แสงไฟในทางเดินสนามแข่งสว่างจ้าเสียจนแสบตา
มือของเสิ่นเหยียนค้างอยู่กลางอากาศ
นิ้วเรียวยาว ข้อนิ้วเด่นชัด ฉายแววความเหนือชั้นของทายาทตระกูลใหญ่โดยธรรมชาติ
บนทางเดินมีทีมอื่นที่เตรียมตัวแข่งรอบรองชนะเลิศเดินผ่านไปมาอยู่เรื่อย ๆ
พอเห็นหัวหน้าทีมดาวกระจ่างลงมาชวนคนด้วยตัวเอง หลายคนก็หยุดเดิน ยืนกางหูฟัง
เวลาผ่านไปทีละวินาที
เผยหลินชวนจ้องมองมือนั้นนิ่ง ๆ
เขาผลักแว่นกรอบทองบนสันจมูก
แสงเย็นเฉียบสะท้อนผ่านเลนส์
เขาไม่ได้ยื่นมือออกไปรับ
แต่ก็ไม่ได้ทำหน้านิ่งเย็นชาปฏิเสธทันที
"การแข่งขันน้องใหม่ยังไม่จบ"
เสียงของเผยหลินชวนเรียบนิ่ง ไม่มีอารมณ์ผันผวนแม้แต่น้อย
"ตอนนี้พูดเรื่องย้ายทีม ไม่มีความหมายอะไรทั้งนั้น"
เสิ่นเหยียนไม่ได้รู้สึกเก้อเขินเลยแม้แต่น้อย
เขาค่อย ๆ ดึงมือกลับมา สอดลงในกระเป๋าชุดยุทธวิธี
แล้วยิ้มบาง ๆ
ในสายตาของเขา เผยหลินชวนที่เป็นนักเรียนระดับท็อปสามของทั้งโรงเรียนแบบนี้ ย่อมมีภาระบางอย่างที่วางไม่ลงอยู่ดี
การย้ายทีมต่อหน้าสมาชิกทีมปัจจุบันแบบนั้น ดูไม่สวยเอาซะเลยจริง ๆ
เกรงใจกฎการแข่งและหน้าตา นี่คือตรรกะของคนปกติ
"ฉันเข้าใจ"
เสิ่นเหยียนพยักหน้า ทำสีหน้าแบบ"ฉันเข้าใจนายดี"
จากนั้น
เขาหันไป มองสำรวจคนที่เหลือทั้งสี่คนของทีม 079 อย่างไม่ปิดบัง
สายตาแบบมองคนจากที่สูง พร้อมกับความจับผิด
"เผยหลินชวน จริง ๆ นายรู้ดีแก่ใจ ทีมนี้ไปได้ไม่ไกลหรอก"