นี่ไม่ใช่แผนการอันใดทั้งสิ้น
ไม่มีเบื้องหลังมืดใดแอบแฝง
แค่สภาพอากาศบนดาวร้างแปรปรวนเฉพาะจุด อุณหภูมิลดวูบ ฝูงสัตว์ร้ายดวงดาวที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตรจึงถูกบีบให้เคลื่อนย้ายมายังพื้นที่รวมพลอันค่อนข้างอบอุ่น
ง่ายดาย
โหดร้าย
ร้ายแรง
"หึ่ง——!!"
ท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนอันเสียดหู ยานอวกาศขนาดหนักหลายลำฉีกเมฆ บังคับร่อนลงจอดที่ขอบลานกว้าง
ประตูห้องโดยสารถูกเปิดออก
เสียงอาจารย์ดังกระแทกพื้นผ่านลำโพง:
"นักเรียนใหม่ทุกคน! ยกเลิกการฝึกทันที!"
"ขึ้นยานอพยพ!"
"เร็ว! เร็ว! เร็ว!"
ฝูงชนกรูกันไปทางยานอย่างบ้าคลั่ง
เจียงหว่านจือตอบสนองไวที่สุด
เธอคว้ากระเป๋าเป้บนพื้น หันหลังวิ่งทันที
คะแนนจะไปไหนก็ช่าง
ชีวิตสำคัญที่สุด
เธอวิ่งออกไปสองก้าว ก็รู้สึกว่าข้างหลังเงียบผิดปกติ
หันกลับไปมอง
สหายร่วมทีมสุดสวรรค์ทั้งสี่คนของเธอ ต่างยืนนิ่งราวกับถูกตรึงไว้กับที่
ไม่ขยับแม้แต่น้อย
เจียงหว่านจือเริ่มร้อนใจ ตะโกนสุดเสียง: "พวกเธอยืนบื้ออะไรกัน! วิ่งสิ!"
ถังหลี่กำดาบใหญ่ที่เต็มไปด้วยรอยแตกบิ่นไว้แน่น "ฉันไปไม่ได้"
"ที่หลุมขยะ ฉันมีพี่สาวคนหนึ่งอยู่โซนดี-3 ข้าง ๆ หล่อนยังไม่กลับมา"
โจวเหย่กระแทกโล่ห์ครึ่งตัวที่ปรักหักพังลงกับพื้นอย่างหนัก เกิดเสียงอู้อี้ทึบ
"นอกแนวป้องกันยังมีนักเรียนที่บาดเจ็บ"
"พี่ชายฉันตายเพราะถูกสัตว์ร้ายดวงดาวเหยียบ"
"ฉันจะปล่อยพวกเขาไว้ไม่ได้"
เซี่ยจื้อพิงกำแพงอยู่
เขายังคงท่าทางเหมือนคนไม่ได้นอน
แต่เขาไม่ได้หลับตา นิ้วทั้งสิบข้างบนเทอร์มินัลกำลังขยับอย่างบ้าคลั่ง
"ทิศสองนาฬิกา ยังมีสัญญาณชีวิตอีกห้าจุดติดอยู่"
"พวกเขาหลงทาง"
สุดท้าย เจียงหว่านจือหันไปมองเผยหลินชวน
เผยหลินชวนตั้งปืนไรเฟิลซุ่มยิงหนักเสร็จเรียบร้อย ปลายกระบอกชี้ไปที่ทะเลสัตว์ที่กำลังบุกเข้ามา