"ฉันอยากถอนตัว"
เสียงของเซี่ยจื้อไม่ดังนัก
แต่ในพื้นที่พักผ่อนที่วุ่นวาย ประโยคนั้นกลับกระทบหูของอีกสี่คนอย่างชัดเจน
ถังหลี่กำลังพันผ้าเข้ากับด้ามดาบใหญ่
มือชะงัก
เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างกับมองคนบ้า
"นายเป็นบ้าไปแล้วเหรอ?"
"เพิ่งจะผ่านเข้ารอบ ได้ห้าสิบเครดิต นายจะถอนตัวตอนนี้เนี่ยนะ?"
โจวเหย่ก็เดินเข้ามาใกล้ ด้วยสีหน้าไม่เข้าใจเต็มที
"พี่เซี่ย เป็นอะไรไป? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"
เซี่ยจื้อไม่สนใจพวกเขา
เขาจ้องไปที่ข้อความกฎสีแดงบนจอใหญ่
[ปิดการสื่อสารทั้งสนาม เข้าสู่ภาวะเงียบคลื่นวิทยุโดยสิ้นเชิง]
เขาสูดหายใจลึก
ใช้มือยุ่ง ๆ จับผมที่รกรุงรังอยู่แล้วอย่างหงุดหงิด
"ไม่มีเน็ต"
"ไม่มีเรดาร์แชร์"
"ไม่มีช่องสัญญาณกลาง"
เซี่ยจื้อหันไปมองเจียงหว่านจือ ในดวงตาครั้งแรกที่ไม่มีท่าทีขี้เกียจหรือไม่แยแส
"เข้าไปก็เหมือนคนตาบอด"
"ฉันหาระยะพวกเธอไม่เจอ พวกเธอก็รับสัญญาณแจ้งตำแหน่งของฉันไม่ได้"
"การแข่งนี้สู้ไม่ได้"
เผยหลินชวนยืนอยู่ข้าง ๆ เลื่อนแว่นกรอบทอง
เขาไม่ได้พูดอะไร แต่คิ้วก็ขมวดแน่นไม่แพ้กัน
เซี่ยจื้อพูดถูก
ทีมของพวกเขาที่ชนะมาได้ ต้องพึ่งสมองของเจียงหว่านจือกับสายตาของเซี่ยจื้อ
ตอนนี้ ตาถูกปิด ปากถูกอุด
ระบบบัญชาการยุทธวิธีพังทลายในทันที
หัวใจของเจียงหว่านจือก็จมลงสู่ก้นเหว
เธอเข้าใจดีเกินไปว่าข้อมูลต่าง ๆสำคัญแค่ไหนในสนามรบ
ถ้าไม่มีมุมมองรอบด้านของเซี่ยจื้อ เธอไม่รู้เลยว่าศัตรูจะมาจากทางไหน หรือว่าเพื่อนร่วมทีมกำลังถูกโจมตีอยู่ที่ไหน
ร่างกายระดับอีพลัสของเธอ ถ้าตกอยู่คนเดียวเมื่อไหร่ก็คือตาย
"ถอนไม่ได้หรอก"
เจียงหว่านจือมองเซี่ยจื้อแล้วถอนหายใจ
"ระบบล็อกรายชื่อไว้แล้ว"
"ถอนตัวตอนนี้ เท่ากับหนีทัพ เครดิตทั้งหมดเทอมนี้จะถูกทำให้เป็นศูนย์"
มุมตาของเซี่ยจื้อกระตุก
เขากัดฟัน เตะม้านั่งโลหะยาวข้าง ๆ อย่างแรง
เกิดเสียงดัง "ปัง" ตึบ ๆ
ทุกคนเห็นเซี่ยจื้อโมโหเป็นครั้งแรก
ปกติแล้วคนอื่นจะด่าว่าเขาขี้เกียจ ด่าว่าเขาไร้ประโยชน์แค่ไหน เขาก็ยิ้มแล้วผ่านไป หรือไม่ก็ล้มตัวลงนอนต่อได้เลย
แต่ตอนนี้ เขาหงุดหงิดจนถึงขีดสุดอย่างเห็นได้ชัด