เซี่ยจื้อไม่ได้มีพลังวิเศษอะไรที่มองทะลุได้ในตอนนี้แน่นอน
เขาแค่นั่งอยู่ในห้องขับ หลับตา และไล่ทบทวนภาพเหตุการณ์ในไม่กี่วันมานี้อย่างรวดเร็วในสมอง
เขารู้ดีว่าคนสี่คนนี้เป็นพวกไหน
ถ้าเป็นถังหลี่ หลังจากโดนส่งลงไป สิ่งแรกที่เธอจะทำไม่ใช่การหาศัตรูแน่นอน
เธอเป็นคนจนที่มีโรคกลัวพลังยิงไม่พอและมีนิสัยชอบสะสมชิ้นส่วนเครื่องจักร
ในซากปรักหักพังนี้ ที่ไหนมีอุปกรณ์เก่าที่ถูกทิ้ง ที่ไหนมีชิ้นส่วนที่แกะได้ เธอจะต้องตรงเข้าไปหาเหมือนฉลามที่ได้กลิ่นเลือดแน่นอน
ด้านหน้าไปอีกหนึ่งกิโลเมตร เป็นอู่ซ่อมหุ่นยนต์ต่อสู้ใต้ดินที่ถูกทิ้งร้าง
เท้ากลของหุ่นยนต์ต่อสู้เหยียบลงบนเศษหิน ทำให้เกิดเสียงดังอู้อี้
เซี่ยจื้อจอดหุ่นยนต์ต่อสู้ไว้ที่ปากทางเข้าอู่ซ่อม
เขายื่นแขนกลออกไป กระชากประตูเหล็กเปิดออก
ข้างในแสงสลัว
"เปรี้ยง—เปรี้ยง—เปรี้ยง—"
เสียงโลหะกระทบกันอย่างแหลมคมดังออกมาจากมุมหนึ่ง
หุ่นยนต์ต่อสู้ที่ตัวเกราะผุพังตัวหนึ่งกำลังย่อตัวอยู่ข้างเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ที่ถูกทิ้งร้าง
ในมือของหุ่นยนต์ต่อสู้ตัวนั้นยังถือแผ่นโลหะผสมที่เพิ่งแกะออกมาอยู่เลย
เซี่ยจื้อบังคับหุ่นยนต์ต่อสู้ของตัวเอง ใช้นิ้วกลเคาะเสาเหล็กข้างๆ สามครั้ง
หุ่นยนต์ต่อสู้ที่ย่อตัวอยู่นั้นหันขวับกลับมา
เป็นถังหลี่จริงๆ ด้วย
เธอเห็นหุ่นยนต์ต่อสู้ของเซี่ยจื้อ ก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
ถังหลี่โยนแผ่นโลหะผสมทิ้ง หุ่นยนต์ต่อสู้ยืนขึ้น แล้วเดินก้าวยาวๆ เข้ามา
เธอเปิดลำโพงภายนอกของหุ่นยนต์ต่อสู้ เสียงดังก้องไปทั่วอู่ซ่อมที่ว่างเปล่า เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่ออย่างมาก
"เซี่ยจื้อ?"
"นายไม่ตาย?"
เซี่ยจื้อเปิดลำโพงภายนอกเช่นกัน
น้ำเสียงยังคงขี้เกียจตามเคย ปนเสียงแหบห้าวแบบคนเพิ่งตื่นนอน
"เธอยังไม่ตายเลย ฉันจะตายได้ยังไง"
ถังหลี่เบิกตากว้าง ตาอิเล็กทรอนิกส์ของหุ่นยนต์ต่อสู้กะพริบวูบหนึ่ง
"นายหาฉันเจอได้ยังไง? เรดาร์นายซ่อมเสร็จแล้วเหรอ?"
"เปล่า"
เซี่ยจื้อบังคับหุ่นยนต์ต่อสู้หันหลัง พยักหน้าให้เธอตามมา
"ฉันแค่รู้ว่า เห็นขยะกองนี้เข้าไป เธอต้องเดินไม่ไหวแน่ๆ"
ถังหลี่อ้าปากค้าง
อยากด่า แต่กลับหาข้อโต้แย้งไม่ได้
เพราะเมื่อกี้เธอคิดแบบนั้นจริงๆ
"ไป" เซี่ยจื้อพูดสั้นๆ
"ไปไหน?"