จุดรวมพลชั่วคราวเขตดี-4
เมื่อแต่ละทีมเดินทางกลับมาถึงกันมากขึ้นเรื่อยๆ ผู้คนในลานกว้างก็หนาแน่นขึ้น
เดิมทีทุกคนต่างเร่งรีบพักผ่อน
แต่ตอนนี้
สายตาของทุกคนต่างกวาดมองไปที่มุมหนึ่งอย่างรู้ตัว
ตรงนั้นมีห้าคนนั่งอยู่
ทีม 079
คนทั้งห้านี้ตอนนี้มีเรตติ้งการหันมามองร้อยเปอร์เซ็นต์
เพราะพวกเขาแปลกเกินไปจริงๆ
ผู้หญิงคนหนึ่ง แบกดาบเก่าๆ ที่บิ่นเป็นรอยหยักเต็มไปหมด ตลอดตัวเปื้อนเลือดสีเขียวแห้งกรัง
ผู้ชายคนหนึ่ง กอดโล่ที่บุบเบี้ยวไม่เรียบ เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งเหมือนขอทาน
อีกคนพิงกำแพง เอาเสื้อคลุมหน้าไว้ กรนเสียงดัง
อีกคนหน้าซีดเผือด นั่งอยู่บนก้อนหินกับสายตาที่ไร้ความหวัง ราวกับจะตายตอนไหนตอนนั้น
แค่คนสี่คนนี้ ยังไงๆ ก็ดูเหมือนหนีออกมาจากค่ายผู้ลี้ภัย
แต่กลับมีสมาชิกในทีมของพวกเขาเอง คนหนึ่งที่เสื้อผ้าสะอาดเอี่ยม สะพายปืนสไนเปอร์หนักอึ้ง อย่างเผยหลินชวน
ภาพนี้
เหมือนมีนกกระเรียนตัวหนึ่งบังเอิญหลงเข้าไปอยู่ท่ามกลางฝูงหมาบ้าน
เข้ากันไม่ได้เด็ดขาด
"นั่นทีม 079 ที่เบียดหานเจิงตกอันดับไปหรือเปล่า?"
"พูดเล่นหรือเปล่า? องค์ประกอบทีมแบบนี้เนี่ยนะทำคะแนนสูงได้?"
"ผู้หญิงหน้าซีดคนนั้นเป็นใครกัน? ดูยังกับลมพัดก็ปลิว"
"เธอไม่รู้จักด้วยเหรอ? คุณหนูใหญ่ของตระกูลเจียง ตระกูลการเงิน เจียงหว่านจือไง!"
เหล่านักเรียนใหม่รอบข้างก้มเสียงนินทากัน
แต่เสียงก็เล็ดลอดมาถึงหูเธอจนได้
เจียงหว่านจือนั่งอยู่บนก้อนหิน ฟังคำพูดเหล่านี้แล้ว ในใจขมขื่นเป็นระลอก
ใช่แล้ว