดเข้าไปในหอคอยกระดาษทันที
เงินห้าล้านที่ซ่งจื้อหย่าให้มายังเหลืออยู่บ้าง จี้ฮ่าวไม่คิดจะปล่อยให้เสียเปล่า เขาเปิดแอปสั่งอาหารแล้วกดสั่งต่อไม่หยุด
วันถัดมา
จี้ฮ่าวไปขึ้นเงินรางวัล ระหว่างทางไม่มีเหตุไม่คาดฝัน เขาได้รับเงินสุทธิหลังหักภาษี 320 ล้าน
เขาคิดจะหลอกโจวเซียวกับเสิ่นชิวเยว่อีกสักรอบ โดยให้ทั้งคู่ยืมเงินไปตกแต่งซูเปอร์มาร์เก็ตและตุนสินค้า ก่อนเปิดร้านอีกครั้ง
ถึงตอนนั้นเขาก็จะใช้มุกเดิม เก็บเสบียงไปอีก เท่ากับให้ทั้งสองช่วยตุนของให้ฟรี ๆ ช่างสะใจจริง ๆ
แค่คิดถึงภาพนั้น จี้ฮ่าวก็หัวเราะคิกคักออกมา
เขามาถึงธนาคาร ยื่นบัตรให้พนักงานหน้าเคาน์เตอร์ แล้วพูดเสียงเบาว่า “คุณครับ รบกวนช่วยถอนเงินสด 3 ล้านให้หน่อย”
พนักงานสาวทำหน้าบึ้งตึง ถลึงตามองจี้ฮ่าวอย่างดูแคลน ราวกับสงสัยว่าเขามาหาเรื่องหรือเปล่า
แต่พอเห็นเลขศูนย์เรียงยาวเหยียดในบัญชีของจี้ฮ่าว เธอก็ถึงกับตะลึงค้าง
ให้ตายเถอะ 320 ล้านเลยนะ!
ท่าทีของพนักงานสาวพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ เธอกระตือรือร้นช่วยจี้ฮ่าวถอนเงิน
ตอนคืนบัตร เธอส่งสายตาหวานเยิ้ม จงใจใช้นิ้ววนเป็นวงบนฝ่ามือของจี้ฮ่าว ทั้งยังยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ บนนั้นเขียนเบอร์โทรศัพท์ ที่อยู่ และสัดส่วนของเธอไว้
“คุณผู้ชาย ถ้าต้องการอะไรก็ติดต่อฉันได้ทุกเมื่อเลยนะ ต้องการแบบไหนก็ได้ค่ะ” พนักงานสาวพูดเสียงอ่อนหวาน
จี้ฮ่าวเก็บกระดาษไว้ แล้วหย่อนเงินสด 3 ล้านใส่กระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่นำมาด้วย
เงินสด 3 ล้านหนักไม่น้อย แต่จี้ฮ่าวเป็นผู้มีพลังพิเศษ สภาพร่างกายแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมาก แบกไว้จึงไม่ใช่ปัญหา
หลังเขาจากไป ผู้คนรอบข้างก็พากันซุบซิบ
“ให้ตายสิ รวยชะมัด”
“เห็นไหม นี่แหละเศรษฐีตัวจริง แต่งตัวเรียบง่ายไม่หวือหวา เพราะงั้นอย่าตัดสินคนแค่เปลือกนอก”
“นอกจากรวยแล้วยังหล่อด้วยนะ”
“นายไม่ได้แค่อยากได้ตังค์เขา แต่ยังอยากได้ตัวเขาด้วย ต่ำช้าจริง ๆ”
จี้ฮ่าวสะพายเป้ใบใหญ่กลับไปที่หมู่บ้านจัดสรร แล้วไปหาเสิ่นชิวเยว่
โจวเซียวยังรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล ส่วนเสิ่นชิวเยว่กลับมาแล้ว เธอต้องจัดการเรื่องที่ตามมา
โดยเฉพาะหนี้สินที่เธอติดค้างไว้ไม่น้อย ตอนนี้ซูเปอร์มาร์เก็ตพังพินาศแล้ว ย่อมไม่มีทางหาเงินมาจ่ายคืน เจ้าหนี้แต่ละรายจะปล่อยเธอไปได้อย่างไร
หน้าห้อง 3201 อาคาร 7
ชายอ้วนพุงพลุ้ย หัวเกรียนคนหนึ่งพาลูกน้องสองคนมาทวงหนี้
ชายอ้วนคนนี้ก็พักอยู่ในอาคาร 7 เขาทำธุรกิจปล่อยกู้ เงินส่วนใหญ่ที่เสิ่นชิวเยว่ใช้เปิดซูเปอร์มาร์เก็ตก็ยืมมาจากเขา
ชื่อจริงของชายอ้วนคือไป๋ลี่ เป็นคนโหดเหี้ยม เขาทุบประตูเหล็กกันขโมยอย่างแรง แล้วตะโกนเข้าไปข้างในว่า “เสิ่นชิวเยว่ นังตัวดี อย่าแกล้งตาย รีบเปิดประตูให้ฉัน ไม่งั้นฉันพังประตูเข้าไปแน่!”
