เดินไปเรื่อย ๆ หยุดบ้าง
ดันลากเส้นทางที่เดินสิบนาทีให้กลายเป็นครึ่งชั่วโมงได้อย่างน่าทึ่ง
ในที่สุด พวกเขาก็เข้าใกล้จุดช่วยเหลือหลักของโซนซี
เบื้องหน้าคือหลุมเหมืองที่ยุบตัวลงไป
ในอากาศลอยมากลิ่นคาวเลือดจาง ๆ
เจียงหว่านจือกำลังหัวเราะอยู่
พอได้กลิ่นคาวเลือด รอยยิ้มก็หายไปทันที
มีเรื่องเกิดขึ้นแล้ว
เผยหลินชวนก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติเหมือนกัน
เขารีบทำสัญญาณมือทันที
"ทุกคนเตรียมพร้อม! มีกลิ่นคาวเลือด!"
ถังหลี่ยัดตลับลูกปืนใส่กระเป๋า แล้วดึงดาบใหญ่ออกมา
โจวเหย่ก็ยกโล่ขึ้นมาบังอยู่ด้านหน้าทุกคน
เซี่ยจื้อถูกโจวเหย่สะกิดจนตื่น หว้าฮาวหนึ่งแล้วเปิดเรดาร์บนเทอร์มินัล
"ปิ๊บ ปิ๊บ ปิ๊บ——"
บนจอเรดาร์ จุดแดงขนาดใหญ่สามจุดสว่างขึ้นทันที
สายตาของเซี่ยจื้อเริ่มคมขึ้นเล็กน้อย
"ข้างหน้าตรงก้นหลุม"
"สัตว์ร้ายดวงดาวสามตัว ตัวใหญ่โต สัญญาณชีพแข็งแกร่งมาก"
เผยหลินชวนรีบหมอบลงที่ขอบหลุม ยกเลนส์ซูมสูงบนปืนสไนเปอร์ขึ้นมองลงไป
พอเห็นสภาพข้างล่างชัด ๆ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป
ก้นหลุม
นักเรียนใหม่สี่ห้าคนหันหลังชนกันขดตัวอยู่ในกรงเหล็กร้าง
ทุกคนมีบาดแผลไปทั้งตัว เลือดโทรมกาย
ส่วนด้านนอกกรงเหล็ก
กำลังชนอย่างบ้าคลั่งคือสัตว์ร้ายยักษ์สามตัวที่เต็มไปด้วยเกล็ดสีดำทั้งตัว รูปร่างใหญ่เท่าภูเขาลูกเล็ก ๆ
แรดเหล็กเกราะ
นี่ไม่ใช่สัตว์ร้ายดวงดาวระดับทหารเลย!
นี่คือสัตว์ร้ายระดับนายพล!
ข้อมูลของหานเจิงผิดพลาดโดยสิ้นเชิง
ที่นี่ไม่ใช่เขตช่วยเหลือมูลค่าต่ำอะไรทั้งนั้น นี่คือกับดักมรณะ!