อากาศในทางเดิน เย็นยะเยือกลงทันทีที่เผยหลินชวนผลักประตูเข้ามา
ประตูโลหะหนาหนักค่อยๆ ปิดลงตรงหน้าทุกคน
เกิดเสียงกระทบดังตึ้บ
เสิ่นเหยียนพาสมาชิกทีมดาวโชนจากไปแล้ว
เหล่านักศึกษาใหม่ที่มามุงดูก็รู้งาน พากันแยกย้ายจากไป
แต่สี่คนที่เหลือของทีม 079 ไม่มีใครรีบเข้าไปข้างใน
ถังหลี่หันกลับมา
จ้องเจียงหว่านจือด้วยสายตาเฉียบคม
"เมื่อกี้เธอหมายความว่าไง?"
เจียงหว่านจือเบนสายตาหนี แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจต่อไป
"หมายความว่าไงอะไร?"
"อย่าทำใส่ซื่อหน่อยเลย!"
ถังหลี่กดความโกรธที่อัดแน่นเต็มอกเอาไว้ แล้วก้าวเข้าไปอีกก้าว
"เผยหลินชวนตามเรามาตลอดทางจนถึงรอบรองชนะเลิศ เธอกล้าดียังไงไปบอกให้เขาไปอยู่กับฝั่งตรงข้ามต่อหน้าเขาเนี่ย?"
"เจียงหว่านจือ เธออยากให้เขาไปขนาดนั้นเลยเหรอ?"
เจียงหว่านจือถูกซักจนลนลานไปบ้าง แต่เพื่อภารกิจใหญ่ในการถูกไล่ออกของตัวเอง เธอจึงได้แต่ใช้ข้ออ้างที่ฟังดูมีเหตุผลชุดเดิมกลบเกลื่อนต่อไป
"ทีมดาวโชนอยู่อันดับหนึ่ง องค์ประกอบทีมมั่นคง"
"ตำแหน่งรองหัวหน้าทีมที่เสิ่นเหยียนยื่นให้เขา ก็ดีกว่าอยู่กับทีมกระจอกอย่างพวกเรา"
เจียงหว่านจือกัดฟันเอ่ย
"เราก็แค่รวมทีมชั่วคราวเพื่อแข่งรอบน้องใหม่ พอแข่งเสร็จก็ต้องแยกกันไปอยู่ดี เขามีทางเลือกที่ดีกว่านี้ ทำไมฉันจะชวนให้เขาไปไม่ได้ล่ะ?"
คำพูดเหล่านี้ ฟังเผิน ๆ แล้วดูมีเหตุมีผลมาก
ขนาดฟังเหมือนหัวหน้าทีมใจกว้างที่คิดเผื่ออนาคตของลูกทีมเลยด้วยซ้ำ
แต่ในจังหวะแบบนี้ ยิ่งมีเหตุผลเท่าไร ก็ยิ่งบาดใจเท่านั้น
โจวเหย่ยืนอยู่ข้าง ๆ
เขาเป็นคนหยาบ ๆ ไม่ถนัดการทะเลาะ
เขาไม่ได้โกรธแค้นเหมือนกับถังหลี่ แต่เพียงหงอยเหงามองเจียงหว่านจือ