เสิ่นชิวเยว่ลนลานอยู่บ้าง แต่เมื่อนึกถึงวิธีการของไป๋ลี่ เธอก็ทำได้เพียงเปิดประตู แล้วพูดเสียงเบาว่า “พี่ไป๋ ยังไม่ถึงกำหนดชำระเลยนะคะ วางใจเถอะ ฉันคืนเงินที่ติดพี่ไว้แน่นอน”
ไป๋ลี่พูดเสียงดุดันว่า “เลิกพูดมาก รีบคืนเงินมา ตอนนี้บ้านเธอล้มละลายแล้ว ถ้าหนีไป ฉันจะไปเรียกร้องกับใครได้!”
“พี่ไป๋ ให้พี่ยืมฉันเพิ่มอีกหน่อยไม่ได้เหรอคะ พอเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตใหม่ได้ ฉันก็มีเงินคืนพี่แน่” เสิ่นชิวเยว่กัดฟันพูด
“ฝันไปเถอะ หนี้เก่ายังไม่คืน ยังจะมายืมเพิ่มอีก คิดว่าเงินฉันปลิวมาตามลมรึไง” ไป๋ลี่ปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้า
เสิ่นชิวเยว่ถอนหายใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่น “พี่ไป๋ ตอนนี้ฉันไม่มีเงินจริง ๆ พอถึงวันกำหนดชำระ ฉันจะหาทางคืนให้แน่นอน”
ไป๋ลี่พูดว่า “อย่ามาหลอกฉัน วันนี้ต้องคืน ไม่งั้นฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น”
เสิ่นชิวเยว่เงียบงัน คิดหาทางออกไม่เจอ
ไป๋ลี่จ้องเรือนร่างอวบอิ่มได้สัดส่วนของเสิ่นชิวเยว่ ก่อนยิ้มชั่วร้าย “จริง ๆ แล้วก็ใช่ว่าจะไม่มีทางออก”
“พี่ไป๋หมายความว่ายังไงคะ” เสิ่นชิวเยว่สังหรณ์ใจไม่ดี
ไป๋ลี่เลิกเสแสร้ง พูดตรง ๆ ว่า “แค่ยอมให้ฉันนอนด้วย ดูแลฉันให้พอใจ ฉันไม่เพียงไม่คิดดอกเบี้ย แต่ยังยืดเวลาให้เธอได้อีก 3 เดือน”
เสิ่นชิวเยว่ขมวดคิ้วด้วยความอับอายและโมโห “พี่ไป๋ ทำเกินไปแล้วนะคะ”
“ฉันทำเกินไปงั้นเหรอ ฮึ” ไป๋ลี่พูดเสียงเย็น “นังตัวดี ฉันบอกไว้เลยว่าวันนี้ฉันจะนอนกับเธอให้ได้ แล้วเธอจะทำอะไรฉันได้”
เสิ่นชิวเยว่รู้ว่าท่าไม่ดี จึงคิดจะปิดประตู แต่ลูกน้องสองคนไวกว่า รีบเข้ามาขวางประตูไว้
ไป๋ลี่ก้าวเข้าไปเตะเสิ่นชิวเยว่ล้มลงกับพื้น แล้วสั่งลูกน้องว่า “เอ้า พวกแกสองคนหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายไว้ ฉันจะจัดการนังนี่ตรงโถงทางเดินนี่แหละ!”
