"โจวเหย่"
เสียงของเจียงหว่านจือดังขึ้นในช่องสื่อสาร
แหบเล็กน้อย แต่หนักแน่นมาก
"ทำได้ดีมาก"
โจวเหย่กัดฟัน จ้องจุดสีแดงบนหน้าจอ
"ผู้บัญชาการเจียง ทางนั้น..."
"ฉันรู้ว่าทางนั้นมีคน"
เจียงหว่านจือขัดขึ้น น้ำเสียงอ่อนโยนกว่าปกติเล็กน้อย แต่กลับกดดันอย่างถึงที่สุด
"ไม่ใช่ไม่ช่วย"
"แต่เปลี่ยนวิธีช่วย"
"นายยืนประจำที่ตรงนั้น คนอื่นไปช่วย"
โจวเหย่นิ่งไปครู่
เขามองผ่านหน้าจอไปยังหุ่นยนต์ต่อสู้ตัวหนาของตัวเอง แล้วหันไปมองเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ข้างหลัง
เขามีเพื่อนร่วมทีม
ภารกิจของเขาไม่ใช่การวิ่งนำหน้าทำหน้าที่แทนทุกคน
แต่คือการใช้โล่นี้ ทุบตีเปิดทางให้เพื่อนร่วมทีมมีเส้นทางที่ปลอดภัยพอจะไปและกลับได้!
"เข้าใจแล้ว!"
โจวเหย่คำรามก้อง
หุ่นยนต์ต่อสู้สีดำยุบฐานลงอย่างรุนแรง
โล่ครึ่งตัวขนาดยักษ์กระแทกลงกับพื้น ก่อให้เกิดฝุ่นตลบ
"อยากผ่านไปได้ ต้องขออนุญาตโล่ของฉันก่อน!"
"ถังหลี่ ทิศสามนาฬิกา อ้อมไปทางจุดบอดด้านหลัง" เจียงหว่านจือออกคำสั่ง
"รับทราบ"
ถังหลี่ไม่พูดพล่าม หุ่นยนต์ต่อสู้หมายเลข 47 กลายเป็นเงาดำพุ่งออกไปเลียบขอบซากปรักหักพังทันที
"เซี่ยจื้อ เส้นทาง"
"ตึกซ้ายมือที่พังไปครึ่งหลัง ผ่านเข้าไปได้ หลีกเลี่ยงประตูหน้า" เซี่ยจื้อหาวหนึ่งที นิ้วบนคีย์บอร์ดกระตุกอย่างรวดเร็ว "ตรงนั้นมีทุ่นระเบิดตรวจจับที่ฝ่ายตรงข้ามวางไว้ อย่าเหยียบล่ะ"
"เผยหลินชวน กดจุดยิงของฝ่ายตรงข้ามไว้"
"ปัง!"
เผยหลินชวนตอบแทนด้วยเสียงปืนไรเฟิลซุ่มยิงที่กังวาน
ฐานทัพฝ่ายศัตรู
หัวหน้าทีมเฟิงเฉียนจ้องเรดาร์ ขมวดคิ้วมุ่น
"เกิดอะไรขึ้น?"
เขามองหุ่นยนต์ต่อสู้โล่ดำที่ยังยึดติดกับที่เหมือนตะปู สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
"หัวหน้า เราได้ปล่อยเหยื่อล่อไปแล้ว แต่ไอ้บ้านั่นมันไม่ขยับ!" ลูกทีมเริ่มร้อนใจ