หานเจิงจ้องหน้าจอไม่วางตา
สีหน้าเปลี่ยนเป็นแดงเดือดสลับขาวซีด
เมื่อครู่เขาต่อยสู้ในโซนเอได้ย่อยยับขนาดไหน มีเพียงตัวเขาเองที่รู้ดี
พวกเขาห้าคน ร่างกายระดับเอ หันหน้าเข้าหาสัตว์ร้ายดวงดาวระดับทหารไม่กี่ตัว กลับถูกเล่นงานจนมือไม้สับสน อัตราการสูญเสียในการรบสูงถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์
แต่เจียงหว่านจือ
พาคนประหลาดกลุ่มนี้
สูญเสียเป็นศูนย์
กวาดล้างสัตว์ร้ายระดับนายพลทั้งฝูงได้หมด!
เผยหลินชวนผลักแว่นตา มองหานเจิง น้ำเสียงเยือกเย็นถึงที่สุด
"ที่มาของที่หนึ่ง เธอเข้าใจหรือยัง?"
"ถ้ายังไม่เข้าใจ ฉันสามารถเปิดภาพบันทึกให้เธอดูทีละเฟรมก็ได้"
"ดูให้เห็นชัดๆ ว่าเจียงหว่านจือตัดสินใจหามุมอับของสัตว์ร้ายได้ในเวลาเสี้ยววินาที"
หานเจิงกัดฟันแน่น
เอ่ยอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
หน้าโดนตบดังฉาดๆ
เขาจะมีหน้ามาดูภาพบันทึกอะไรได้อีก? ถ้าดูต่อไป ลูกชายตระกูลอุตสาหกรรมทหารอย่างเขาจะกลายเป็นตัวตลกไปทั้งโรงเรียน!
"ไป!"
หานเจิงหันขวับ ใบหน้าคล้ำดำจนแทบหยดน้ำ พาลูกทีมตัวเองเดินหนีอย่างหมดสภาพ
ที่ลานกว้าง
เหล่านักศึกษาใหม่ที่เคยหัวเราะเยาะเจียงหว่านจือ ตอนนี้สายตาที่มองเธอเปลี่ยนไปหมด