เสิ่นชิวเยว่ร้องตะโกน “ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”
“ร้องสิ ร้องให้คนทั้งตึกแห่กันมาดูเลย ว่าฉันจัดการเธอยังไง” ไป๋ลี่พูด “ปกติทำท่าหยิ่งผยอง พอฉันถอดเสื้อผ้าเธอหมดแล้ว ฉันอยากรู้นักว่ายังจะวางท่าได้อีกไหม”
ลูกน้องคนหนึ่งยกมือถือขึ้นเล็งไปที่เสิ่นชิวเยว่ แล้วพูดอย่างชั่วร้ายว่า “ลูกพี่ พอเล่นเสร็จแล้ว ให้ผมลองบ้างได้ไหม”
“ได้สิ อย่าหาว่าฉันไป๋ลี่ไม่เห็นแก่พวกแกก็แล้วกัน พวกแกสองคนไปต่อแถวไว้ ถึงตอนนั้นค่อยเข้ามาทีละคน” ไป๋ลี่หัวเราะลั่น สายตาร้อนแรงจับจ้องเสิ่นชิวเยว่ รูปร่างอวบอิ่มของเธอทำให้เขาตื่นเต้นเป็นพิเศษ
“เดรัจฉาน! พวกเดรัจฉาน!” น้ำตาไหลจากดวงตาเสิ่นชิวเยว่ เธอทั้งอับอายทั้งโกรธจนแทบถึงขีดสุด
ไป๋ลี่ยื่นมือออกไป หมายจะคว้าหน้าอกอวบอิ่มของเสิ่นชิวเยว่
ในตอนนั้นเอง เสียงหัวเราะเย็นชาก็ดังมาจากด้านหลัง “โอ้ พวกนายอารมณ์ดีกันน่าดูเลยนะ”
ไป๋ลี่หันกลับมา พูดอย่างดูแคลนว่า “นึกว่าใคร ที่แท้ก็คนส่งอาหารประจำหมู่บ้านเรานี่เองไง อยากเป็นพระเอกช่วยสาวงามเหรอ ดูตัวเองก่อนเถอะว่ามีคุณสมบัติพอไหม”
จี้ฮ่าวมีสีหน้าสบาย ๆ “แค่ไก่อ่อนสามตัว ฉันไม่เห็นอยู่ในสายตาหรอก”
“ปากดีนัก!” ไป๋ลี่สั่งลูกน้องทั้งสอง “เข้าไปจัดการมัน หักขามันข้างหนึ่ง มีเรื่องอะไรฉันรับผิดชอบเอง”
จี้ฮ่าวพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว ออกหมัดต่อเนื่องสองครั้ง ส่งลูกน้องทั้งสองลงไปกองกับพื้น โดยไม่มีท่วงท่าเกินจำเป็น
“โอ้ เป็นพวกมีฝีมือนี่เอง” ไป๋ลี่ไม่สะทกสะท้าน ฝีมือของเขาไม่ธรรมดา เขาไม่เชื่อว่าจี้ฮ่าวจะทำอะไรตัวเองได้
แต่เพียงชั่วพริบตาต่อมา เขาก็อึ้งงัน จี้ฮ่าวเร็วเกินไป แค่เตะหมุนตัวครั้งเดียวก็ส่งเขาล้มลงกับพื้น ลุกขึ้นมาไม่ได้อีก
“ไสหัวไป!” จี้ฮ่าวตวาดเสียงกร้าว
ใบหน้าไป๋ลี่ซีดเผือด ไม่กล้าอยู่ต่อ รีบให้ลูกน้องพยุงแล้วหนีไปอย่างรวดเร็ว
“คุณนาย ตอนนี้ก็เหลือแค่เราสองคนแล้ว เข้าไปคุยกันดี ๆ ในห้องไหม” จี้ฮ่าวโอบเอวคอดของเสิ่นชิวเยว่ แล้วพยุงเธอขึ้นจากพื้น
เสิ่นชิวเยว่ผลักเขาออกอย่างระแวดระวัง “ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ คุณคิดจะทำอะไร”
“แน่นอนว่าฉันเอาของขวัญชิ้นใหญ่มาให้เธอ” จี้ฮ่าวดันเสิ่นชิวเยว่เข้าไปในห้อง แล้วเอื้อมมือปิดกลอนประตูจากด้านใน
เสิ่นชิวเยว่ถอยห่างจากจี้ฮ่าว กอดตัวเองไว้แล้วตวาดว่า “รีบออกไปซะ ไม่งั้นฉันจะเรียกคนแล้วนะ”
“เธอปฏิบัติกับคนที่ช่วยชีวิตเธอแบบนี้เหรอ” จี้ฮ่าวพูดประชด “ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน เมื่อกี้เธอคงถูกไป๋ลี่ข่มเหง แถมยังโดนถ่ายคลิปสั้น ๆ อีก ตั้งสติหน่อย”
เสิ่นชิวเยว่ก้มหน้า เงียบงัน
“ช่างเถอะ ดูนี่ก่อน” จี้ฮ่าวถอดเป้ใบใหญ่ลงจากหลัง รูดซิปเปิด เผยให้เห็นเงินสดข้างใน
ฟู่!
เสิ่นชิวเยว่เบิกตากว้าง ให้ตายเถอะ เงินเยอะขนาดนี้เลยเหรอ