"โจวเหย่! ทิ้งโล่! กลิ้งไปทางสามนาฬิกา!"
เจียงหว่านจือผุดลุกขึ้นยืนทันที พร้อมแผดเสียงสุดปอด
เสียงของเธอฉีกผ่านความวุ่นวายในหลุมขุด อย่างแม่นยำ กระแทกเข้าหูของทุกคน
ก้นหลุม
สมองของโจวเหย่ไม่มีเวลาคิด
ร่างกายตอบสนองตามสัญชาตญาณต่อคำสั่งที่ชัดเจนนี้ทันที
เขาปล่อยโล่ที่แทบจะถือไม่ไหว
ร่างกายพลิ้วไปทางขวาอย่างแรง
"ตูม!"
แรดเหล็กเกราะตัวกลางสูญเสียแรงต้านทาน แรงเฉื่อยมหาศาลพาร่างมันพุ่งชนเข้ากับแรดตัวขวาที่กำลังจะเหยียบถังหลี่พอดี
สัตว์ร้ายยักษ์สองตัวชนกัน ต่างล้มระเนระนาด พร้อมส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าสังเวช
ถังหลี่รอดตายไปได้อย่างเฉียดฉิว เหงื่อเย็นผุดเต็มตัว
"ถังหลี่! อย่ามัวแต่ยืนงง!"
จังหวะพูดของเจียงหว่านจือเร็วเหมือนปืนกล
"ก้าวซ้ายสองก้าว! เหยียบโล่ของโจวเหย่แล้วกระโดด! คางมันมีจุดขาว!"
ถังหลี่กัดฟันแน่น สองมือกำมีด
เธอไม่วิ่งวุ่นเหมือนแมลงวันหัวขาดเมื่อครู่แล้ว
เธอเชื่อเจียงหว่านจือ
ก้าวซ้ายสองก้าว
ใต้เท้าพอดีกับโล่ครึ่งตัวที่โจวเหย่เพิ่งทิ้งไว้
โล่นี้ปักลึกลงไปในดินโคลน กลายเป็นกระดานกระโดดชั้นดี
กระโดด!
ทะยานขึ้นกลางอากาศ
ดาบใหญ่ในมือแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงเย็นเฉียบ พุ่งเสียบเข้าที่เกล็ดสีขาวใต้คางของแรดเหล็กเกราะตัวกลางอย่างแรง!
"ฉัวะ!"
เลือดสีเขียวพุ่งกระจาย
"เยี่ยม!"
เผยหลินชวนหมอบอยู่ที่ขอบหลุม ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที
ในที่สุดเขาก็เข้าใจ
ที่ทีมนี้ดูวุ่นวาย เพราะไม่มีเส้นด้ายสักเส้นที่ร้อยพวกเขาเข้าด้วยกัน
และเจียงหว่านจือ คือเส้นด้ายเส้นนั้น